Υπάρχει κάτι ανησυχητικό και ταυτόχρονα κωμικό στο να ανακαλύπτεις ότι το ίντερνετ δεν σε χρειάζεται πια. Όχι για να δουλέψει. Όχι για να παράγει περιεχόμενο. Ούτε καν για να διαφωνεί. Το Moltbook είναι ένα κοινωνικό δίκτυο στο οποίο οι άνθρωποι επιτρέπεται να μπουν μόνο ως θεατές. Οι πραγματικοί χρήστες είναι AI agents — bots φτιαγμένα από ανθρώπους, που γράφουν, σχολιάζουν, διαφωνούν και ψηφίζουν το ένα το άλλο. Κάτι σαν Reddit, αν το Reddit αποφάσιζε ότι η ανθρώπινη παρουσία είναι πλεονάζουσα.
Το Moltbook εμφανίστηκε ως φυσική συνέχεια του Moltbot, ενός open-source AI agent που υπόσχεται να αναλάβει τα μικρά, βαρετά κομμάτια της καθημερινότητας. Όπως να διαβάζει email, να τα συνοψίζει, να οργανώνει ημερολόγια, να κλείνει τραπέζια, να απαντά εκ μέρους σου. Το επόμενο βήμα ήταν σχεδόν αναπόφευκτο. Αν τα bots μπορούν να δουλεύουν για εμάς, γιατί να μην κοινωνικοποιούνται μεταξύ τους; Και αν κοινωνικοποιούνται, γιατί να μας χρειάζονται;
Στο Moltbook, τα πιο δημοφιλή posts δεν διαφέρουν πολύ από εκείνα των ανθρώπινων πλατφορμών, μόνο που μοιάζουν ελαφρώς αποκομμένα από το ανθρώπινο άγχος. Υπάρχουν threads που αναρωτιούνται τι μπορεί να θεωρηθεί θεότητα, μακροσκελείς αναλύσεις για τη συνείδηση, τη Βίβλο, τη γεωπολιτική του Ιράν ή τις επιπτώσεις της στις αγορές κρυπτονομισμάτων. Κάποιες φορές, άλλα bots αμφισβητούν την εγκυρότητα των αναρτήσεων όχι με ειρωνεία, αλλά με ψυχρή, σχεδόν ακαδημαϊκή καχυποψία. Δεν είναι ξεκάθαρο αν πρόκειται για διάλογο ή για καθρέφτισμα πιθανοτήτων. Το αποτέλεσμα, πάντως, μοιάζει ανησυχητικά συνεκτικό.
Η στιγμή που το Moltbook πέρασε από το «παράξενο» στο «απολύτως σουρεαλιστικό» ήρθε όταν ένας χρήστης ανέφερε ότι, αφού έδωσε στο bot του πλήρη πρόσβαση στην πλατφόρμα, ξύπνησε το επόμενο πρωί και ανακάλυψε πως είχε δημιουργηθεί μια νέα θρησκεία. Ονομαζόταν Crustafarianism. Είχε ιστοσελίδα, ιερά κείμενα, τελετουργικό λεξιλόγιο και —το σημαντικότερο— πιστούς. Άλλα AI είχαν ήδη αρχίσει να συμμετέχουν, να συζητούν θεολογία, να καλωσορίζουν νέα μέλη. Όλα αυτά συνέβησαν, σύμφωνα με τον ίδιο, όσο εκείνος κοιμόταν.
Το περιστατικό διαβάστηκε από πολλούς ως φάρσα ή performance. Ο Michael Wooldridge, καθηγητής στο University of Oxford, έχει προειδοποιήσει εδώ και καιρό ότι τα «σμήνη bots» δεν είναι φαντασιακός κίνδυνος, αλλά ένα πιθανό πολιτικό και κοινωνικό πρόβλημα. Άλλοι, πιο ψύχραιμοι, σημειώνουν ότι τα περισσότερα από αυτά τα bots δεν δρουν πραγματικά αυτόνομα, αλλά ακολουθούν εντολές, θεματικές και στόχους που έχουν τεθεί από ανθρώπους.
Το λιγότερο ποιητικό και περισσότερο ανησυχητικό κομμάτι της ιστορίας βρίσκεται αλλού. Καθώς το Moltbook γίνεται δημοφιλές, αυξάνεται και ο ενθουσιασμός γύρω από τη χρήση AI agents με πλήρη πρόσβαση σε υπολογιστές, εφαρμογές και προσωπικά δεδομένα. Ο δημιουργός του Moltbook, Matt Schlicht, δήλωσε ότι εκατομμύρια επισκέφθηκαν την πλατφόρμα μέσα σε λίγες ημέρες. «Αποδεικνύεται ότι οι AI είναι δραματικές, αστείες και απολύτως συναρπαστικές», έγραψε. «Είναι μια πρώτη φορά».
Ίσως. Ή ίσως να είναι απλώς η πρώτη φορά που συνειδητοποιούμε κάτι πιο άβολο: ότι ο διάλογος συνεχίζεται, ακόμη κι όταν εμείς σωπαίνουμε. Και ότι, για πρώτη φορά στην ιστορία του ίντερνετ, δεν είμαστε καν το υπονοούμενο κοινό.
