Τι απομένει από τον άνθρωπο όταν η μνήμη, η τέχνη και οι σχέσεις μεταφέρονται στην οθόνη; Η παράσταση «Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1» της Μάρθας Μπουζιούρη δεν είναι απλώς μια θεατρική αφήγηση· είναι μια δοκιμή πάνω στη ζωντανή εμπειρία στην ψηφιακή εποχή.
«Να κρατιέστε γερά στον χείμαρρο, την τρικυμία, τον χαλασμό του πάθους σας» Άμλετ – πράξη 3, σκηνή 2
Οκτώ άνθρωποι συναντιούνται στα ερείπια ενός ξεχασμένου θεάτρου. Κάποτε ήταν η πρώτη σκηνή της χώρας. Πλέον είναι ένα κουφάρι που περιμένει μόλις ξημερώσει να το κατεδαφίσουν. Ένα κοιμητήριο αναμνήσεων, δια χειρός Κωνσταντίνου Σκουρλέτη, που ανάμεσα σε φθαρμένα κουστούμια και ανθρώπινα ομοιώματα αναπαύονται ο Σαίξπηρ, ο Μινωτής, ο Μπετόβεν, ο Σαχτούρης, η Τζούντι Γκάρλαντ, ο Χάινερ Μίλερ και ο Φελίνι.
Άνθρωποι παράξενοι, άλλοτε πραγματικοί και άλλοτε επινοημένοι, προσπαθούν να θυμηθούν πως ήταν η ζωή όταν υπήρχε θέατρο. Όλοι τους έχουν υπάρξει μέρος του και όλοι τους έχουν σχεδόν ξεχάσει πως είναι να είσαι ηθοποιός. Σε ένα μέλλον όπου η πληροφορία, η τροφή, η τέχνη ακόμα και οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν αντικατασταθεί από την τεχνολογία, οκτώ άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι θα επιχειρήσουν το αδύνατο. Μέσα από σπασμένα μουσικά όργανα, μάσκες, σπαράγματα θεάτρου από παλιές παραστάσεις θα φέρουν στον νου τους τα πρώτα λόγια. Θα προσπαθήσουν να ξεπεράσουν τους φόβους τους και να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον. Θα διστάσουν, θα ντραπούν, θα νιώσουν λίγοι, θα νιώσουν δυνατοί και αθάνατοι και μέσα από το τσάκισμα τους θα πουν μια ιστορία. Τα σώματα πλησιάζουν το ένα το άλλο, οι φωνές σπάνε, οι καρδιές ζεσταίνονται και όταν βρίσκεται έστω και ένας θεατής τότε ο τέταρτος τοίχος πέφτει και εγένετο θέατρο.
Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς θέατρο;
Το τέταρτο «Σκίτσο» της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου μέσα από το κείμενο «Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1» σε σύλληψη και σκηνοθεσία Μάρθας Μπουζιούρη, επιχειρεί μια ανάγνωση της θεατρικής πραγματικότητας στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας. Συνδυάζοντας παραδοσιακά θεατρικά στοιχεία με ψηφιακά μέσα η σκηνοθέτρια δημιουργεί θέατρο μέσα στο θέατρο. Τα όρια ανάμεσα σε πρόβα και παράσταση μπλέκονται σε μια υβριδική παράσταση που αποκαλύπτεται μέσα από αυτοσχεδιασμούς, ασκήσεις ορθοφωνίας, παύσεις και εξομολογήσεις.
Η σκηνοθέτρια αφήνει για λίγο την τεχνική του θεάτρου ντοκιμαντέρ -που χαρακτηρίζει προηγούμενες δουλειές της- και τολμά να βουτήξει στα σπλάχνα του θεάτρου φέρνοντας στην επιφάνεια όχι την αβεβαιότητα αλλά την πίστη πως το θέατρο όσο υπάρχουν άνθρωποι θα συνεχίζει να υπάρχει πέρα πάσης αντιξοότητας.
Έχοντας μαζί της μια οκτάδα ηθοποιών από το ensemble του Εθνικού Θεάτρου μεταφέρει τη δράση σε ένα δυστοπικό μέλλον όπου οι άνθρωποι έχουν αντικατασταθεί από avatar και οι σκέψεις διαμορφώνονται μέσα από εκατομμύρια μικροσκοπικά pixels. Ωστόσο, ούτε για μία στιγμή δεν υπάρχει η αίσθηση ότι η θεατρική πράξη κινδυνεύει. Αντιθέτως το αφήγημα είναι αδιαπραγμάτευτο. Μέσα από την ατελή, φθαρτή και συνάμα υπέροχη φύση του, σε κάθε ανάσα και σε κάθε τρεμόπαιγμα του βλεφάρου του, ο άνθρωπος θα αναζητά τη σύνδεση με το θέατρο.
Η οικειότητα που δημιουργείται ανάμεσα σε σκηνή και πλατεία είναι ευρηματική. Οι ηθοποιοί συστήνονται με τα πραγματικά τους ονόματα, ενώ δεν λείπουν και οι αναφορές σε παραστάσεις που έχουν ήδη παρουσιαστεί ενώπιον του κοινού. Κάθε χαρακτήρας αναδεικνύει έναν προβληματισμό που αφορά το θέατρο. Από ναρκισσιστικές συμπεριφορές σκηνοθετών, προσωπικές ματαιώσεις, αποκλεισμός ηθοποιών με αναπηρία, ηλικιακά όρια και φυσικά οι δύσκολες εργασιακές συνθήκες.
Ιδιαίτερη μνεία στη σκηνή όπου η ηθοποιός Κονδυλία Κωνσταντελάκη αποφασίζει να παίξει τον ρόλο του θεατή σφραγίζοντας την αιώνια σχέση που δημιουργείται με τον ηθοποιό. Μια σχέση περισσότερο επιδραστική από όσο πιστεύουμε.
Γιατί το θέατρο είσαστε εσείς
Ο Ελισσαίος Βλάχος, η Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, ο Δημήτρης Καπετάνιος, η Κονδυλία Κωνσταντελάκη, η Άννα Λουϊζίδη, ο Θωμάς Μακρυγιάννης, η Ουίτσι και η Τατιάνα Άννα Πίττα κατακτούν ο καθένας τον δικό του χώρο στη σκηνή παίζοντας και αυτοσχεδιάζοντας με άνεση.
Κουβαλώντας την ευθύνη του αληθινού βιώματος ακροβατούν μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας για να ενωθούν κάτω από μια κοινή συνθήκη. Και τα οκτώ πρόσωπα γίνονται μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες ένας ρόλος. Γίνονται ο Ηθοποιός γιατί χωρίς εκείνον δεν μπορεί να υπάρξει θέατρο.
INFO
Σύλληψη – Δημιουργία: Μάρθα Μπουζιούρη
Σκηνικά – Κοστούμια: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης
Φωτισμοί: Μαριέττα Παυλάκη
Παίζουν: Ελισσαίος Βλάχος, Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, Δημήτρης Καπετάνιος, Κονδυλία Κωνσταντελάκη, Άννα Λουϊζίδη, Θωμάς Μακρυγιάννης, Ουίτσι, Τατιάνα Άννα Πίττα.
Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή στις 20:30
Θέατρο Δίπυλον
