«Η Παγκόσμια Ημέρα Χορού γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 29 Απριλίου. Καθιερώθηκε το 1982 από το Διεθνές Συμβούλιο Χορού της UNESCO για να αναδείξει τον χορό ως παγκόσμια γλώσσα έκφρασης που ενώνει τους λαούς, τιμώντας παράλληλα τη γέννηση του Ζαν-Ζορζ Νοβέρ, δημιουργού του σύγχρονου μπαλέτου». Αυτός ο σύντομος ορισμός βγαίνει όταν πληκτρολογώ στο Google «Παγκόσμια Ημέρα Χορού». Όταν όμως σκέφτομαι «χορός» μέσα μου ξυπνούν χίλιες δυο αναμνήσεις και συναισθήματα.
Οι γονείς μου αφηγούνται μια χαριτωμένη ιστορία που αφορά τη βάφτισή μου. Ήταν αρχές 80ς στην Κέρκυρα, Κυριακή πρωί και μετά το τέλος της βάφτισης βρεθήκαμε οικογενειακώς και με φίλους σε τραπέζι στον Ύψο, σε ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι, ιδιαίτερα αγαπητό στους τουρίστες από τότε. Κάποια στιγμή, ένας φίλος του πατέρα μου, που είχε μια από τις ντίσκο της περιοχής, πρότεινε να την ανοίξει έστω για λίγο για να συνεχιστεί το γλέντι εκεί. Η μαμά μου χαμογελαστή πάντα λέει πώς εγώ, που τότε μόλις περπατούσα, ξετρελάθηκα με τη ντίσκο και χόρευα χαρούμενη κουνώντας χεράκια και ποδαράκια. Κι έτσι κάπως πήρα το βάφτισμα του πυρός, στον χορό!
Καθώς μεγάλωνα πολλές από τις πιο δυνατές μου εμπειρίες συνδέθηκαν με τον χορό δημιουργώντας έτσι αναμνήσεις σάρκινες, που ξυπνούν κύτταρα σε όλο μου το σώμα. Από τα παιδικά πάρτι του συμμαθητή μου Στέφανου όπου η Αγγλίδα μαμά του πάντοτε διοργάνωνε διαγωνισμό χορού και απένειμε στη νικήτρια ή στον νικητή ένα μικρό δωράκι, από την ημερήσια εκδρομή στον Κάβο στη Α’ γυμνασίου όπου μας άνοιξαν μεσημεριάτικα ένα κλαμπ και ως εκστασιασμένα 13χρονα χοροπηδούσαμε στους ρυθμούς του “James Brown is Dead” -τότε ήταν και η πρώτη φορά στη ζωή μου που είδα strobe lights και έμεινα άφωνη-, από τα φοιτητικά πάρτι στη λέσχη του ΕΚΠΑ στην Ιπποκράτους όπου κυκλικά και φωνάζοντας “kalashnikov” χορεύαμε Brecovitch -που τότε ήταν στις μεγάλες δόξες του λόγω “Underground”-, μέχρι την πρώτη φορά που μπήκα στο Enzzo de Cuba και σε δευτερόλεπτα υπό τους ήχους του “Te Pone la Cabeza Mala” των Los Van Van σκέφτηκα «Εδώ θέλω να μείνω πάντα, εδώ που χορεύουν όλοι σαν τρελοί», μέχρι τον έξαλλο χορό που έριξα όταν οι Pet Shop Boys τραγούδησαν το “Heart” στο Release το 2022 -και με πόσο ανυπομονησία τους περιμένω φέτος στην πλατεία Νερού- γιατί όντως η καρδιά μου χάνει ένα χτύπο κάθε φορά που το σώμα μου εκρήγνυται χορεύοντας, ένα χτύπο που χάνεται ως αντίτιμο για να κερδίσω άλλο ένα δευτερόλεπτο ευτυχίας χάρη στον χορό.
Κι αυτές είναι μόνο οι στιγμές που εκτοξεύτηκα στα αστέρια χορεύοντας, δεν έχω αναφέρει καν τις φορές που εκστασιάστηκα βλέποντας άλλους να χορεύουν όπως τότε που ως παιδί είδα στο Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας τα κινέζικα μπαλέτα και έμεινα με το στόμα ανοιχτό από τους δράκους επί σκηνής, ή όταν είδα το 2007 στο Badminton την κατά Matthew Bourne εκδοχή τηςΛίμνης των Κύκνων με μπαλέτο αποτελούμενο αποκλειστικά από άνδρες, ή όταν πριν εφτά χρόνια ο Κώστας Τσιούκας ανέβασε τη «Ζιζέλ» στο Φεστιβάλ Αθηνών και θυμάμαι να φεύγω από την Πειραιώς 260, πετώντας. Και φυσικά υπάρχουν κι άλλες παραστάσεις χορού που αγάπησα, επαγγελματικές, ερασιτεχνικές, ή ανθρώπους που χόρευαν, απλώς χόρευαν για το κέφι τους και τους κοιτούσα με θαυμασμό για το πώς το κορμί τους εξέφραζε την ψυχή τους. Πολύ πρόσφατα, παρακολουθώντας τον παραληρηματικό χορό στο τέλος του act του Βerghain της Rosalia σκέφτηκα ότι τίποτα, πέρα από τον χορό, δεν μπορεί να εκφράσει καλύτερα την ανθρώπινη κατάσταση.
Τι κρίμα που στην Ελλάδα αγαπάμε τον χορό αλλά όχι τους χορευτές. Σε ένα παλιότερο άρθρο μου με τίτλο «Γιατί ο Χορός στην Ελλάδα είναι Τέχνη με την ψυχή στο στόμα;» η χορογράφος Εύη Σούλη είχε μοιραστεί τις σκέψεις της «Αν καταφέρει ένα άτομο να ξεκινήσει την επαγγελματική του πορεία στον χώρο του χορού θα συναντήσει μία εργασιακή ζούγκλα. Τα ένσημα συνήθως είναι μια άγνωστη λέξη, ενώ οι χορογράφοι που δημιουργούμε δικές μας παραγωγές, προσπαθούμε να βρούμε χρηματοδότηση που συνήθως είναι πενιχρή. Γι’ αυτό το λόγο, όλοι είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε παράλληλα πολλά πράγματα τρέχοντας σε έναν αγώνα επιβίωσης. Προφανώς καταλήγουμε να κάνουμε τέχνη με την ψυχή στο στόμα, με ελάχιστη έως ανύπαρκτη οικονομική ανταμοιβή, σε χρόνους ρεκόρ και κάνοντας τα όλα μόνοι μας. Επιπλέον, ο τρόπος με τον οποίο υποχρηματοδοτείται η τέχνη του χορού στην Ελλάδα δημιουργεί ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο, οι καλλιτέχνες ζούμε με το μόνιμο άγχος του αποτελέσματος χωρίς να δίνουμε σημασία στην έρευνα. Γενικά, ο ερευνητικός τομέας στην τέχνη του χορού, ουσιαστικά δεν υπάρχει ούτε κρατικά, ούτε σε ιδιωτικούς φορείς και απομένουν μόνο ατομικές, συνήθως σπασμωδικές προσπάθειες, χωρίς μακρόπνοο πλάνο να καλύπτουν το κενό».
Μέσα σε αντίξοες συνθήκες λοιπόν όσοι αγαπάμε τον χορό συνεχίζουμε να τον στηρίζουμε. Να χορεύουμε, να παρακολουθούμε παραστάσεις χορού, να χτίζουμε αναμνήσεις και δεσμούς μέσα από το σώμα μας, να εκτοξευόμαστε στα αστέρια μέσα από τρελές φιγούρες ή ένα ελαφρύ λίκνισμα. Επιστρέφοντας στον αρχικό ορισμό του άρθρου, χορεύουμε και τιμούμε την Παγκόσμια Ημέρα Χορού για να αναδείξουμε την ιερότητα μιας παγκόσμιας γλώσσας έκφρασης που ενώνει τους ανθρώπους από κάθε μέρος της γης.
Άλλωστε όπως τραγούδησαν οι T-Rex στο “Cosmic Dancer” που ακούγεται στους τίτλους αρχής της ταινίας “Billy Elliot”: I danced myself right out the womb / I danced myself right out the womb / Is it strange to dance so soon? / I danced myself right out the womb
