Το παιχνίδι δεν ξέφυγε ξαφνικά από τον Παναθηναϊκό. Του γλίστρησε σιγά σιγά, κατοχή την κατοχή, μέχρι που βρέθηκε να κυνηγάει κάτι που είχε ήδη χαθεί νωρίτερα. Και όταν τελικά μπήκε πραγματικά στο ματς, ήταν ήδη αργά για να το ελέγξει. Η ήττα με 87-91 από την Βαλένθια δεν ήρθε επειδή χάθηκαν δύο σουτ στο τέλος. Ήρθε επειδή για τρία δεκάλεπτα ο Παναθηναϊκός δεν βρήκε ποτέ ρυθμό. Από το πρώτο λεπτό οι Ισπανοί έδειξαν τι θέλουν να κάνουν: πίεση στη μπάλα, γρήγορη μετάβαση, εκτέλεση πριν οργανωθεί η άμυνα. Δεν είναι κάτι κρυφό. Είναι το παιχνίδι τους. Το θέμα είναι αν μπορείς να το αντέξεις.
Ο Παναθηναϊκός δεν το άντεξε στην αρχή. Τα λάθη ήρθαν νωρίς, οι αποστάσεις στην άμυνα ήταν λάθος, τα ριμπάουντ χάνονταν χωρίς μάχη. Η Βαλένθια βρήκε αυτοπεποίθηση, βρήκε ρυθμό και κυρίως δεν χρειάστηκε να προσαρμοστεί. Έπαιξε όπως ξέρει. Ο Μπαντιό άνοιξε το γήπεδο, ο Τέιλορ τιμώρησε κάθε αργή επιστροφή, ο Τόμπσον διάβαζε κάθε λάθος στην περιφέρεια. Το +13 στο ημίχρονο δεν ήταν υπερβολή, ήταν η φυσική εξέλιξη.
Στο ξεκίνημα της τρίτης περιόδου, το παιχνίδι έφτασε στο σημείο που συνήθως τελειώνει. Το -19 δεν ήταν απλώς μια διαφορά. Ήταν ένδειξη ότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε βρει ούτε μία σταθερά για να κρατηθεί. Εκεί φάνηκε και κάτι ακόμα: η έλλειψη καθαρών αποφάσεων. Επιθέσεις χωρίς κατεύθυνση, άμυνα που αντιδρούσε αντί να προβλέπει. Η αποβολή του Εργκίν Αταμάν και του Πέδρο Μαρτίνεθ ήρθε σε ένα σημείο που το παιχνίδι είχε ήδη αρχίσει να ξεφεύγει. Έδωσε ένταση, άλλαξε την ατμόσφαιρα, αλλά δεν άλλαξε τον έλεγχο. Αυτές οι στιγμές μπορούν να λειτουργήσουν σαν σπίθα, αλλά χρειάζεται και υπόβαθρο για να πιάσει φωτιά.
Ο Παναθηναϊκός το βρήκε αυτό το υπόβαθρο αργά, αλλά το βρήκε. Μέσα από την άμυνα, πρώτα απ’ όλα. Οι γραμμές έκλεισαν, οι περιστροφές έγιναν πιο καθαρές και το παιχνίδι άρχισε να μικραίνει. Εκεί εμφανίστηκε ο Νίκος Ρογκαβόπουλος με μια σειρά από μεγάλα σουτ που άλλαξαν την αίσθηση του αγώνα. Ο Τι Τζέι Σορτς έδωσε ταχύτητα εκεί που πριν υπήρχε δισταγμός και ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις κράτησε την ισορροπία στις κρίσιμες κατοχές.
Το γήπεδο μπήκε στο παιχνίδι η διαφορά έπεσε και για λίγα λεπτά όλα έδειχναν να αλλάζουν. Όμως αυτά τα παιχνίδια δεν κρίνονται μόνο από την ορμή. Κρίνονται από τη συνέπεια. Και εκεί η Βαλένθια δεν λύγισε. Ο Ζαν Μοντέρο κράτησε το μυαλό καθαρό, οι επιθέσεις δεν έγιναν βιαστικές και κυρίως δεν εγκατέλειψαν τον ρυθμό τους.
Στο τέλος, ο Παναθηναϊκός είχε τις κατοχές που ήθελε. Είχε τα σουτ για να ολοκληρώσει την ανατροπή. Αλλά αυτά τα σουτ ήρθαν με την πίεση ενός αγώνα που είχε ήδη στραβώσει από νωρίς. Οι δύο προσπάθειες του Ρογκαβόπουλου ήταν καλά εκτελεσμένες αλλά δύσκολες. Η χαμένη βολή του Χέιζ-Ντέιβις λίγο πριν έγινε πιο βαριά επειδή όλα είχαν συμπιεστεί σε λίγες στιγμές.
Η σειρά πλέον είναι στο 2-1 και επιστρέφει σε ένα σημείο που δεν επιτρέπει άλλες καθυστερήσεις. Ο Παναθηναϊκός ξέρει τι μπορεί να κάνει όταν βρει ρυθμό. Το έδειξε. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να το κάνει από την αρχή και όχι όταν το παιχνίδι έχει ήδη ξεφύγει. Γιατί αυτό άφησε το Game 3. Όχι απλώς μια χαμένη ευκαιρία αλλά μια καθαρή εικόνα του τι χρειάζεται για να τελειώσει τη σειρά. Και τι συμβαίνει όταν δεν το κάνει.
