Υπάρχουν τραγούδια που γεννιούνται μέσα σε στούντιο, με πρόγραμμα, παραγωγούς και deadlines. Και υπάρχουν άλλα που δημιουργούνται τυχαία, ένα απόγευμα Κυριακής, με την τηλεόραση ανοιχτή, το τσάι στο τραπέζι και έναν ποδοσφαιρικό αγώνα να παίζει στο βάθος. Όπως το Last Christmas, το πιο διαχρονικό και ειρωνικά πιο «χαμένο» χριστουγεννιάτικο hit των Wham. Ποιον αγώνα έβλεπαν άραγε ο Andrew Ridgeley και οι γονείς του George Michael όταν ο τελευταίος σηκώθηκε από τον καναπέ, ανέβηκε στο παιδικό του δωμάτιο και έγραψε μέσα σε λίγα λεπτά μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μελωδίες στην ιστορία της pop;
Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα του 1984
Βρισκόμαστε στις αρχές του 1984. Είναι Κυριακή, χειμώνας, και το βρετανικό τηλεοπτικό τοπίο προσφέρει κάτι πολύ συγκεκριμένο στους φίλους του ποδοσφαίρου: έναν και μόνο ζωντανό αγώνα την εβδομάδα. Το λεγόμενο The Big Match, στο ITV, ήταν σχεδόν τελετουργία. Δεν υπήρχαν συνδρομητικά, δεν υπήρχαν επιλογές. Ή έβλεπες αυτό, ή τίποτα. Ο Andrew Ridgeley, πιο ποδοσφαιρόφιλος από τον George Michael, χαζεύει την οθόνη. Ο George, λιγότερο αφοσιωμένος στο παιχνίδι, δείχνει αφηρημένος. Κάπου εκεί, η προσοχή του φεύγει εντελώς από το γήπεδο και στρέφεται αλλού. Σηκώνεται απότομα, ανεβαίνει στο δωμάτιό του, ανοίγει το τετρακάναλο κασετόφωνο και αρχίζει να παίζει. Λίγη ώρα αργότερα κατεβαίνει ξανά, σχεδόν αμήχανος, και λέει τη φράση που κάθε μουσικός φίλος θα ήθελε να ακούσει: «Πρέπει να το ακούσεις αυτό».
Αν πάρουμε τις μαρτυρίες κυριολεκτικά –Κυριακή, ζωντανός αγώνας, Φεβρουάριος του 1984– τότε οι επιλογές περιορίζονται δραματικά. Όλα δείχνουν ότι στην τηλεόραση έπαιζε το Luton Town – Manchester United, για την τότε First Division, με σέντρα νωρίς το απόγευμα. Ένα παιχνίδι που ξεκίνησε νωχελικά, χωρίς γκολ για πάνω από μισή ώρα, πριν εξελιχθεί σε παράσταση για έναν ρόλο. Η United ξέφυγε στο σκορ, οι φάσεις διαδέχονταν η μία την άλλη και το ματς κατέληξε σε εμφατική νίκη των φιλοξενούμενων. Τελικό σκορ: 0-5. Αν ο George Michael βαρέθηκε στα πρώτα λεπτά, κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει. Αντίθετα, η πλήξη αποδείχθηκε δημιουργική.
Όταν η pop συναντά το ποδόσφαιρο
Υπάρχει κάτι σχεδόν ποιητικό στην ιδέα ότι ένα τραγούδι που έμελλε να συνδεθεί τόσο έντονα με τα Χριστούγεννα γεννήθηκε σε ένα απολύτως άσχετο χώρο. Όχι μπροστά σε χιόνια και λαμπάκια, αλλά με τη μυρωδιά του καναπέ, τον ήχο της μπάλας στην τηλεόραση και τη ρουτίνα μιας βρετανικής Κυριακής. Ένα ματς που ξεκίνησε νωχελικά, με το σκορ να ανοίγει λίγο πριν το ημίχρονο, και κατέληξε σε καταιγισμό γκολ. Ίσως εκεί, σε κάποιο άχαρο πρώτο μισάωρο χωρίς συγκινήσεις, ο George Michael βαρέθηκε αρκετά ώστε να στραφεί αλλού. Όχι απλώς μακριά από την τηλεόραση, αλλά προς την ιστορία της ποπ.
Η ειρωνεία; Το Last Christmas δεν έγινε χριστουγεννιάτικο νούμερο ένα τη χρονιά που γράφτηκε. Το 1984 το μπλόκαρε το Do They Know It’s Christmas των Band Aid. Χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν τέσσερις δεκαετίες για να φτάσει στην κορυφή των charts. Κι όμως, όλα ξεκίνησαν εκείνο το απόγευμα. Ένα ποδοσφαιρικό ματς που κανείς δεν θυμόταν για το θέαμα, μια τηλεόραση ανοιχτή στο background και ένας μουσικός που άκουγε κάτι που οι άλλοι δεν μπορούσαν ακόμα να φανταστούν.
Μερικές φορές, τα πιο διαχρονικά Χριστούγεννα γεννιούνται όταν δεν προσπαθείς καθόλου να τα ζήσεις. Ακόμα κι αν στην τηλεόραση παίζει ποδόσφαιρο.
