SUPERSTAR: η σκηνή ως αρένα και η αναγνώριση ως δοκιμασία αντοχής

Υπάρχει μια φράση του Kurt Cobain που στοιχειώνει ακόμη τη σύγχρονη κουλτούρα: It’s better to burn out than to fade away. Στο Superstar της Ιωάννας Πορτόλου και της ομάδας χορού Griffón, η φράση αυτή δεν λειτουργεί ως σύνθημα, λειτουργεί ως παγίδα. Ως ερώτημα. Και τελικά ως σωματική εμπειρία. Από τις 20 Φεβρουαρίου έως την 1η Μαρτίου 2026, στο ΠΛΥΦΑ (Κτήριο 7A), το Superstar στήνει μια σκηνή που θυμίζει περισσότερο ρινγκ παρά θέατρο. Το κοινό δεν παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας. Βρίσκεται εκεί, σε απόσταση αναπνοής, σαν μάρτυρας ή σαν συνένοχος.

Οι Ιωάννα Αποστόλου, Κωνσταντίνα Μπάρκουλη και Θεανώ Ξυδιά κινούνται ακατάπαυστα, εγκλωβισμένες σε έναν κύκλο φιλοδοξίας, εξάντλησης και επιμονής. Το σώμα γίνεται το πεδίο όπου συγκρούονται η ανάγκη για αναγνώριση και το κόστος που αυτή απαιτεί. Δεν υπάρχει αφήγηση με αρχή, μέση και τέλος· υπάρχει επανάληψη, ένταση, φθορά. Όπως ακριβώς και στον κόσμο του θεάματος. Οι ηλεκτρονικοί, υποβλητικοί ήχοι του Αντώνη Παλάσκα δεν συνοδεύουν απλώς την κίνηση – την ωθούν, την πιέζουν, την εκθέτουν. Δημιουργούν μια συνθήκη σχεδόν συναυλιακή, μια απόκοσμη performance όπου η ενέργεια ανεβαίνει, αλλά η ανάσα λιγοστεύει. Το Superstar μοιάζει στιγμές με live, στιγμές με τελετουργία, στιγμές με αγώνα επιβίωσης.

Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ένα γνώριμο αλλά αμήχανο ερώτημα: πού τελειώνει η αυτοπραγμάτωση και πού ξεκινά η αυτοκαταστροφή;

Σε ένα αδηφάγο σύστημα που απαιτεί διαρκή παρουσία, συνεχή έκθεση και αδιάκοπη απόδοση, το Superstar δεν προσφέρει απαντήσεις. Αντίθετα, καταγράφει τις ρωγμές. Τις εσωτερικές αντιφάσεις πίσω από τη δημόσια λάμψη. Το σώμα που αντέχει μέχρι να μην αντέχει άλλο. Την επιθυμία να σε δουν – και τον φόβο του τι χάνεις όταν τελικά σε βλέπουν.

Το έργο αντλεί από ένα αρχείο εικόνων, κινητικών υλικών και αφηγήσεων, όχι για να χτίσει μύθο, αλλά για να τον αποδομήσει. Η σκηνή μετατρέπεται σε αρένα όπου το θέαμα έχει πάντα τον πρώτο λόγο, αλλά ποτέ χωρίς κόστος. Και το κοινό καλείται να αναρωτηθεί: παρακολουθεί ή απαιτεί;

Το Superstar δεν είναι μια παράσταση για τη δόξα. Είναι μια παράσταση για το τίμημά της. Για το μέχρι πού αντέχουμε – ή τολμάμε – να φτάσουμε πριν καούμε. Και για το αν, τελικά, υπάρχει ελευθερία στην κορυφή ή μόνο περισσότερα φώτα που δεν σβήνουν ποτέ.