Ξέχνα τους αγρότες. Ξέχνα τα αιτήματα. Ξέχνα τα τρακτέρ. Αυτό που βλέπεις στους δρόμους δεν είναι κοινωνική ομάδα. Είναι σύμπτωμα αποσύνθεσης. Η κυβέρνηση έπαθε overdose κανονικότητας. Πίστεψε το ίδιο της το αφήγημα. Πίστεψε ότι η χώρα είναι dashboard, ότι η κοινωνία είναι δείκτες απόδοσης, ότι η οργή είναι θόρυβος που κόβεται στο μοντάζ. Και κάπου εκεί, το σκηνικό άλλαξε. Οι δείκτες απόδοσης δεν κλείνουν δρόμους. Τα μπλόκα δεν στήθηκαν για να κερδίσουν κάτι. Στήθηκαν επειδή δεν υπάρχει πια τίποτα να χάσουν. Όταν ο άνθρωπος φτάνει σε αυτό το σημείο, δεν διαπραγματεύεται. Καταλαμβάνει χώρο.
Στο Μαξίμου κοιτάζουν τον χάρτη και βλέπουν κόκκινες κουκκίδες. Νομίζουν ότι είναι κυκλοφοριακό. Κάνουν λάθος. Είναι ρωγμές. Και από μέσα ανεβαίνει μια μυρωδιά που δεν καλύπτεται με success story, ούτε με χαμόγελα Βρυξελλών. Οι αγρότες δεν κατέβηκαν στους δρόμους. Οι δρόμοι κατέβηκαν στους αγρότες. Η άσφαλτος έγινε χωράφι, τα διόδια σκηνικό πολέμου χαμηλής έντασης, και το κράτος βρέθηκε ξαφνικά χωρίς φρένα. Ο Μητσοτάκης μιλάει για «διάλογο» όπως μιλάς σε κάποιον που ήδη έχει πεθάνει αλλά δεν το έχει καταλάβει. Οι αγρότες ζητούν λόγο ύπαρξης. Και όταν το κράτος δεν μπορεί να σου δώσει ούτε αυτό, τότε του παίρνεις τον δρόμο.
Προσπάθησαν να στρέψουν την κοινωνία εναντίον τους. Να πουν «σας ταλαιπωρούν», «σας κλείνουν τον δρόμο», «σας χαλάνε τα Χριστούγεννα». Αλλά η κοινωνία δεν τσίμπησε. Γιατί κατάλαβε κάτι απλό: σήμερα είναι οι αγρότες, αύριο είσαι εσύ. Το μπλόκο είναι πρόβα γενικής διάλυσης.
Τα τρακτέρ δεν έχουν πρόγραμμα. Έχουν ένστικτο. Και το ένστικτο λέει ότι αυτή η κυβέρνηση δεν ακούει παρά μόνο όταν σπάει η ροή. Όταν σταματάει το εμπόριο. Όταν κολλάει η χώρα σαν παλιό φορτηγό στην ανηφόρα. Τα μπλόκα είναι το σημείο όπου το κράτος χάνει το μονοπώλιο της κανονικότητας. Η στιγμή που η εξουσία καταλαβαίνει —καθυστερημένα— ότι δεν φοβούνται πια. Και όταν ο φόβος φεύγει, δεν μένει τίποτα να κυβερνήσεις. Αυτό που συμβαίνει δεν είναι «αγροτικό». Είναι υπαρξιακό. Είναι η στιγμή που ένα κομμάτι της κοινωνίας λέει: δεν σας αναγνωρίζω. Όχι με ψήφο. Με μπλόκο.
Αυτό που βλέπουμε δεν είναι εξέγερση. Είναι αποσύνδεση. Το κράτος μιλάει μια γλώσσα, η κοινωνία άλλη. Και κάπου ανάμεσα, η εξουσία συνεχίζει να νομοθετεί σαν να μην έχει καταλάβει ότι κυβερνάει μόνο τον εαυτό της. Τα μπλόκα δεν είναι εξέγερση. Είναι απόσυρση συναίνεσης. Είναι το «δεν σας πιστεύουμε πια» που δεν γράφεται σε κάλπη αλλά χαράζεται στην άσφαλτο. Είναι η στιγμή που η εξουσία συνειδητοποιεί ότι κυβερνάει μόνο όσους εξακολουθούν να φοβούνται.
Όταν το κράτος χάνει την επαφή με την πραγματικότητα, τότε η πραγματικότητα περνάει στην αντεπίθεση. Και εδώ η πραγματικότητα δεν φωνάζει. Δεν εξηγεί. Δεν διαπραγματεύεται. Στέκεται ακίνητη. Κλείνει τον δρόμο. Και περιμένει να δει πόσο θα αντέξει το ψέμα χωρίς κυκλοφορία.
Αυτά δεν είναι μπλόκα. Είναι κρας τεστ εξουσίας.
Η Μαύρη Γραμμή γράφεται κάθε πρωί. Μια σκέψη την ώρα που ο κόσμος ξυπνά ή ξανακοιμάται.
