Για χρόνια, η συζήτηση γύρω από το σινεμά έμοιαζε με νεκρολογία που αρνείται να τελειώσει. Η τεχνητή νοημοσύνη, οι απεργίες, τα streamers, οι συγχωνεύσεις των στούντιο, η κρίση ταυτότητας των σίκουελ όλα παρουσιάζονταν ως αποδείξεις ότι η μεγάλη οθόνη έχει χάσει την ιστορική της βαρύτητα. Κάθε νέα χρονιά υποδεχόταν το ίδιο ερώτημα, τι απέμεινε; Το 2026, όμως, δεν μοιάζει με χρονιά κρίσης. Μοιάζει με χρονιά ξεκαθαρίσματος. Όχι επειδή θα σωθεί το σινεμά. Tο σινεμά δεν σώζεται ποτέ από ημερολόγια και box office. Αλλά επειδή θα φανεί πιο καθαρά από ποτέ ποιοι εξακολουθούν να το αντιμετωπίζουν ως τέχνη, ποιοι ως προϊόν, και ποιοι ως έναν μηχανισμό μύθων σε έναν κόσμο που έχει κουραστεί να πιστεύει.
Στο κέντρο αυτής της μετατόπισης βρίσκεται μια φιγούρα που δεν χρειάζεται πια εισαγωγικά, η Zendaya. Όχι επειδή πρωταγωνιστεί σε πέντε ταινίες το 2026 (Η Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν, Dune 3 νέο Spider-Man Euphoria και το The Drama), αλλά επειδή η παρουσία της λειτουργεί ως σύμπτωμα μιας βαθύτερης αναζήτησης. Το σύστημα ψάχνει ξανά τον/την movie star, όχι ως καθαρή λάμψη, αλλά ως σημείο σταθερότητας. Κάποιον που να λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο blockbuster και το προσωπικό σινεμά, ανάμεσα στη βιομηχανική συνέχεια και την ατομική αφήγηση. Στη δεκαετία του ’90 αυτό προέκυπτε σχεδόν φυσικά. Σήμερα, μοιάζει με συνειδητή επιλογή επιβίωσης.
Απέναντί της στέκεται η ταινία που καλείται να σηκώσει το βάρος ολόκληρου του συστήματος: Η Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν. Ένα έργο που δεν υπόσχεται απλώς θέαμα, αλλά κυριαρχία. Όχι επειδή καινοτομεί, αλλά επειδή επιβάλλεται. Το σινεμά εδώ δεν ανταγωνίζεται άλλες ταινίες, καταλαμβάνει τον χρόνο, τον χώρο και τη συλλογική προσοχή. Είναι το τελευταίο είδος ταινίας που μπορεί να κάνει τα στούντιο να ανασάνουν και τους υπόλοιπους δημιουργούς να περιμένουν.
Κι όμως, η ουσία του 2026 δεν βρίσκεται μόνο σε όσα θα δούμε μαζικά. Βρίσκεται σε όσα θα ανακαλύψουμε πιο αργά, πιο σιωπηλά. Εκεί, όπου το ανεξάρτητο σινεμά συνεχίζει να λειτουργεί σαν εργαστήριο ιδεών και όχι σαν τμήμα μάρκετινγκ. Δημιουργοί όπως ο Βέρνερ Χέρτσογκ, ο Ρούμπεν Εστλουντ ή ο Χιροκάζου Κορε-Έντα δεν υπόσχονται απαντήσεις, προσφέρουν ερωτήματα. Και αυτό, σε μια εποχή υπερπαραγωγής νοήματος, είναι πολιτική πράξη.
Υπάρχει και μια άλλη, πιο ύπουλη μετατόπιση. Οι pop stars που στρέφονται στο σινεμά, από την Τέϊλορ Σουϊφτ μέχρι τον Φρανκ Όσεαν, δεν το κάνουν από περιέργεια. Το κάνουν επειδή η μουσική βιομηχανία έχει φτάσει σε σημείο κορεσμού. Το σινεμά, ακόμη και τραυματισμένο, προσφέρει κάτι που η pop έχει χάσει. Χρόνο, αφήγηση, μυστήριο. Όχι viral στιγμές, αλλά διάρκεια.
Εντάξει, ξέρουμε ότι το Η Οδύσσεια θα σαρώσει και ότι όποιος εξακολουθεί να νοιάζεται για το σύμπαν των Avengers θα δει την ύστατη απόπειρα αναβίωσής του τον Δεκέμβριο. Υπάρχουν αναπόφευκτα πράγματα σε αυτή τη βιομηχανία, αλλά είναι βαρετά. Το πραγματικό ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού. Στις ταινίες για τις οποίες ξέρουμε ακόμη ελάχιστα και που, ακριβώς γι’ αυτό, μπορεί να αποδειχθούν οι καλύτερες της χρονιάς.
The Entertainment System Is Down — Ρούμπεν Εστλουντ
Ο σκηνοθέτης της ταινίας Το Τρίγωνο της Θλίψης επιστρέφει με μια νέα ταινία καταστροφής, τοποθετημένη μέσα σε αεροπλάνο, με τους Keanu Reeves και Kirsten Dunst.
If Love Should Die — Μία Χάνσεν-Λεβ
Η πιο cool γυναίκα του γαλλικού σινεμά σκηνοθετεί αυτό το φαινομενικά λιτό biopic για τη συγγραφέα και φιλόσοφο του 18ου αιώνα Mary Wollstonecraft. Ίσως το κάνει λίγο πιο αισθησιακό.
Bucking Fastard — Βέρνερ Χέρτσογκ
Ο Βέρνερ Χέρτσογκ επιστρέφει στη μυθοπλασία με μια ιστορία για αλλόκοτα δίδυμα, με πρωταγωνίστριες τις Rooney και Kate Mara.
I Love Boosters — Μπούτς Ράιλι
Ένας ειδικός της μόδας είναι ο βασικός αντίπαλος στη νέα ταινία του Boots Riley, που περιγράφεται ως sci-fi κωμωδία. Συμμετέχει και η Keke Palmer.
Tony — Ματ Τζόνσον
Ο Dominic Sessa υποδύεται τον νεαρό Anthony Bourdain στο πρώτο του biopic, σε παραγωγή της A24.
The Chaperones — India Donaldson
Ο Robert Pattinson υπογράφει την παραγωγή αυτής της crime ταινίας με τους David Jonsson, Cooper Hoffman και τον αγαπημένο του Quentin Tarantino, Paul Dano. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και μόνο επειδή η σκηνοθέτριά της υπέγραψε μία από τις καλύτερες indie ταινίες του 2024, το Good One.
Her Private Hell — Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν
Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι η A24 χαρακτηρίζει την ταινία με πρωταγωνιστή τον Charles Melton ως «σέξι, υπνωτιστική και ανεξέλεγκτη». Το ερώτημα παραμένει: Drive ή The Neon Demon;
The Man I Love — Αϊρα Σακς
Το καλύτερο gay σεξ που είδαμε πρόσφατα στο σινεμά ήταν στο Passages. Μένει να φανεί αν το ίδιο θα ισχύσει και για αυτό το φαντασιακό μιούζικαλ στη Νέα Υόρκη των ’80s, με τους Rami Malek (μπου) και Ebon Moss-Bachrach (ναι!).
Rosebush Pruning — Καρίμ Αϊνούζ
Η ταινία άλλαξε καστ σχεδόν οκτώ φορές, αλλά φαίνεται πως κατέληξε στις Elle Fanning, Pamela Anderson και Callum Turner. Μια ιστορία οικογένειας που πλήττεται από την ασθένεια, γραμμένη από τον σταθερό σεναριογράφο του Yorgos Lanthimos.
Look Back — Χιροκάζου Κορε-Έντα
Ο Ιάπωνας δημιουργός ταινιών όπως το Monster σκηνοθετεί μια ιστορία ενηλικίωσης για δύο νεαρούς που δένονται μέσα από την κοινή τους αγάπη για το manga. Βασίζεται σε δημοφιλή ομώνυμη σειρά.
An Untitled Musical — Τζέσι Άιζενμπεργκ
Δεν είναι ο τελικός τίτλος — ακόμη περιμένουμε να μάθουμε πώς θα λέγεται. Ξέρουμε μόνο ότι ο Jesse Eisenberg σκηνοθετεί ένα πρωτότυπο μιούζικαλ με πρωταγωνίστρια τη Julianne Moore. Και γι’ αυτό, είμαστε ήδη μέσα.
The Long Winter — Αντριου Χέι
Αναμένεται ένα ακόμη δάκρυ-ελκυστικό δράμα από τον σκηνοθέτη του All of Us Strangers, βασισμένο σε μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στα χιονισμένα Πυρηναία. Πρωταγωνιστούν ο Ebon Moss-Bachrach και ο Kit Connor του Heartstopper.
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πραγματικό διακύβευμα του 2026. Όχι αν οι ταινίες θα βγάλουν λεφτά, θα βγάλουν. Αλλά αν θα καταφέρουν να ξαναπείσουν ότι αξίζει να τις περιμένεις, να τις συζητάς, να τις θυμάσαι. Ότι το σινεμά δεν είναι απλώς περιεχόμενο σε αναμονή, αλλά εμπειρία που απαιτεί προσοχή. Το 2026 δεν θα ανακηρυχθεί «χρυσή χρονιά». Δεν θα λύσει τα δομικά προβλήματα της βιομηχανίας. Αλλά μπορεί να κάνει κάτι πιο σπάνιο, να επαναφέρει την έννοια της προσοχής. Και σε μια εποχή όπου όλοι μιλούν ταυτόχρονα, αυτό αρκεί για να μοιάζει σχεδόν ριζοσπαστικό.
