Στο κατώφλι των Χριστουγέννων ρίχνω μια ματιά γύρω μου, μια ματιά μέσα μου και μια τελευταία ματιά στον κοκκινόμαγουλο φουσκωτό Άη Βασίλη που στολίζει το σαλόνι μου και σκέφτομαι τι δεν αγαπώ αλλά και τι αγαπώ σε αυτές τις γιορτινές ημέρες. Δεν αγαπώ την αφόρητη κίνηση στους δρόμους αλλά και στα πεζοδρόμια της Αθήνας, κίνηση που με ακινητοποιεί όχι μόνο σωματικά αλλά και συναισθηματικά καθώς με καθηλώνει άναυδη μπροστά στον άπειρο κόσμο που κατακλύζει το κέντρο της πόλης. Κι είναι αυτή η καθήλωση που με παγώνει, αν και φέτος δεν έχει πέσει κατά πολύ η θερμοκρασία, και δεν μου επιτρέπει να συνδεθώ με τη συνεχή ροή του πλήθους που βρίσκεται εκεί γιατί «πρέπει» στις γιορτές να είμαστε κοινωνικοί, να βγαίνουμε έξω και να χαιρόμαστε.
Δεν αγαπώ τα «πρέπει» που επιβάλλουν μια έξαρση καταναγκαστικής κοινωνικοποίησης. Αν τυχόν τολμήσεις να πεις ότι αυτές τις ημέρες προτιμάς να τις περνάς στο σπίτι εισπράττεις επικριτικά βλέμματα που σχεδόν κραυγάζουν «Μα δεν μπορείς να μην είσαι μίζερη γιορτινές ημέρες;». Ίσως και να μην μπορώ, ίσως και να μπορώ αλλά το θέμα ότι είμαι 46 χρονών και έχω κουραστεί πια να αναζητώ το ποια θα είμαι για να εκπληρώνω τις προσδοκίες των άλλων. Ξέρω τι χρειάζομαι για να είμαι καλά και τι μπορεί να με καταπιέσει. Η ιδέα του να βρεθώ στοιβαγμένη σε ένα hype μαγαζί -που δεν είναι το στέκι μου και δεν θα είναι το στέκι κανενός σε ένα χρόνο που δεν θα το θυμάται κανείς- μόνο και μόνο για ουρλιάξω στο αυτί του διπλανού μου «Καλή χρονιά!» δεν μπορώ να πω ότι με μαγεύει. Ειδικά, αυτές τις ημέρες όταν επιλέξω να βγω θα καταλήξω συνειδητά σε ένα μπαρ ή εστιατόριο που θα το επέλεγα οποιαδήποτε άλλη ημέρα του χρόνου.
Δεν αγαπώ να ψωνίζω σε πολυκαταστήματα και σε μεγάλες αλυσίδες την περίοδο των γιορτών. Δυστυχώς οι ουρές είναι ατελείωτες, οι πελάτες εκνευρισμένοι λόγω των καθυστερήσεων στην εξυπηρέτηση, οι υπάλληλοι εξουθενωμένοι από τα συνεχή -χωρίς ρεπό- ωράρια, τον εκνευρισμό των πελατών και από τους ρυθμούς που τους φέρνουν στα όρια τους.
Αγαπώ όμως να επισκέπτομαι πιο μικρά, συνοικιακά μαγαζιά. Ειδικά, σε αυτά θα βρω στολίδια και δώρα πιο φροντισμένα δηλαδή όχι αποτέλεσμα μιας μαζικής παραγωγής αλλά πιθανότατα ακόμη και χειροποίητα δηλαδή ποτισμένα με την προσωπική σφραγίδα ενός ανθρώπου που δημιουργεί κάτι με φαντασία και όρεξη. Αυτά τα δώρα ξέρω ότι εμπεριέχουν μέσα τους χαρά και άρα μπορούν να προκαλέσουν χαρά σε αυτόν που θα τα λάβει. Κατανοώ την άποψη ότι τα παιχνιδάκια και τα στολίδια στις μεγάλες αλυσίδες είναι αρκετά πιο οικονομικά και γι’ αυτό τα επιλέγουμε αλλά πιστεύω ότι είναι καιρός να κρίνουμε κιόλας τι πραγματικά χρειαζόμαστε. Ας αγοράσουμε τρία στολίδια και πέντε δώρα που αξίζουν τα χρήματά τους πάρα 30 στολίδια και 20 δώρα της σειράς, από αυτά που κάνεις μόνο και μόνο για να βγάλεις την υποχρέωση. Ας μη βγάλουμε καμία υποχρέωση, ας προσφέρουμε εκεί που αγαπάμε.
Αγαπώ να βλέπω φίλους και συγγενείς που τώρα έχω την ευκαιρία να τους συναντήσω, καθώς πολλοί από αυτούς μένουν εκτός Αθηνών και έρχονταο στην πόλη λόγω των διακοπών. Με εκνευρίζει η καταναγκαστική μάζωξη με συγγενείς που πιθανόν να μην έχεις κανένα κοινό και ίσως να μένουν στο επόμενο τετράγωνο από εσένα αλλά τους βλέπεις μόνο τα Χριστούγεννα «γιατί έτσι κάνουμε στις γιορτές». Αλλά χαίρομαι πραγματικά όταν έχω τον χρόνο και τη δυνατότητα να βρεθώ με όσους μου λείπουν λόγω συνθηκών και τώρα, χάρη στα Χριστούγεννα, έχω την ευκαιρία να συναντηθώ μαζί τους.
Αγαπώ, να βλέπω την αγάπη και τη χαρά στα μάτια των άλλων. Πριν λίγες ημέρες είχα τη μεγάλη χαρά να παρευρεθώ και να συμμετέχω στη χριστουγεννιάτικη παιδική γιορτή που οργανώθηκε στη Μεσοποταμία-Κίνηση Πολιτών Μοσχάτου. Στη Μεσοποταμία, εδώ και πολλά χρόνια, λειτουργεί Αλληλέγγυο Σχολείο και Κοινωνική Κουζίνα. Άνθρωποι συναντιούνται εθελοντικά με άλλους ανθρώπους για να προσφέρουν και να δημιουργήσουν μαζί μια κοινότητα που ξεπερνά ενωμένη τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Στη γιορτούλα μαθητές του αλληλέγγυου σχολείου τραγούδησαν παιδικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια, μετά εμείς αφηγηθήκαμε παραμύθια στα παιδιά -το δικό μου παραμύθι ήταν από τη Γκάνα και μιλούσε για το Όνειρο του Γιόμο- και στο τέλος ο κ. Μάνος Σαριδάκης, διευθυντής ερευνών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, μας πήρε μαζί του σε ένα ταξίδι στο σύμπαν.
Την ώρα που έβλεπα τα πιτσιρίκια του αλληλέγγυου σχολείου, παιδάκια που κατάγονται από διάφορες χώρες και που λόγω συνθηκών ζουν ζωές λιγότερο προνομιούχες από αυτές που ζούμε οι περισσότεροι από εμάς, να τραγουδούν με όλη τους την καρδιά και μετά να παρακολουθούν με αφοσίωση τις αφηγήσεις των παραμυθιών αλλά και την ξενάγηση στο διάστημα, την ώρα που έβλεπα τη χαρά και την αγάπη στα μάτια τους, ήξερα ότι τίποτα, μα τίποτα στον κόσμο δεν είναι πιο σημαντικό. Η ενότητα και η αλληλεγγύη είναι η μόνη λύση, σε ό,τι μας στριμώχνει, μας δυσκολεύει, μας ζορίζει στην καθημερινότητα· η μόνη λύση είτε είναι Χριστούγεννα είτε οποιαδήποτε άλλη ημέρα του χρόνου.
