Η ποιητική επιστροφή του Γιάννη Αγγελάκα στη Στέγη

Η σχέση του Γιάννη Αγγελάκα με τον Μικρό Πρίγκιπα μετράει πολλά χρόνια. Βέβαια, όχι τόσα  που να έχει φθαρεί και οπωσδήποτε όχι αρκετά που να θεωρείται ξεπερασμένη. Από την εφηβεία ο Αγγελάκας εξημέρωνε τον Μικρό Πρίγκιπα και ο Μικρός Πρίγκιπας τον Γιάννη. Κάπου στο 1991, ο τραγουδιστής συμμετείχε στη συλλογή «Άντε και καλή τύχη μάγκες» που κυκλοφόρησε στη μνήμη του Παύλου Σιδηρόπουλου με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών και η παρέα μεγάλωσε. Η performance «Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα» που παρουσιάζεται στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση σε σκηνοθεσία Γιώργου Γούση είναι μια υπόσχεση πως κάτι βαθιά στην ψυχή, όσα χρόνια και αν περάσουν, παραμένει αγνό.

Ο κόσμος ραγίζει για δυο λεπτά ή για πάντα;

Δυόμιση χρόνια μετά την κατάβαση του Γιάννη Αγγελάκα στον κόσμο των νεκρών και την υποδειγματική «Νέκυια», ο τραγουδιστής επιστρέφει στη σκηνή της Στέγης με μια σκηνική αλληγορία που συνδυάζει αποσπάσματα κειμένων από το έργο του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, σπαράγματα από δικές του σημειώσεις και μνήμες από τον δίσκο «Τα μπλουζ του πρίγκιπα» σε μουσική, στίχους και ερμηνεία του Παύλου Σιδηρόπουλου που κυκλοφόρησαν  από τη δισκογραφική εταιρεία MBI, δύο χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1992.

Κι ακόμα πιο παράξενοι οι αόρατοι λαοί

Για περίπου μία ώρα ο Γιάννης Αγγελάκας, μαζί με τον σκηνοθέτη των «Μαγνητικών Πεδίων» , Γιώργο Γούση συνθέτουν μια ψυχεδελική παράσταση χωρισμένη σε τρία μέρη και έξι χορικά. Ένα μακρύ μπλουζ για όσους βρέθηκαν και χάθηκαν παραμένοντας, ωστόσο, για πάντα στη ζωή μας.

Ο Αγγελάκας δεν γράφει για κάποιον θλιμμένο ήρωα. Χαράζει τα λόγια του πάνω στη ζωή μας με τρόπο παράφορο σκάζοντας σαν κύμα . Ο πρίγκιπας του Γιάννη Αγγελάκα και του Γιώργου Γούση κάνει παρέα με τα παιδιά στην πλατεία, φτύνει ρίμες για πεινασμένους, παίζει μπάλα στις αλάνες και ακούει τα μοιρολόγια των νεκρών παιδιών της Γάζας. Γλιστράει το δοξάρι του πάνω σε ηλεκτρικά πριόνια και ερεθίζεται με τον ήχο τον κρουστών. Είναι παιδί και τσόγλανος και αγαπάει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.

Σε όλη της διάρκεια της παράστασης τα animation εικονοποιούν κάθε λέξη γεμίζοντας την κεντρική σκηνή της Στέγης με τα μεταλλικά παραπήγματα να αποκαλύπτονται λίγο πριν το τέλος, δια χειρός Λουκά Μπάκα. Στο πρώτο μέρος εξελίσσεται η γνωριμία του Μικρού Πρίγκιπα με τον συγγραφέα που ερμηνεύεται από τον Γιάννη Αγγελάκα.Στο δεύτερο μέρος μια τεράστια φούσκα από σελοφάν γίνεται ο καμβάς των γραφικών που περιγράφουν τα ταξίδια στους πλανήτες. Στο τρίτο μέρος ένας τεράστιος πίνακας από χιλιάδες μικροσκοπικές λάμψεις αστερισμών δημιουργούν ολογράμματα από την επίσκεψη του Πρίγκιπα στη γη και τη γνωριμία του με την αλεπού. Και τα τρία μέρη συνδέονται με χορικά όπου το αφηγηματικό μέρος υποχωρεί για να δώσει τη θέση του στο συναυλιακό. Τέλος, η σκηνή διαρρηγνύεται χωρώντας τον Αγγελάκα που ψελλίζει τα τελευταία του λόγια – «Έλα, κλείσε τα ματάκια σου, ώρα να γυρίσουμε στον μικρό μας πλανήτη» – ως ολόγραμμα στον ουρανό.

Κι ακόμα πιο παράξενος εγώ που τραγουδώ

Οι Νάντια Μπαΐμπα, Ειρήνη Μπουρντάλη και Νικόλας Παπουλιάς γίνονται ο Μικρός Πρίγκιπας, το τριαντάφυλλο, το φίδι, ο βασιλιάς, ο μπεκρής και ο φανοκόρος, ξετυλίγοντας το κείμενο του Εξυπερύ, που παραμένει πιστό στο αρχικό του ύφος, επιτρέποντας, ωστόσο,  σύγχρονα στοιχεία να το εμπλουτίσουν.

Οι μουσικοί Coti K, Νίκος Γιουσέφ, Περικλής Τσουκαλάς, Κωνσταντίνος Ζάμπος, συνέθεσαν ένα απόκοσμο ηχητικό σύμπαν που βρισκόταν σε συνεχή διάλογο με την αφήγηση.

Ο στροβοσκοπικός φωτιστικός σχεδιασμός της Ελίζας Αλεξανδροπούλου απευθύνεται άμεσα στην πλατεία, κάτι που μας είναι γνώριμο και από τη «Νέκυια», παραδίδοντας ένα τόπο αποκάλυψης που προβάλει μέσα από έντονο καπνό.

Αντί επιλόγου

Ο «Μικρός Πρίγκηπας» του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ και ο «Γλάρος Ιωνάθαν (Λίβινγκστον) του Ρίτσαρντ Μπαχ, υπήρξαν φάροι μιας γενιάς που προσπαθούσε να επιβιώσει μέσα σε ιλουστρασιόν εξώφυλλα και βυσσινί σκληρόδετα βιβλία. Το «Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα» μέσα στην τρυφερότητα και την αγριάδα του κοίταξε στα μάτια αυτή τη γενιά και την υπερασπίστηκε.