Στο γκολφ, ο μύθος της επιτυχίας προηγείται πάντα της πραγματικότητας ίσως και σε κάθε άθλημα υψηλών προσδοκιών. H επιτυχία μετριέται αποκλειστικά σε τρόπαια ή, στη σύγχρονη εκδοχή της, σε μηδενικά στον τραπεζικό λογαριασμό. Η ιστορία του Τζον Ραμ μοιάζει σήμερα με προειδοποίηση γραμμένη εκ των υστέρων. Όχι γιατί απέτυχε. Αλλά γιατί σταμάτησε να δοκιμάζει πόσο ψηλά μπορούσε να φτάσει.
Ο Ραμ δεν ήταν απλώς ένας ακόμη σπουδαίος παίκτης. Ήταν η σπάνια ένωση δύναμης, ευφυΐας και ανελέητης ανταγωνιστικότητας. Από τα χρόνια του στο Arizona State μέχρι τις μεγάλες Κυριακές των majors, έμοιαζε με παίκτη που δεν διαπραγματευόταν τίποτα λιγότερο από την κορυφή. Δεν έπαιζε για να «είναι εκεί». Έπαιζε για να επιβληθεί.
Και, κυρίως, μιλούσε σαν άνθρωπος που είχε λύσει μέσα του το ζήτημα των χρημάτων. Είχε πει —και ακουγόταν πειστικός— ότι περισσότερα εκατομμύρια δεν θα άλλαζαν τη ζωή του. Ότι το κίνητρο ήταν αλλού: στην πρόκληση, στην ιστορία, στη μέτρηση με τους καλύτερους κάθε εβδομάδα. Αυτός ο Ραμ έγινε σημείο αναφοράς. Ένας παίκτης που έμοιαζε να θυμίζει στο άθλημα γιατί υπάρχει.
Ύστερα ήρθε η απόφαση. Η μετάβαση στο LIV δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική μετακίνηση· ήταν μια αλλαγή περιβάλλοντος, έντασης και, τελικά, νοήματος. Το LIV προσφέρει χρήματα, λιγότερη φθορά, λιγότερες εβδομάδες πίεσης. Δεν προσφέρει όμως το ίδιο βάρος σύγκρισης. Δεν προσφέρει το αίσθημα ότι κάθε Κυριακή κρίνεσαι απέναντι σε όλους όσοι ορίζουν την εποχή σου.
Το αποτέλεσμα δεν είναι η αποτυχία. Είναι η αργή απομάκρυνση από το κέντρο της συζήτησης. Εκεί όπου σήμερα βρίσκονται άλλοι παίκτες που μετρούνται διαρκώς, που χάνουν και επιστρέφουν, που κουβαλούν το άθλημα στους ώμους τους. Ο Ραμ παραμένει σπουδαίος. Αλλά βρίσκεται εκτός του βασικού αφηγήματος. Και στο γκολφ, αυτό είναι σχεδόν χειρότερο από μια κακή σεζόν.
Το παράδοξο είναι ότι τίποτα δεν δείχνει πως ο ίδιος έχασε το ταλέντο ή τη φωτιά του. Έχασε, όμως, τη σκηνή όπου αυτά δοκιμάζονται καθημερινά. Το ερώτημα δεν είναι αν έκανε «λάθος». Είναι αν αντάλλαξε το δικαίωμα να ανακαλύψει πόσο σπουδαίος μπορούσε να γίνει με την ασφάλεια του ήδη κερδισμένου.
Στο τέλος, κάθε γενιά έχει τους παίκτες που γράφουν ιστορία και εκείνους που αφήνουν μια υποσημείωση. Ο Τζον Ραμ είχε όλα τα εφόδια για το πρώτο. Σήμερα, κινδυνεύει να μείνει το δεύτερο. Ένα παράδειγμα του πώς, στο υψηλότερο επίπεδο, τα όνειρα δεν χάνονται από έλλειψη ικανότητας αλλά από επιλογή.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ακριβό τίμημα απ’ όλα.
