Ο Στέφανος Τσιτσιπάς νίκησε τον Ντανίλ Μεντβέντεφ στη Ντόχα, αλλά ο αγώνας έμοιαζε περισσότερο με επίλογο παρά με ντέρμπι. Για χρόνια η μεταξύ τους κόντρα ήταν από τις πιο έντονες στο τένις. Σήμερα δείχνει να ανήκει ήδη στο παρελθόν. Όχι επειδή συμφιλιώθηκαν, αλλά επειδή το άθλημα προχώρησε. Με τον Αλκαράθ και τον Σίνερ να καθορίζουν την εποχή, η γενιά που θα διαδεχόταν τους Big 3 βρέθηκε ξαφνικά ενδιάμεση. Και αυτή είναι ίσως η πιο παράξενη ιστορία στο σύγχρονο tour.
Στο Κατάρ, μπροστά σε μισοάδειες κερκίδες και σε έναν αγώνα δεύτερου γύρου που κάποτε θα θεωρούνταν αυτονόητα ημιτελικός Grand Slam, ο Στέφανος Τσιτσιπάς νίκησε τον Ντανίλ Μεντβέντεφ 6-3, 6-4. Το αποτέλεσμα ήταν καθαρό και γρήγορο. Και αυτό ήταν το πιο παράξενο στοιχείο: δεν σήμαινε σχεδόν τίποτα. Για χρόνια, κάθε φορά που αυτοί οι δύο έμπαιναν στο ίδιο court, ο αγώνας γινόταν ιστορία και όχι απλώς αποτέλεσμα. Ο ένας έπαιζε σαν μαθηματικός που σε παγιδεύει, ο άλλος σαν κάποιος που θέλει να σε πείσει ότι το παιχνίδι έχει ακόμη νόημα. Ο ένας προσπαθούσε να σε μπερδέψει, ο άλλος να σε πείσει.
Η πρώτη τους σύγκρουση το 2018 στο Μαϊάμι δεν έμοιαζε με αθλητικό γεγονός αλλά με καβγά που ξέφυγε μέσα σε αγώνα: bathroom break, net cord, βρισιές, απειλές, μια σκηνή πιο κοντά στο MMA παρά στο ATP Tour. Από εκείνη τη στιγμή η σχέση τους απέκτησε αφήγημα. Ο Μεντβέντεφ έγινε ο έγινε ο παίκτης που χαλάει τον ρυθμό — επίπεδα χτυπήματα, παράξενες γωνίες, σαρκασμός — ενώ ο Τσιτσιπάς έμοιαζε με τον παίκτη που χρειαζόταν το κοινό για να υπάρξει το παιχνίδι. Το κοινό διάλεγε πλευρά και για λίγο το τένις απέκτησε πλοκή.
Ύστερα όλα έδειχναν να ακολουθούν τη λογική σειρά. Ο Μεντβέντεφ κέρδισε το US Open και έγινε Νο1. Ο Τσιτσιπάς έφτασε σε δύο τελικούς Grand Slam. Έμοιαζαν οι φυσικοί διάδοχοι των Νόβακ Τζόκοβιτς, Ραφαέλ Ναδάλ και Ρότζερ Φέντερερ. Το τένις όμως δεν περίμενε τη σειρά τους. Η διάρκεια του Τζόκοβιτς κράτησε περισσότερο απ’ όσο χωρούσε η κανονικότητα και, πριν προλάβουν να εγκατασταθούν στην κορυφή, εμφανίστηκαν ο Κάρλος Αλκαράθ και ο Γιανίκ Σίνερ. Όχι απλώς η επόμενη γενιά αλλά παίκτες που ήδη έπαιζαν σε ταχύτητα άλλης εποχής. Η κορυφή μετακινήθηκε και δεν τους περίμενε.
Το 2025 δεν ήταν πτώση αλλά αλλαγή επιπέδου. Τραυματισμοί, αλλαγές προπονητών, νεύρα, αμφιβολία — δεν έχασαν από έναν αντίπαλο, έχασαν από το ίδιο το tour που ανέβασε ταχύτητα. Στη Ντόχα δεν έπαιξαν σαν εχθροί που κουράστηκαν. Έπαιξαν σαν δύο παίκτες που κατάλαβαν. Δεν υπήρχε μίσος ούτε λύτρωση. Η αντιπαλότητα είχε τελειώσει πριν τελειώσει ο αγώνας.
Οι μεγάλες κόντρες συνήθως κλείνουν με έναν τελικό. Αυτή έκλεισε με μια χειραψία. Όχι συμφιλίωση, γιατί απλώς δεν υπήρχε πια λόγος να διαφωνούν. Μια αντιπαλότητα υπάρχει όσο καθορίζει κάτι. Όταν το άθλημα προχωρά χωρίς εσένα, η σύγκρουση γίνεται ανάμνηση. Ο Τσιτσιπάς και ο Μεντβέντεφ δεν ηττήθηκαν μεταξύ τους, απλά τους ξεπέρασε η στιγμή. Και ίσως αυτό είναι το πιο σκληρό πράγμα στο σύγχρονο τένις: δεν χρειάζεται να πέσεις για να φύγεις από το προσκήνιο. Αρκεί να εμφανιστούν παίκτες που παίζουν σε ταχύτητα που δεν προλαβαίνεις πια.
