Όσκαρ 2026: Οι υποψηφιότητες το ρίσκο και όσοι αποκλείστηκαν

Οι υποψηφιότητες για τα 98α Βραβεία Όσκαρ, που ανακοινώθηκαν σήμερα από το Samuel Goldwyn Theater στο Λος Άντζελες, δεν είναι απλώς ένας κατάλογος τίτλων και ονομάτων. Είναι ένα πολιτισμικό στιγμιότυπο της εποχής και κυρίως, μια χαρτογράφηση των ορίων της ίδιας της Ακαδημίας. Γιατί η ουσία των φετινών Όσκαρ δεν κρύβεται μόνο στις νίκες, αλλά σε εκείνα τα ονόματα και τις ταινίες που έμειναν έξω· και λένε περισσότερα για το παρόν του σινεμά από όσες τελικά βραβεύτηκαν.

Η απόλυτη κυριαρχία του Sinners του Ράιαν Κούγκλερ, με 16 υποψηφιότητες αριθμός-ρεκόρ στην ιστορία του θεσμού, λειτουργεί ως δήλωση ισχύος. Όχι μόνο για την ταινία, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο η Ακαδημία επιλέγει πλέον να επιβραβεύει συνολικά, ολιστικά, χωρίς αμφισημίες. Ο Κούγκλερ είναι υποψήφιος τόσο για σκηνοθεσία όσο και για σενάριο, ενώ ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν κερδίζει την πρώτη οσκαρική υποψηφιότητα της καριέρας του για Α΄Ανδρικό Ρόλο όχι ως «ανακάλυψη», αλλά ως επιβεβαίωση μιας διαδρομής που ωρίμασε εντός του συστήματος.

Ακολουθεί το Μια μάχη μετά την άλλη του Πολ Τόμας Άντερσον με 13 υποψηφιότητες, επιβεβαιώνοντας ότι το prestige εξακολουθεί να έχει ονόματα, βάθος χρόνου και ισχυρή μνήμη. Κι όμως, ακριβώς εδώ εμφανίζεται το πρώτο μεγάλο κενό. Η απουσία της Chase Infiniti από την κατηγορία Α΄Γυναικείου Ρόλου. Η ταινία αγκαλιάζεται σχεδόν καθολικά, αλλά το νέο πρόσωπο μένει εκτός. Το μήνυμα είναι σαφές. Η Ακαδημία συνεχίζει να εμπιστεύεται πιο εύκολα το έργο από τον δημιουργό που κάνει το άλμα.

Στον αντίποδα, η υποψηφιότητα της Κέιτ Χάντσον για το Song Sung Blue αποτυπώνει την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Η επιστροφή, η επιμονή, η σωστά χτισμένη αφήγηση γύρω από μια ερμηνεία εξακολουθούν να μετρούν. Δεν πρόκειται για έκπληξη, αλλά για αποτέλεσμα ενός συστήματος που επιβραβεύει όσους γνωρίζουν πώς να κινηθούν μέσα του.

Ιδιαίτερο βάρος έχει και η υποψηφιότητα του Ντελρόι Λίντο για Β΄Ανδρικό Ρόλο στο Sinners. Πέντε χρόνια μετά την σχεδόν πλήρη αγνόηση του Da 5 Bloods, η Ακαδημία μοιάζει να επιστρέφει αργά και επιλεκτικά, σε ένα παρελθόν που δεν είχε χειριστεί σωστά. Είναι μια μορφή διορθωτικής μνήμης, όχι σπάνια για τον θεσμό που έχει τη λογική, οι απουσίες του χθες γεννούν τις αναγνωρίσεις του σήμερα. Αλλά δεν διορθώνονται όλα.

Ο πλήρης αποκλεισμός του Wicked: For Good, μόλις έναν χρόνο μετά τις 10 υποψηφιότητες του πρώτου Wicked, δεν είναι τυχαίο. Η Ακαδημία μοιάζει να στέλνει ένα καθαρό μήνυμα προς τα sequels και τα franchise ότι η εμπορική δυναμική και το παρελθόν δεν εξασφαλίζουν συνέχεια. Το ίδιο ισχύει και για το Avatar: Fire and Ash, που περιορίστηκε σε τεχνικές κατηγορίες, επιβεβαιώνοντας ότι ακόμη και τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά brands δεν είναι πια άτρωτα.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και η απουσία του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο από την κατηγορία σκηνοθεσίας για το Frankenstein. Σε μια χρονιά όπου η Ακαδημία φαινομενικά επιβραβεύει τη δημιουργική τόλμη, ούτε το όνομα ούτε το παρελθόν αρκούν. Το ρίσκο γίνεται δεκτό μόνο όταν συνοδεύεται από πλήρη συναίνεση.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η παρουσία της Βουγονίας του Γιώργου Λάνθιμου με τέσσερις υποψηφιότητες, ανάμεσά τους Καλύτερη Ταινία και Α΄ Γυναικείος Ρόλος για την Έμα Στόουν, υπογραμμίζει τη σταθερή είσοδο ενός ευρωπαϊκού, αλλόκοτα οικείου βλέμματος στον πυρήνα του Χόλιγουντ. Μαζί με τη Συναισθηματική Αξία του Γιοακίμ Τρίερ και το Hamnet, διαμορφώνεται ένα μπλοκ ταινιών που ισορροπούν ανάμεσα στη φόρμα, το συναίσθημα και τη σιωπή χωρίς κραυγές, χωρίς θεαματική υπερβολή.

Οι φετινές υποψηφιότητες δεν συνιστούν επανάσταση. Συνιστούν εξορθολογισμό. Μια Ακαδημία που επιβραβεύει τα συνεκτικά σύνολα, κουράζεται από τα μεγάλα brand names και παραμένει επιφυλακτική απέναντι στο πραγματικά νέο. Και ίσως, ακριβώς γι’ αυτό, τα κενά της να είναι πιο ειλικρινή από τις επιλογές της. Γιατί σε όσα δεν χώρεσαν στη λίστα, αποτυπώνεται με μεγαλύτερη ακρίβεια το σινεμά που φοβάται, το σινεμά που καθυστερεί και το σινεμά που ακόμη δεν ξέρει αν είναι έτοιμο να εμπιστευτεί το μέλλον του.