Τι είναι αυτό στις γάτες που κρατά τους ανθρώπους τόσο μαγεμένους; Κάθεται στο χώρο και δεν κάνει τίποτα που να μοιάζει σημαντικό. Κι όμως κάτι αλλάζει στον χώρο. Δεν είναι κίνηση. Είναι στάση. Ένας τρόπος να υπάρχει χωρίς να ζητά τίποτα. Αν την κοιτάξεις για λίγο παραπάνω αρχίζεις να έχεις την αίσθηση ότι εσύ είσαι αυτός που μπήκε σε λάθος δωμάτιο. Ο φωτογράφος Τιμ Φλακ που έχει περάσει χρόνια παρατηρώντας ζώα με την επιμονή ενός ανθρωπολόγου και την ακρίβεια ενός σκηνοθέτη, δεν ξεκινά από την προφανή ερώτηση γιατί μας αρέσουν οι γάτες. Ξεκινά από κάτι πιο δύσκολο: τι είναι αυτό που βλέπουμε όταν τις κοιτάμε. Ο Τιμ Φλακ στήνει τις γάτες του σαν να μην ανήκουν πουθενά. Καθαρό φόντο, σχεδόν καμία πληροφορία, φως που δεν χαϊδεύει αλλά αποκαλύπτει. Δεν τις βοηθά να γίνουν συμπαθείς. Τις αφήνει να κρατήσουν την απόσταση που έτσι κι αλλιώς δεν εγκαταλείπουν ποτέ. Ανάμεσα σε αυτό που βλέπεις και σε αυτό που δεν μπορείς να εξηγήσεις, αρχίζει να ξεχωρίζει κάτι πιο περίεργο από μια απλή εικόνα ζώου.
Αρχικά ονομαζόταν Boy από τον ιδιοκτήτη του στο Βόρνεο, αυτός ο «μασκοφόρος» σταρ του TikTok έχει σχεδόν 900.000 ακόλουθους. Τελικά αποφάσισαν ότι το όνομα Zorro του ταιριάζει περισσότερο.
Ένα σπάνιο παράδειγμα χίμαιρας: δύο έμβρυα ενώνονται σε ένα στη μήτρα, δημιουργώντας μια γάτα με χαρακτηριστικά όπως αυτό το «διχασμένο» πρόσωπο.
Ένα ακόμα «διχασμένο» πρόσωπο, αποτέλεσμα μιας γενετικής ανωμαλίας κατά την ανάπτυξη του εμβρύου. Οι γάτες-χίμαιρες διαθέτουν δύο διαφορετικά σύνολα DNA.
Ένα πρόσωπο μπορεί να θυμίζει βρέφος, μάτια μεγάλα, γραμμές μαλακές, συμμετρία που λειτουργεί σχεδόν ενστικτωδώς. Δεν είναι τυχαίο. Σε πολλές ράτσες, αυτή η «γλυκύτητα» έχει σχεδιαστεί. Επιλογές, γενιές εκτροφής, μικρές διορθώσεις που έφεραν το ζώο πιο κοντά σε κάτι που αναγνωρίζουμε ως οικείο. Το αποτέλεσμα; Ένα πλάσμα που μοιάζει να ζητά φροντίδα, χωρίς ποτέ να την έχει πραγματικά ανάγκη.
Μια γενετική ιδιομορφία δημιουργεί το τρίχωμα τύπου σκακιέρας της Queen Domiino από την Ολλανδία. Οι επιστήμονες έχουν τρελαθεί με αυτή τη γάτα, γιατί ακόμη δεν μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς είναι.
Ένα εξαιρετικό δείγμα της ράτσας Maine Coon, με πλούσιο, απαλό τρίχωμα και χαρακτηριστικές μακριές τούφες στα αυτιά, που θυμίζουν λύγκα.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Πίσω από αυτή την επιφάνεια, μένει κάτι που δεν μαλακώνει. Οι γάτες δεν ανήκαν ποτέ ολοκληρωτικά στον κόσμο μας.Έμαθαν να κινούνται μέσα του, να τον χρησιμοποιούν, να τον ανέχονται και όχι να τον υπηρετούν. Είναι μια σχέση που δεν ολοκληρώθηκε. Κι αυτό φαίνεται ειδικά στις στιγμές που νομίζουμε ότι μας αγνοούν. Δεν μας αγνοούν απλώς δεν μας βάζουν στο κέντρο.
«Lion cut», κοντό τρίχωμα παντού εκτός από μια εντυπωσιακή χαίτη.
Ο Atchoum γεννήθηκε με υπερτρίχωση, μια πάθηση που προκαλεί υπερβολική ανάπτυξη τριχών.
Στενά συγγενικές με τις Σιαμέζες, οι oriental shorthair έχουν μεγαλύτερη ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων. Η συγκεκριμένη έχει ένα χαρακτηριστικό «μουστάκι» με στυλ.
Υπάρχουν και περιπτώσεις που το βλέμμα γίνεται σχεδόν ασταθές. Πρόσωπα χωρισμένα στα δύο, χρώματα που δεν «κουμπώνουν» μεταξύ τους. Οι λεγόμενες γάτες-χίμαιρες δεν είναι απλώς σπάνιες, είναι ένα μικρό λάθος της φύσης που έμεινε ορατό. Δύο έμβρυα που έγιναν ένα. Δύο σύνολα DNA στο ίδιο σώμα. Δεν χρειάζεται να ξέρεις τη βιολογία για να το νιώσεις. Κάτι δεν ισορροπεί και γι’ αυτό δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους.
Μια αγέρωχη Maine Coon, μια ράτσα γνωστή για το μεγάλο της μέγεθος και το πλούσιο τρίχωμα.
Τα μεγάλα μάτια και το στρογγυλό πρόσωπο αυτής της σχεδόν «καρτουνίστικα» χαριτωμένης ράτσας θυμίζουν ανθρώπινο μωρό. Τα μικρά αυτιά της διπλώνουν κομψά, λόγω μιας γενετικής μετάλλαξης που μαλακώνει τον χόνδρο.
Ο Φλακ δεν σχολιάζει τίποτα από αυτά ευθέως. Δεν χρειάζεται. Τα πορτρέτα του λειτουργούν αλλιώς. Σου αφήνουν λίγο χώρο να σταθείς άβολα μπροστά σε αυτό που βλέπεις. Να παρατηρήσεις ότι η γραμμή ανάμεσα στο «φυσικό» και στο «κατασκευασμένο» δεν είναι καθαρή. Ότι η οικειότητα που νιώθεις δεν είναι πάντα αθώα. Όσο κοντά κι αν βρεθεί μια γάτα, κάτι μέσα της μένει απρόσιτο. Δεν είναι μυστήριο με τη μεγάλη έννοια. Δεν είναι κάτι που πρέπει να λυθεί. Είναι απλώς εκεί. Και σε κοιτάζει.
