Δημήτρης Μπαλογιάννης: Η ελληνική pop που δεν γράφτηκε για scroll

Η pop μουσική των τελευταίων χρόνων μοιάζει όλο και περισσότερο φτιαγμένη για γρήγορη κατανάλωση. Τραγούδια που περνούν από τα ακουστικά σχεδόν με την ίδια ταχύτητα που χάνονται στο επόμενο scroll. Το «Στο Σπίτι» του Δημήτρη Μπαλογιάννη κινείται σε άλλη συχνότητα. Είναι ένας δίσκος πιο εσωτερικός, πιο ζεστός, φτιαγμένος για να τον ακούσεις ολόκληρο και όχι αποσπασματικά. Με synths, neo soul αποχρώσεις και φωνές που λειτουργούν σαν κομμάτι της ίδιας ατμόσφαιρας, ο Μπαλογιάννης δημιουργεί ένα μικρό μουσικό περιβάλλον που μοιάζει προσωπικό χωρίς να γίνεται κλειστό. Στη συζήτησή μας μιλά για την ανάγκη της ησυχίας, τη μουσική που ζητά πραγματική προσοχή και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη ζεστασιά και την υπερβολή.

– Το “Στο Σπίτι” ακούγεται σαν δίσκος ανθρώπου που έκλεισε την πόρτα για να ακούσει καλύτερα τον εαυτό του. Ήταν ανάγκη αυτό;

Ναι είναι πολύ σωστό έτσι όπως το λες. Είχα την ανάγκη να κλειστώ και να δώσω έμφαση στη παραμικρή λεπτομέρεια του ήχου και των στίχων. Έτσι όπως αισθονομουν εκείνη τη στιγμή ότι έπρεπε να ακούγονται. Σε ευχαριστώ πολύ για την εύστοχη παρατήρηση.

– Το σπίτι για σένα είναι χώρος, άνθρωποι ή κατάσταση του μυαλού;

Είναι και τα τρία μαζί. Ένας προσωπικός χώρος που είναι ταυτόχρονα χώρος ηρεμίας και δημιουργίας. Και το γεγονός ότι μοιράζομαι το σπίτι με την οικογένειά μου το κάνει ακόμη πιο ιδιαίτερο πια.

– Τα περισσότερα pop τραγούδια σήμερα μοιάζουν φτιαγμένα για scrolling. Εσύ εδώ μοιάζεις να ζητάς από τον άλλον να κάτσει στον καναπέ και να μείνει.

Ήθελα να υπάρχει ο ποπ ήχος, αλλά όταν τα τραγούδια έχουν προσωπικό χαρακτήρα αποκτούν μια άλλη σημασία. Εκεί είναι ακριβώς η στιγμή που παύει περιορίζεται στη χρήση του  scrolling και τα τραγούδια από μόνα τους ζητούν από τον ακροατή να ακούσει ολόκληρη την αφήγηση, αναπαυτικά σε έναν καναπέ.

– Η Ρένα Μόρφη, η Idra Kayne και η Joanna Drigo δεν είναι απλώς featuring ονόματα. Τι έφεραν συναισθηματικά μέσα στον δίσκο;

Έφεραν με τη φωνή τους μια εξωστρέφεια και ταυτόχρονα μια ζεστασιά που είχε ανάγκη αυτό το EP. Χαίρομαι που αγκάλιασαν τα κομμάτια και τα τραγούδησαν.

– Υπάρχει κάτι που σου είπαν μέσα στο studio και σου έμεινε;

Η Idra kayne μου είπε ότι ήθελε στη μιξη η φωνή να μην υπερισχύει σε ένταση της μουσικής, κάτι που, κακώς κατά τη γνώμη μου, συμβαίνει συχνά σε ηχογραφήσεις τραγουδιών. Το εκτίμησα παρά πολύ αυτό το σχόλιο.

– Υπήρξε στιγμή στις ηχογραφήσεις που κάποιο τραγούδι άλλαξε τελείως επειδή μπήκε μια δεύτερη φωνή μέσα;

Στο κομμάτι Το Ξέρω τα φωνητικά της Αθήνας Καρατάσιου ήταν βασικό στοιχείο της ενορχήστρωσης εξ αρχής και έδωσαν πολλή ατμόσφαιρα. Στο κομμάτι Μόνο Εσένα, επίσης, πιστεύω πως το ρεφρέν δεν θα μπορούσε να υπάρχει χωρις τη δεύτερη φωνή.

– Σήμερα οι άνθρωποι ακούν ακόμα δίσκους ή απλώς καταναλώνουν τραγούδια;

Σίγουρα η πλειονότητα των ανθρώπων απλώς καταναλώνουν μουσική. Αλλά υπάρχει ένα κοινό που ζητάει ακόμα ολοκληρωμένες δουλειές και πάει να αγοράσει δίσκους από τα μαγαζιά. Γενικότερα όμως χωρίς δίσκο είναι δύσκολο ακόμα και σήμερα να αφήσεις ένα συγκεκριμένο αποτύπωμα ως προς το αποτέλεσμα του ήχου που επιθυμείς. Οπότε οι δίσκοι, για καθαρά καλλιτεχνικούς λογους, είναι ακόμα χρήσιμοι.

– Τι σημαίνει για σένα “οικειότητα” στη μουσική;

Οικεία είναι η μουσική που ακούγεται ξένη αλλά και γνώριμη ταυτόχρονα και ταιριάζει με την κατάστασή σου μια δεδομένη χρονική στιγμή.

– Η ελληνική pop φοβάται την ησυχία και την απλότητα;

Ίσως η ποπ εξ ορισμού να είναι μια πιο έντονη σε συναισθήματα μουσική και για αυτό, συχνά, δεν συμβαδίζει με την απλότητα και την ησυχία. Αυτό στην ελληνική ποπ που αναμιγνύεται με επιρροές από ανατολή και δύση λ, γίνεται ακόμη πιο πολύπλοκο.

– Tο streaming έχει αλλάξει τον τρόπο που γράφετε τραγούδια;

Για μένα όχι. Πιστεύω και για τους περισσότερους τραγουδοποιούς ισχύει το ίδιο. Ο τρόπος με τον οποίο αναπαράγεται η μουσική αλλάζει συνεχώς μέσα στα χρόνια και δεν νομίζω ότι επηρεάζει τη δημιουργική διαδικασία.

– Στην εποχή της υπερέκθεσης εσύ μοιάζεις να διαλέγεις κάτι πιο χαμηλόφωνο. Είναι συνειδητή στάση;

Ο ήχος του EP είναι πιο χαμηλών τόνων, αλλά αυτό δεν είναι είναι μια πράξη αντίστασης σε κάποια τάση της εποχής. Ήταν δική μου η ανάγκη να διαλέξω αυτό το ύφος.

– Ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στο να γράφεις “ζεστά” τραγούδια χωρίς να πέφτεις στη γλυκανάλατη πλευρά;

Είναι μια πραγματική παγίδα αυτό που περιγράφεις. Θα έλεγα πως αν η μουσική δεν εχει τις υπερβολές και το μελό, τότε και οι στίχοι θα ακολουθήσουν, αποφεύγοντας ένα γλυκαναλατο τραγούδι στο σύνολό του.

– Η αγάπη σε ηρεμεί ή σε αποδιοργανώνει;

Με ηρεμεί μόνο.

– Πιστεύεις ότι η γενιά μας ξέρει ακόμα να ερωτεύεται ή έχει μάθει μόνο να αποσπάται;

Θα έλεγα πως κάθε γενιά συμπεριφερεται παρόμοια όταν ερωτεύεται. Είναι κάτι εντελώς ενστικτώδες.

– Τι έχει περισσότερη μοναξιά; Ένα άδειο σπίτι ή ένα γεμάτο σπίτι χωρίς επαφή;

Ένα άδειο σπίτι δεν σημαίνει απαραίτητα και μοναξιά. Από την άλλη ένα σπίτι γεμάτο αλλά χωρίς επαφή μου ακούγεται πολύ χειρότερο από κάθε άποψη.

– Τι σε κουράζει περισσότερο στους ανθρώπους; Ο θόρυβος ή η σιωπή τους;

Και τα δύο είναι κουραστικά σε μεγάλες δόσεις.

– Ποιοι άνθρωποι έρχονται πιο εύκολα κοντά στα τραγούδια σου; Οι χαρούμενοι ή οι κουρασμένοι;

Θα περίμενα να έρχομαι οι κουρασμένοι αλλά έρχονται οι χαρούμενοι.