Λίγο μετά τις οκτώ το βράδυ, το χώμα στο Philippe-Chatrier αρχίζει να σκουραίνει. Οι θεατές επιστρέφουν αργά στις θέσεις τους κρατώντας ποτήρια κρασί και κινητά τηλέφωνα, οι ball kids κινούνται σχεδόν μηχανικά γύρω από το court και ο θόρυβος από το κλειστή οροφή μένει για λίγα δευτερόλεπτα παγιδευμένος πάνω από το γήπεδο. Στην απέναντι baseline, ο Νόβακ Τζόκοβιτς επαναλαμβάνει την ίδια μικρή τελετουργία πριν από το σερβίς που επαναλαμβάνει εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια. Μόνο που τώρα υπάρχει κάτι διαφορετικό στον τρόπο που τον κοιτάζει το κοινό. Λιγότερη βεβαιότητα. Περισσότερη επίγνωση του χρόνου.
Το φετινό Roland Garros μοιάζει σαν το πρώτο Grand Slam εδώ και πολλά χρόνια που αποδέχεται ανοιχτά ότι μια εποχή τελειώνει. Όχι απαραίτητα επειδή οι θρύλοι έχουν ήδη φύγει, αλλά επειδή το άθλημα γύρω τους έχει αρχίσει να αλλάζει μορφή πριν ακόμα εξαφανιστούν από τη σκηνή. Ο Τζόκοβοτς φτάνει στο Παρίσι στα 39 του κουβαλώντας κάτι σχεδόν παράδοξο για το σύγχρονο τένις: εξακολουθεί να τρομάζει. Παρά τους τραυματισμούς, παρά τα λιγότερα τουρνουά, παρά το σώμα που πλέον χρειάζεται προσεκτική διαχείριση, κανείς δεν αισθάνεται πραγματικά ασφαλής απέναντί του σε Grand Slam. Είναι σαν ολόκληρη η καριέρα του να έχει χτιστεί πάνω στην ικανότητα να επιβιώνει περισσότερο απ’ όσο θεωρούν όλοι πιθανό. Μόνο που αυτή τη φορά το tour γύρω του μοιάζει διαφορετικό.
Ο Γιανίκ Σίνερ δεν θυμίζει σχεδόν τίποτα από τους προηγούμενους μεγάλους πρωταγωνιστές του τένις. Δεν έχει τη θεατρικότητα του Φέντερερ ούτε το εκρηκτικό ένστικτο του Ναδάλ. Ακόμα και η ψυχρή ένταση του Τζόκοβιτς μοιάζει πιο ανθρώπινη δίπλα του. Όταν τον βλέπεις να παίζει, έχεις συχνά την αίσθηση ότι κοιτάς μια νέα εκδοχή του αθλήματος πριν αποφασίσουμε αν μας αρέσει πραγματικά. Όλα λειτουργούν με τρομακτική ακρίβεια. Οι επιστροφές, οι γωνίες, ο τρόπος που αντιμετωπίζει την πίεση χωρίς σχεδόν να αλλάζει έκφραση.
Το σύγχρονο τένις μοιάζει όλο και λιγότερο με το τένις που κυριαρχούσαν οι μεγάλες προσωπικότητες. Οι νέοι αθλητές εμφανίζονται έτοιμοι από πολύ νωρίς, σαν να έχουν μεγαλώσει μέσα σε έναν διαρκή μηχανισμό βελτιστοποίησης. Η Μίρα Αντρέεβα κουβαλά ήδη την πίεση του πρωταθλητισμού πριν καν κλείσει τα είκοσι. Ο Ζοάο Φονσέκα αντιμετωπίζεται σαν project του μέλλοντος πριν προλάβει να αποκτήσει σταθερότητα. Το tour μοιάζει πιο γρήγορο, πιο επιστημονικό, πιο απαιτητικό από ποτέ.
Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο εποχές βρίσκεται ο Στέφανος Τσιτσιπάς. Και ίσως γι’ αυτό η παρουσία του στο φετινό Roland Garros προκαλεί μια παράξενη μελαγχολία. Πριν λίγα χρόνια παρουσιαζόταν σαν ο φυσικός ηγέτης της γενιάς που θα διαδεχόταν τους Big Three. Τώρα δείχνει περισσότερο σαν παίκτης που εγκλωβίστηκε ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Πολύ νέος για να ανήκει στους θρύλους της προηγούμενης εποχής, αλλά και αρκετά “παλιός” για το νέο μοντέλο κυριαρχίας που επιβάλλεται σιγά σιγά στο tour.
Το Παρίσι πάντα αγαπούσε λίγο περισσότερο τους παίκτες που έδειχναν ανθρώπινοι. Ίσως γι’ αυτό ο κόσμος συνεχίζει να αγαπά τον Γκαέλ Μονφίς περισσότερο από πολλούς πρωταθλητές. Ο Μονφίς δεν ανήκε ποτέ στους παίκτες που κέρδιζαν μόνο και μόνο επειδή ήταν αλάνθαστοι. Υπήρξε performer. Ένας αθλητής που έμοιαζε να θέλει πρώτα να κάνει το κοινό να αισθανθεί κάτι και μετά να κερδίσει τον αγώνα. Το ίδιο ισχύει και για τον Σταν Βαβρίνκα. Όταν θα εμφανιστεί φέτος στο Roland Garros πιθανότατα για τελευταία φορά, οι εξέδρες δεν θα βλέπουν μόνο έναν πρώην πρωταθλητή. Θα βλέπουν έναν από τους τελευταίους παίκτες μιας εποχής όπου το τένις είχε ακόμα χώρο για ατέλειες, εκρήξεις, κακές μέρες και ξαφνικές μεταμορφώσεις.
Το φετινό Roland Garros μοιάζει ενδιαφέρον όχι μόνο για τη μάχη του τίτλου, αλλά κυρίως για την αίσθηση ότι το άθλημα αλλάζει ταυτότητα μπροστά στα μάτια του κοινού. Παίκτες που πριν λίγα χρόνια παρουσιάζονταν ως το μέλλον του tour αρχίζουν ήδη να μοιάζουν με φιγούρες μιας άλλης εποχής. Και στο Παρίσι, οι αλλαγές εποχής φαίνονται πάντα λίγο πιο καθαρά.
