Κάθε Σαμάνος, χρειάζεται τον Αρχιερέα (Warren Ellis, ο μακροχρόνιος στενότερος συνεργάτης του) του και την υπόλοιπη ιερατική ομάδα (Bad Seeds) για να μπορέσει να προχωρήσει στο έργο του να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στον υλικό και τον πνευματικό κόσμο. Μέσω τελετουργιών και εκστατικών καταστάσεων, να επικοινωνήσει με τα πνεύματα για να θεραπεύσει ασθένειες, να αποκαταστήσει την ισορροπία και να καθοδηγήσει την κοινότητά του. Αυτά συνέβησαν στην συναυλία του Nick Cave και των Bad Seeds, το βράδυ της Τετάρτης 24 Ιουνίου, στην πλατεία Νερού, στο πλαίσιο του Release Athens 2026. Ο μουσικός, στιχουργός ερμηνευτής ξεδίπλωσε ακόμη μία φορά μπροστά στο ελληνικό κοινό, όχι μόνο το ταλέντο αλλά άνοιξε διάπλατα την ψυχή του, τον συναισθηματικό του κόσμο. Τσακισμένος από την απώλεια των δύο γιων του, απορίας μπορεί και συνεχίζει. Η περιοδεία του φέρει τον τίτλο Wild God Tour, τον ίδιο τίτλο έχει και το τελευταίο άλμπουμ «Wild God», όπου σε αυτό «Ο άγριος Θεός» μπορεί να φαίνεται ανεξερεύνητος, αλλά σε αφήνει αισιόδοξο.
Από το 1982 όταν πρωτοεμφανίσθηκε με τους Birthday Party, στο Σπόρτιγκ (ναι στα 80ς, δινόντουσαν συναυλίες σε κλειστά γήπεδα μπάσκετ, έως και ο Πανελλήνιος φιλοξένησε κάποτε punk μπάντα) έχει έρθει τόσες φορές στην Ελλάδα, ώστε είναι πια δικός μας. Τον ξέρουμε και μας ξέρει. Κι όμως κάθε φορά είναι διαφορετικός
Την Τετάρτη το βράδυ, η εμπειρία ήταν υπερβατική, σχεδόν θρησκευτική που εξισορροπούσε τέλεια την έντονη θλίψη με την λαμπερή χαρά. Ο Cave «διοίκησε» αριστοτεχνικά το κοινό, πηδώντας πάνω του, τον ακουμπούσα, στηρίχθηκε στους ώμους τους, υπόγραψε αυτόγραφα αιωρούμενος, έδωσε τους θεατές να του κρατήσουν το μικρόφωνο, έπεσε ανάμεσά τους, τραγουδώντας, σε κλίμα έντονης συναισθηματικής φόρτισης τόσο του ίδιου όσου και του κοινού. Από το πρώτο τραγούδι έγινε ένα με την πλατεία, στην παράστασή του που περιστράφηκε από αισιόδοξα, ευφορικά κομμάτια όπως το «Wild God» σε συναισθηματικά καταστροφικές, απογυμνωμένες μπαλάντες για πιάνο όπως τα «Into My Arms» και «Joy» .
Ο Μέγας Δρυίδης και καθοδηγητής Warren Ellis (βιολί, κιθάρα, πλήκτρα, loops) λειτούργησε ως αντίβαρο στον ποιητικό και βαρύτονο Cave με την ξέφρενη ηλεκτρική του ενέργεια. Δυόμιση ώρες επί σκηνής, ο Nick, δεν σταμάτησε λεπτό να μοιράζει απλόχερα την συγκίνηση βάζοντας όμως στο πεδίο και την ανάταση. Διασκεδαστικός δεν ήταν. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Ποτέ δεν υπήρξε διασκεδαστικός ούτε στην δισκογραφία ούτε στην σκηνή. Μετέφερε και μεταφέρει πάντα ην θλίψη του, αυτή την άβυσσο που τον ακολουθεί από τα πρώτα βήματα της καριέρας του. Φαντάσματα, δολοφόνοι, έρωτες καταραμένοι, αποτελούν τον φόντο του Αυστραλού δημιουργού που ενίοτε μεταμορφώνονται σε γοητευτικές μπαλάντες.
Στο Release, ανέδειξε τόσο το νεότερο υλικό του όσο και κλασικά κομμάτια από το σύνολο της τραγουδοποιός του με τον τρόπο που μόνο εκείνος ξέρει. Δίνοντας στο κοινό την αίσθηση της ολοκλήρωσης, όταν το αποχαιρέτησε μισή ώρα πριν τα μεσάνυχτα. Κάπου εκεί η τελετουργία του Nick Cave και των Bad Seeds έλαβε τέλος. Από το πρώτο τραγούδι «Get Ready for Love» έως το τελευταίο «Into My Arms» (σόλο πιάνο και με τα μάτια του έτοιμα να δακρύσουν ) ο Σαμάνος για μια ακόμη φορά, άφησε το κοινό να εισχωρήσει στον πνευματικό του κόσμο και να φύγει εκστασιασμένο.
Τα τραγούδια της συναυλίας: «Get Ready for Love», «From Her to Eternity», «Train Long-Suffering», «Wild God», «O Children», «Tupelo», «Carnage» (Nick Cave & Warren Ellis cover), «Joy», «Rings of Saturn», «Bright Horses», «Henry Lee», «The Mercy Seat», «Papa Won’t Leave You, Henry», «Red Right Hand», «Jubilee Street», «Hiding All Away / White Elephant», «Hollywood», «City of Refuge», «The Weeping Song», «Wide Lovely Eyes», «Nobody’s Baby Now», «Into My Arms» (Nick Cave solo)
