Μια υπέροχη ποπ βραδιά γεμάτη εμβληματικές μελωδίες και αριστουργηματικούς στίχους.
Αυτό δεν είναι ένα review συναυλίας αλλά ένας προσωπικός απολογισμός μιας βραδιάς γεμάτης αξεπέραστου στιλ, εμβληματικών μελωδιών, αριστουργηματικών στίχων και συναισθήματος που ξεχειλίζει όχι λόγω υπερβολής αλλά εξαιτίας ενός συμπεράσματος: από το 1984 μέχρι τώρα οι Pet Shop Boys δεν σταματούν να μας (επα)συστήνονται πάνω στη σκηνή, με έναν τρόπο που μας κάνει να χάνουμε έναν -τουλάχιστον- χτύπο από την καρδιά μας. Το Σάββατο το βράδυ το set list των PSB ήταν μια extended version εκείνου που είχαμε απολαύσει το 2022, πάλι στην πλατεία Νερού, σε ένα από τα συγκλονιστικότερα live των τελευταίων χρόνων. Με χάλασε αυτό; Καθόλου.
Ξεκινώντας από τα ‘80ς και φτάνοντας στο σήμερα οι Pet Shop Boys χτίζουν ένα οικοδόμημα με υλικά τις μικρές πράξεις της καθημερινότητας, τη συγκρατημένη τρυφερότητα, τις αναμνήσεις, τους απολογισμούς και κυρίως τους ανθρώπους, που είναι πάντα μα πάντα στο επίκεντρο των τραγουδιών τους. Αυτό λοιπόν το setlist που παρουσιάζουν εδώ και τέσσερα χρόνια είναι ίσως η κορύφωση της αφοσίωσης τους στα συγκεκριμένα υλικά.
Επιστρέφουν στο υλικό και το (επα)νασυστήνουν όχι από τεμπελιά αλλά ξέροντας ότι επιστρέφοντας σε ό,τι αγαπάς ανακαλύπτεις ακόμη περισσότερους λόγους για να το αγαπάς και ανατροφοδοτείς την αγάπη σου με την ανακάλυψή σου αυτή. Και ξέροντας επιπλέον ότι αυτό το κοίτασμα δεν εξαντλείται ποτέ, γιατί πάντα σε δένει με το κοινό σου που σε παρακολουθεί πάνω στην σκηνή να αποκαλύπτεσαι -όχι θριαμβευτικά- αλλά με ταπεινότητα και φινέτσα μοναδική.
Λέω ταπεινότητα γιατί δεν είναι και λίγο να νιώθεις την ανάγκη, μετά από όλα αυτά τα χρόνια, στο τέλος της συναυλίας αφού συστήσεις τη μπάντα σου να συστηθείς και ο ίδιος: Chris Lowe on keyboards, my name is Neil Tennant, we are the Pet Shop Boys. Και μετά από αυτό η αποθέωση, με το κοινό να χειροκροτεί για ώρα, φωνάζοντας ρυθμικά το όνομά σου.
Είχαν προηγηθεί δύο ώρες ατόφιας, υπέροχης ποπ. Οι πιο αγαπημένες μου στιγμές: το Heart, που κάθε φορά που το ακούω live αισθάνομαι ότι χάνω έναν χτύπο από την καρδιά μου σε αντάλλαγμα για τη έκσταση της στιγμής που με κάνει να νιώθω ότι σηκώνομαι από το έδαφος μερικά εκατοστά, αρκετά για να νιώθω ότι είμαι ευτυχισμένη χορεύοντάς το. Και η δεύτερη αγαπημένη μου στιγμή το Love comes quicky για την υποβλητική, καθησυχαστική και απολύτως πειστική διαβεβαίωση ότι σε αυτή τη ζωή όλοι, μα όλοι μπορούν να βρουν την αγάπη αρκεί να αφεθούν σε αυτήν -η αγάπη έρχεται όταν δεν την περιμένεις πια.
Κάτι τελευταίο: είναι σημαντικό να βλέπεις μπροστά σου τους καλλιτέχνες απολύτως συμφιλιωμένους με τον χρόνο. Ο καθένας το κάνει με τον τρόπο που του ταιριάζει. Για τον υπέροχο Iggy Pop ο τρόπος είναι να εξακολουθεί να μη φορά t-shirt αλλά και να μας κλείνει ειρωνικά το μάτι φεύγοντας από τη σκηνή του Coachella αφού κλειστεί μέσα σε ένα φέρετρο.
Για τους Pet Shop Boys είναι να φέρνουν το crew πάνω στη σκηνή ώστε όλες οι αλλαγές του σκηνικού να γίνονται μπροστά στα μάτια σου. Αγαπάμε να τους βλέπουμε να αλλάζουν, να γκριζάρουν, να χαρακώνονται από ρυτίδες και ταυτόχρονα να κρατούν ολοζώντανη μπροστά μας μια ενέργεια που σε μπουστάρει για δέκα ζωές: αυτή την ενέργεια που κάνει χιλιάδες ανθρώπους να τραγουδούν και να χοροπηδούν απελευθερωμένοι όλοι μαζί δοξάζοντας τις αμαρτίες τους: It’s a, it’s a, it’s a, it’s a sin!
