Beth Hart: Ο ψυχίατρός της είπε να εγκαταλείψει τη μουσική. Η απάντησή της ήρθε 20 χρόνια μετά

«Δεν νομίζω ότι πρέπει να κάνεις μουσική για να ζεις». Η Beth Hart δεν ξεχνά αυτή τη φράση. Την άκουσε από έναν ψυχίατρο λίγο μετά τη μεγαλύτερη ψυχική κατάρρευση της ζωής της, στα τέλη της δεκαετίας των είκοσί της. Δεν αμφισβήτησε το ταλέντο της. Αμφισβήτησε κάτι πολύ πιο βαθύ. «Σε νοιάζει υπερβολικά τι σκέφτονται οι άλλοι», της είπε. «Αντί να είσαι ο εαυτός σου, προσπαθείς να γίνεις αυτό που πιστεύεις ότι θέλουν να δουν. Δεν μπορείς να το διαχειριστείς». Η συμβουλή του ήταν να εγκαταλείψει την επαγγελματική μουσική. Να ζωγραφίζει, να γράφει τραγούδια στο σπίτι, αλλά να μη στηρίζει τη ζωή της σε κάτι που την κατέστρεφε ψυχικά. Είναι μια ιστορία που θα μπορούσε να αφορά χιλιάδες ανθρώπους και όχι μόνο μια διάσημη τραγουδίστρια. Πόσες φορές δεν προσπαθούμε να γίνουμε αυτό που περιμένουν οι άλλοι; Πόσες φορές δεν μπερδεύουμε την αποδοχή με την αυθεντικότητα;

Η Beth Hart χρειάστηκε σχεδόν δύο δεκαετίες για να απαντήσει σε εκείνη τη συζήτηση. Δεν το έκανε με μια συνέντευξη. Ούτε με κάποιο βραβείο. Το έκανε γράφοντας μία μόνο πρόταση στις σημειώσεις του άλμπουμ Better Than Home το 2015. «Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που νιώθω ότι, αν πέθαινα σήμερα, έχω εκφράσει την αλήθεια μου με όλη μου την καρδιά».

Αυτή η πρόταση εξηγεί ίσως καλύτερα από οποιαδήποτε βιογραφία γιατί η Beth Hart έχει αποκτήσει ένα τόσο φανατικό κοινό σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν πρόκειται μόνο για τη φωνή της όσο συγκλονιστική κι αν είναι. Ούτε για τις δεκάδες διακρίσεις, τις συνεργασίες με τον Joe Bonamassa, τον Slash ή τον Eric Gales, ούτε για τις κορυφές των blues charts. Οι περισσότεροι άνθρωποι επιστρέφουν στα τραγούδια της για έναν διαφορετικό λόγο. Επειδή δεν ακούγεται σαν κάποιος που έχει όλες τις απαντήσεις. Ακούγεται σαν κάποιος που συνεχίζει να ψάχνει. Αυτό γίνεται ακόμη πιο φανερό στο τελευταίο της άλμπουμ, You Still Got Me. Δεν είναι ένας δίσκος που προσπαθεί να αποδείξει κάτι. Είναι ένας δίσκος που μοιάζει να γράφτηκε τη στιγμή που η δημιουργός του σταμάτησε να φοβάται πως η ευαλωτότητα μπορεί να εκληφθεί ως αδυναμία.

Το ομότιτλο τραγούδι γεννήθηκε από μια σκηνή που δύσκολα θα φανταζόταν κανείς ότι θα κατέληγε σε έναν από τους πιο συγκινητικούς στίχους της. Η Hart καθόταν στον καναπέ του σπιτιού της και έκλαιγε. Ο σύζυγός της και επί χρόνια συνεργάτης της, Scott Guetzkow, τη ρώτησε αν χρειαζόταν μια αγκαλιά. «Δεν έχω τίποτα μέσα μου να αγαπήσει κανείς», του απάντησε. Εκείνος δεν προσπάθησε να τη διορθώσει. Δεν της είπε ότι κάνει λάθος. Δεν προσπάθησε να τη συνεφέρει. Της είπε μόνο τέσσερις λέξεις. «You still got me».

Η Beth σηκώθηκε πήγε στο πιάνο και άρχισε να γράφει. Αργότερα θα έλεγε ότι χρησιμοποίησε σχεδόν αυτούσια τα λόγια και τον τρόπο με τον οποίο ειπώθηκαν. Δεν υπήρχε λόγος να τα βελτιώσει. Ήταν ήδη αληθινά. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη διαφορά της από πολλούς σπουδαίους ερμηνευτές. Η Beth Hart δεν ξεκινά από τη μουσική για να φτάσει στο συναίσθημα. Ξεκινά από το συναίσθημα και αφήνει τη μουσική να ακολουθήσει. Το ίδιο συμβαίνει σχεδόν σε ολόκληρη την πορεία της.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λος Άντζελες. Από τεσσάρων ετών έπαιζε πιάνο και βυθίστηκε στον κόσμο του Μπαχ και του Μπετόβεν, πριν ανακαλύψει την Etta James, τον Otis Redding και τους Led Zeppelin. Η παιδική της ηλικία όμως δεν ήταν ανέφελη. Ο πατέρας της έφυγε από τη ζωή της όταν ήταν ακόμη παιδί, μια απουσία που, όπως έχει παραδεχθεί, τη σημάδεψε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Λίγα χρόνια αργότερα έχασε και την αδελφή της από επιπλοκές του AIDS. Τίποτα από αυτά δεν εξηγεί από μόνο του τη μουσική της. Εξηγεί όμως γιατί στα τραγούδια της δεν υπάρχει σχεδόν ποτέ η ανάγκη να εντυπωσιάσει. Υπάρχει μόνο η ανάγκη να πει την αλήθεια της.

Η ίδια έχει πει πολλές φορές ότι δεν κάθεται στο πιάνο με στόχο να γράψει έναν επιτυχημένο δίσκο. Γράφει για να καταλάβει τι της συμβαίνει. «Ποτέ δεν γράφω σκεπτόμενη ότι αυτό θα γίνει άλμπουμ ή ότι θα πάει στον κόσμο. Γράφω για τη χαρά της γραφής ή για να ανακαλύψω τι συμβαίνει μέσα μου. Μερικές φορές κάθομαι να γράψω όταν είμαι λυπημένη ή φοβισμένη. Άλλες φορές έρχεται ένα τραγούδι και άλλες όχι. Όπως και να έχει, υπάρχει παρηγοριά εκεί».

Η πορεία της βέβαια μόνο εύκολη δεν υπήρξε. Το «LA Song (Out of This Town)» από το Screamin’ for My Supper το 1999 την έκανε γνωστή σε διεθνές επίπεδο, ανοίγοντας τον δρόμο για μια καριέρα που στη συνέχεια απέκτησε ξεχωριστή δυναμική στην Ευρώπη. Ακολούθησαν άλμπουμ που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από το κοινό, με το 37 Days να φτάνει στην κορυφή των charts στη Δανία, ενώ οι συνεργασίες της με τον Joe Bonamassa την έφεραν ακόμη πιο κοντά σε ένα κοινό που αναζητούσε αυθεντικές φωνές και όχι απλώς τεχνικά άρτιους ερμηνευτές.

Τα τελευταία χρόνια η δημιουργική της ανησυχία δεν περιορίστηκε σε έναν μόνο μουσικό χώρο. Στο A Tribute to Led Zeppelin απέδωσε φόρο τιμής σε ένα από τα συγκροτήματα που τη διαμόρφωσαν ως μουσικό, χωρίς να προσπαθήσει να μιμηθεί το πρωτότυπο. Στο You Still Got Me επέστρεψε ξανά στις προσωπικές ιστορίες, έχοντας δίπλα της καλλιτέχνες όπως ο Slash στο «Savior With A Razor» και ο Eric Gales στο «Suga N My Bowl». Στο «Don’t Call the Police» στρέφει το βλέμμα της στη δολοφονία του George Floyd, αποδεικνύοντας ότι εξακολουθεί να γράφει με την ίδια ανάγκη να κατανοήσει όσα συμβαίνουν γύρω της.

Η αναγνώριση ήρθε χωρίς να αλλάξει τον τρόπο που δουλεύει. Έχει βρεθεί πολλές φορές στην κορυφή των Billboard Blues Albums, έχει συγκεντρώσει εκατοντάδες εκατομμύρια ακροάσεις στις ψηφιακές πλατφόρμες και έχει χαρακτηριστεί από συναδέλφους της ως μία από τις σημαντικότερες φωνές της γενιάς της. Ο Joe Bonamassa είπε κάποτε ότι, βλέποντάς τη στη σκηνή, ένιωσε πως είχε απέναντί του μια σύγχρονη Janis Joplin ή Tina Turner. Η Miley Cyrus έχει δηλώσει δημόσια ότι θεωρεί τη Beth Hart μία από τις καλύτερες τραγουδίστριες όλων των εποχών.

Στις συναυλίες της η Beth Hart δεν προσπαθεί να αποδείξει πόσο δυνατή είναι. Δεν κρύβει τις αμφιβολίες της ούτε χτίζει την εικόνα του ανθρώπου που έχει καταφέρει να νικήσει οριστικά τους φόβους του. Ανεβαίνει στη σκηνή έχοντας συμφιλιωθεί με το γεγονός ότι η ευαλωτότητα δεν είναι κάτι που πρέπει να εξαφανιστεί. Είναι μέρος αυτού που είμαστε.

Την Τετάρτη 1 Ιουλίου, στο ειδικά διαμορφωμένο stage του Δημοτικού Θεάτρου Λυκαβηττού, η Beth Hart θα παρουσιάσει ένα ατμοσφαιρικό solo show, έχοντας δίπλα της τον επί χρόνια κιθαρίστα και στενό συνεργάτη της John Nichols. Το πρόγραμμα θα αντλεί υλικό από ολόκληρη τη διαδρομή της, με ιδιαίτερη έμφαση στο You Still Got Me, έναν δίσκο που μοιάζει να συνοψίζει όσα έμαθε για τον εαυτό της μέσα σε τρεις δεκαετίες μουσικής.

Κάποτε ένας γιατρός πίστεψε ότι ήταν υπερβολικά ευαίσθητη για να αντέξει αυτή τη δουλειά. Τελικά αποδείχθηκε ότι αυτή ακριβώς η ευαισθησία ήταν ο λόγος που κατάφερε να ξεχωρίσει αλλά και ο λόγος που τόσοι άνθρωποι θα βρεθούν στον Λυκαβηττό όχι απλώς για να ακούσουν μια σπουδαία φωνή, αλλά για να συναντήσουν έναν άνθρωπο που δεν φοβήθηκε ποτέ να μετατρέψει την αλήθεια του σε μουσική.