Δεν είναι εύκολο να εξηγήσεις τι σημαίνει να χάνεις έναν άνθρωπο με τον οποίο δημιούργησες επί τριάντα χρόνια. Η απώλεια δεν αφήνει πίσω της μόνο σιωπή. Αφήνει και έναν τρόπο δουλειάς που παύει να υπάρχει. Κάποιες συνεργασίες δεν είναι απλώς επαγγελματικές σχέσεις. Είναι ένας κοινός τρόπος σκέψης, μια γλώσσα που χτίζεται τόσο αργά ώστε κάποια στιγμή οι λέξεις δεν χρειάζονται καν να ειπωθούν. Όταν ο Adam Yauch, ο άνθρωπος που ο κόσμος γνώρισε ως MCA, πέθανε το 2012 οι Beastie Boys δεν διαλύθηκαν με μια επίσημη ανακοίνωση. Σταμάτησαν να υπάρχουν γιατί οι δύο άνθρωποι που έμειναν πίσω αρνήθηκαν να προσποιηθούν ότι μια μπάντα μπορεί να συνεχίσει σαν να μη συνέβη τίποτα. Σε μια μουσική βιομηχανία που έχει συνηθίσει να αντικαθιστά μέλη, να οργανώνει reunion και να ανακυκλώνει το παρελθόν μέχρι να χάσει κάθε νόημα, εκείνοι πήραν μια διαφορετική απόφαση. Αν λείπει ο ένας από τους τρεις τότε δεν υπάρχουν Beastie Boys. Τελεία.
Για τον Mike D όμως αυτή η απόφαση δεν έκλεισε μόνο ένα συγκρότημα, έκλεισε και την πόρτα της δημιουργίας. Όπως παραδέχτηκε ο ίδιος κάθε φορά που καθόταν μπροστά στον υπολογιστή για να γράψει μουσική, το πένθος γινόταν πιο δυνατό από την έμπνευση. Η πιο εύκολη λύση ήταν να κλείσει τον υπολογιστή και να σηκωθεί. Όχι επειδή δεν είχε ιδέες αλλά επειδή κάθε νέα μελωδία του θύμιζε ότι η φωνή που περίμενε να ακούσει δεν θα απαντούσε ποτέ ξανά. Χρειάστηκαν δεκατέσσερα χρόνια για να επιστρέψει με το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ. Δεν είναι μια ιστορία θεαματικής επιστροφής ούτε μια προσπάθεια να αποδείξει ότι παραμένει επίκαιρος. Αντίθετα, μοιάζει με την αποδοχή ότι δεν γίνεται να συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησες. Πρέπει να ξεκινήσεις από την αρχή γνωρίζοντας ότι είσαι διαφορετικός. Είναι μια εξομολόγηση που ξεπερνά τη μουσική. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι η δημιουργική κρίση γεννιέται όταν τελειώνουν οι ιδέες. Στην πραγματικότητα πολλές φορές αρχίζει όταν τελειώνει ένας ολόκληρος τρόπος ζωής. Τότε δεν αναζητάς έμπνευση, αναζητάς τον άνθρωπο που ήσουν πριν συμβούν όλα αυτά.
Το νέο του άλμπουμ «Thank You», δεν μοιάζει με προσπάθεια αναβίωσης του παρελθόντος. Αντίθετα μοιάζει με άνθρωπο που έχει σταματήσει να κυνηγά τις προηγούμενες εκδοχές του εαυτού του. Οι στίχοι του μιλούν για θεραπεία, για οικογένεια, για φόβους, για το πέρασμα του χρόνου, για την αβεβαιότητα που δεν εξαφανίζεται επειδή κάποιος έγινε εξήντα ετών. Η μεγαλύτερη αλλαγή δεν βρίσκεται στον ήχο. Βρίσκεται στην ειλικρίνεια.
Το πιο όμορφο στοιχείο αυτής της επιστροφής είναι ο τρόπος με τον οποίο γεννήθηκε. Όχι μέσα από νοσταλγία αλλά μέσα από τη σχέση με τους δύο γιους του. Εκείνοι δεν μπήκαν στο στούντιο για να υπηρετήσουν τον μύθο των Beastie Boys, μπήκαν ως μουσικοί της δικής τους γενιάς. Τον αμφισβήτησαν, τον πίεσαν, του ζήτησαν να δοκιμάσει ξανά όταν πίστευαν ότι μπορούσε να κάνει καλύτερη ερμηνεία. Δεν τον αντιμετώπισαν σαν θρύλο αλλά ως έναν συνεργάτη. Είναι μια σπάνια αντιστροφή ρόλων. Για χρόνια ο πατέρας είναι εκείνος που μεταδίδει γνώση. Κάποια στιγμή όμως τα παιδιά γίνονται ο καθρέφτης μέσα από τον οποίο ο γονιός ανακαλύπτει μια νέα εκδοχή του εαυτού του. Δεν τον βοηθούν να επιστρέψει στο παρελθόν αλλά να αποδεχτεί το παρόν.
Η μουσική ιστορία είναι γεμάτη από καλλιτέχνες που προσπάθησαν να αναπαράγουν τη στιγμή της μεγαλύτερης επιτυχίας τους. Ελάχιστοι είχαν το θάρρος να παραδεχτούν ότι αυτό είναι αδύνατο. Ο Mike D δεν προσπαθεί να ξαναγράψει το «Sabotage». Δεν προσπαθεί να ξαναγίνει ο εικοσιπεντάχρονος που άλλαζε την ποπ κουλτούρα της δεκαετίας του ’90. Προσπαθεί να απαντήσει σε ένα πολύ πιο δύσκολο ερώτημα: ποιος είμαι τώρα;
Ίσως αυτή να είναι και η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της ιστορίας του. Δεν αφορά μόνο όσους μεγάλωσαν με τους Beastie Boys. Αφορά κάθε άνθρωπο που κάποια στιγμή είδε τη ζωή του να χωρίζεται στα δύο. Πριν και μετά από έναν θάνατο. Πριν και μετά από ένα διαζύγιο. Πριν και μετά από μια αποτυχία. Υπάρχει μια στιγμή που καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις όπως πριν, αλλά ούτε ξέρεις ακόμη πώς συνεχίζεται η ζωή από εδώ και πέρα. Εκεί βρίσκεται η ουσία αυτού του δίσκου. Δεν είναι μια επιστροφή. Είναι μια συμφιλίωση. Με τον χρόνο, με την απώλεια, με την ιδέα ότι η δημιουργία δεν χρειάζεται να μοιάζει με ό,τι προηγήθηκε για να είναι αληθινή.
Οι Beastie Boys άλλαξαν πολλές φορές πρόσωπο στη διάρκεια της διαδρομής τους. Ξεκίνησαν ως punk μπάντα, έγιναν πρωτοπόροι του hip-hop, ανακάτεψαν είδη, κουλτούρες και ιδέες πριν αυτό γίνει κανόνας. Η μεγαλύτερη μεταμόρφωση όμως ίσως να μην έγινε ποτέ πάνω στη σκηνή. Ίσως να συμβαίνει σήμερα όταν ένας άνθρωπος που πέρασε δεκατέσσερα χρόνια πιστεύοντας ότι δεν μπορούσε να δημιουργήσει μόνος ανακαλύπτει ότι η δημιουργία δεν επιστρέφει όταν φύγει ο πόνος. Επιστρέφει όταν σταματήσεις να του αντιστέκεσαι. Οι Beastie Boys έμαθαν σε μια ολόκληρη γενιά ότι η μουσική μπορεί να σπάει τους κανόνες. Ο Mike D μόνος πια υπενθυμίζει ότι και η ζωή χρειάζεται πότε πότε να τους σπάει. Γιατί η ωριμότητα δεν είναι να κρατήσεις ζωντανό το παρελθόν. Είναι να βρεις το κουράγιο να δημιουργήσεις χωρίς αυτό.
