Σήμερα η μεγάλη οθόνη θα γεμίσει από τα πλάνα της «Οδύσσειας» όπως την οραματίστηκε και μετέγραψε ο Κρίστοφερ Νόλαν. Όταν το 2000 προσπαθούσαμε να βγάλουμε άκρη από τον σεναριακό λαβύρινθο του «Memento», ισορροπώντας στις κινηματογραφικές ακροβασίες του Νόλαν, μαζί με τις πολλές απορίες μας γεννήθηκε και η υποψία πως μπροστά μας έχουμε έναν σκηνοθέτη που θα μας απασχολήσει τα επόμενα χρόνια και όπως όλα δείχνουν οι προσδοκίες μας δεν διαψεύστηκαν. Η κατάδυση στο κινηματογραφικό σύμπαν του Νόλαν είχε γίνει δύο χρόνια πριν με το «Following», όπου κατάφερε με μια ταινία χαμηλού μπάτζετ να μας κάνει να μιλάμε για ασπρόμαυρα πλάνα που διαδέχονταν το ένα το άλλο σε μη γραμμική αφήγηση και άντρες με κουστούμια. Τότε, ήμασταν ακόμα ανυποψίαστοι για αυτό που θα ακολουθούσε και η αλήθεια είναι πως το «Inception» θα αργούσε, περίπου μια δεκαετία, όμως και πάλι τίποτα δεν θα μπορούσε να μας προετοιμάσει για την ευφυή παράνοια του σερ του κινηματογράφου.
Μπορεί να ξαγρυπνήσαμε με το «Insomnia» και να λατρέψαμε τον Ρόμπιν Ουίλιαμς στον ρόλο του κακού Γουόλτερ Φιντς , ωστόσο, η τριλογία του Batman («Batman Begins, «The Dark Knight», «The Dark Knight Rises» επέβαλλε τον Νόλαν και στους πιο δύσπιστους. Κατάφερε να πάρει έναν χιλιοπαιγμένο ήρωα κόμικ και από μπρελόκ και σχολικές τσάντες να τον μεταμορφώσει σε έναν γοτθικό ήρωα που πολεμάει τη διαφθορά χωρίς κανένα φαντασιακό στοιχείο. Μια τριλογία με έντονο πολιτικό σχόλιο και, φυσικά, το κύκνειο άσμα του Χιθ Λέτζερ που ως Τζόκερ μας έκανε να αγαπήσουμε το χάος.
Παρενέβη το «The Prestige» και εμείς έπρεπε να διαλέξουμε μεταξύ Χιου Τζάκμαν και Κρίστιαν Μπέιλ αν και την καρδιά μας έκλεψε ο Ντέιβιντ Μπόουι που υποδυόταν τον Νίκολα Τέσλα, τον μεγάλο εφευρέτη του ηλεκτρισμού. Επιστροφή στο «Inception» και κανονικά θα έπρεπε να γραφτεί ένα άρθρο που θα συγκεντρώνει τις παράλληλες, πολλαπλές και αυτοαναιρούμενες ερμηνείες του τέλους της ταινίας. Το «Inception» είναι μια οπτική ψευδαίσθηση. Ένας γρίφος που μας έκαψε το μυαλό όσο παρακολουθούσαμε τη σβούρα της τελικής σκηνής, την οποία χρησιμοποιούσε ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο για να διαχωρίζει το όνειρο από την πραγματικότητα.
Ακολούθησε το «Interstellar» που μας παρέσυρε σε μια χωροχρονική τρύπα κλείνοντας και λίγο το μάτι σε μια άλλη ταινία επιστημονικής φαντασίας, που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε το μέλλον, και ο λόγος, φυσικά, για την «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» του, επίσης, σπουδαίου Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Η επική «Δουνκέρκη» μας αφηγήθηκε μια ήττα μέσα από τρεις παράλληλες αφηγήσεις και μας έκανε να πεισμώσουμε με τον λόγο του Τσόρτσιλ στο τέλος: «Θα τους πολεμήσουμε στις ακτές και τους δρόμους , δεν θα παραδοθούμε ποτέ».
Το κατασκοπικό θρίλερ «Tenet» μας μπέρδεψε λίγο. Εντυπωσιακό το εύρημα με την ανατροπή του χρόνου, όμως ο θόρυβος που συνόδεψε τις σκηνές ήταν σαν να μην τις πίστευε και ο ίδιος ο Νόλαν. Ο μόνος λόγος που δεν αποκαλώ αριστούργημα το «Oppenheimer» είναι γιατί περιμένω πάντα την επόμενη ταινία του Νόλαν. Ένα ιστορικό δράμα που δεν έσωσε τον κόσμο αλλά σίγουρα τον έκανε πιο γοητευτικό. Ένας λεπτομερής κινηματογραφικός καμβάς που, εκτός, τον ίδιο τον Οπενχάιμερ, στοίχειωσε και εμάς για τις επιπτώσεις της τεχνολογίας στην ανθρωπότητα.
Και φτάσαμε στην «Οδύσσεια» όπου ο σκηνοθέτης θα συναντήσει τον έπος του Ομήρου. Με 250 εκατομμύρια δολάρια μπάτζετ, αναμένουμε την ταινία με τεράστιο ενδιαφέρον. Είναι μεγάλος ο πειρασμός να σχολιάσω τις επιλογές του σκηνοθέτη στο καστ και τις δηλώσεις της Λουπίτα Νιόνγκο αλλά ειλικρινά, όταν μιλάμε για Κρίστοφερ Νόλαν είναι, τουλάχιστον, αφελές να ασχολούμαστε με οτιδήποτε άλλο, εκτός, της ίδιας της ταινίας, οπότε υπομονή μέχρι την πρεμιέρα. Και ναι, ο Κρίστοφερ Νόλαν είναι ένας από τους σημαντικότερους auteur του σύγχρονου κινηματογράφου.
