Τα παντελόνια καμπάνα του Μπρους Λι έκρυβαν συχνά παπούτσια με πλατφόρμες σχεδόν δέκα εκατοστών. Ήθελε να δείχνει ψηλότερος και γνώριζε πώς να ενσωματώσει το τέχνασμα στη συνολική του εικόνα. Τα μεγάλα πέτα, τα εφαρμοστά πουκάμισα, τα γυαλιά που θύμιζαν Έλβις και ο τρόπος με τον οποίο στεκόταν μπροστά στον φακό κατασκεύαζαν μια σιλουέτα που γινόταν αντιληπτή προτού καν αρχίσει να κινείται. Για έναν άνθρωπο που έμαθε στον κινηματογράφο να διαβάζει τη δύναμη μέσα από το σώμα, τα ρούχα ήταν ακόμη μία μορφή κίνησης. Ο Στιβ ΜακΚουίν τού είχε δώσει κάποτε μια συμβουλή που ο νεαρός τότε Λι δεν ξέχασε: για να πετύχεις, πρέπει να δείχνεις επιτυχημένος. Η φράση ακούγεται σαν συνηθισμένη χολιγουντιανή σοφία, αλλά για έναν Κινέζο ηθοποιό στην Αμερική της δεκαετίας του 1960 έκρυβε μια σοβαρή δυσκολία. Πώς έμοιαζε ένας επιτυχημένος Ασιάτης άνδρας μέσα σε μια βιομηχανία που δεν είχε προβλέψει την ύπαρξή του;
Το Χόλιγουντ της εποχής δεν πρόσφερε πρότυπα που θα μπορούσε να ακολουθήσει. Οι Ασιάτες εμφανίζονταν συνήθως ως καρικατούρες, υπηρέτες, εξωτικά διακοσμητικά στοιχεία ή ύποπτες φιγούρες με παράξενη προφορά. Η ερμηνεία του Μίκι Ρούνεϊ ως κυρίου Γιουνιόσι στο Breakfast at Tiffany’s παραμένει ένα από τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα μιας εποχής που μπορούσε να μετατρέπει μια ολόκληρη ταυτότητα σε φτηνό αστείο. Ο Μπρους Λι δεν είχε μπροστά του κάποιο μονοπάτι προς την επιτυχία. Έπρεπε να εμφανιστεί σαν να είχε ήδη φτάσει εκεί. Γι’ αυτό και η γκαρνταρόμπα του αξίζει να διαβαστεί ως μέρος της προσωπικής του διαδρομής. Στο Χονγκ Κονγκ όπου μπορούσε να αποκτήσει ρούχα ραμμένα στα μέτρα του χωρίς απαγορευτικό κόστος, άρχισε από νεαρή ηλικία να πειραματίζεται με τις εικόνες που έφταναν από τη Δύση. Πέρασε από το ύφος του Τζέιμς Ντιν στα στενά κοστούμια και στις λεπτές γραβάτες των Beatles. Αργότερα ήρθαν τα ζιβάγκο, οι έντονοι χρωματικοί συνδυασμοί, τα δερμάτινα μπουφάν, τα φλοράλ πουκάμισα και στις αρχές της δεκαετίας του 1970 τα καφτάνια με τα σανδάλια.
Δεν υπήρχε μία σταθερή εκδοχή του Μπρους Λι. Στην Αμερική φορούσε καφτάνια, dashiki και σακάκια με γιακά Νεχρού, ενισχύοντας συνειδητά την ασιατική του διαφορετικότητα. Στο Χονγκ Κονγκ προτιμούσε την εικόνα του δυτικοποιημένου σταρ: μεγάλα γυαλιά, φαρδιά πέτα, καμπάνες και έντονα μοτίβα. Ο βιογράφος του Μάθιου Πόλι έχει περιγράψει αυτή τη διαρκή μετατόπιση ανάμεσα στους δύο κόσμους. Ο Λι ντυνόταν πιο δυτικά στην Ανατολή και περισσότερο ανατολικά στη Δύση, αφήνοντας κάθε πλευρά να αναρωτιέται ποιον ακριβώς είχε απέναντί της. Η προσαρμογή, στη δική του περίπτωση δεν σήμαινε συμμόρφωση. Παρατηρούσε το περιβάλλον αντιλαμβανόταν τι περίμεναν οι άλλοι από εκείνον και ανέτρεπε την προσδοκία τους. Η γνωστή φιλοσοφία του για το νερό βρήκε έτσι εφαρμογή και πέρα από τις πολεμικές τέχνες. Μπορούσε να αλλάζει μορφή ανάλογα με τον χώρο χωρίς να παραδίδει σε κανέναν το δικαίωμα να τον ορίσει.
Σημαντικό ρόλο σε αυτή την ικανότητα είχε παίξει ο χορός. Ως έφηβος λάτρευε το τσα-τσα, είχε κερδίσει σχετικό διαγωνισμό στο Χονγκ Κονγκ και ήξερε πώς να τραβά τα βλέμματα πριν ακόμη γίνει διάσημος. Ο χορός τού έμαθε ρυθμό, απόσταση και ισορροπία, αλλά κυρίως του έμαθε να διαβάζει ένα δωμάτιο. Να αντιλαμβάνεται πότε όλοι κοιτούν προς το μέρος του και να αποφασίζει τι ακριβώς θα τους δείξει. Ένα dashiki φορεμένο με υπερβολικά ψηλά κουβανέζικα τακούνια δεν ήταν ατύχημα αισθητικής. Ήταν μια μικρή πρόκληση από κάποιον που απολάμβανε να διαταράσσει τη βεβαιότητα των άλλων. Του άρεσε επίσης να παίζει ρόλους και μακριά από την κάμερα. Φορούσε το καλύτερο κοστούμι του πήγαινε σε ακριβά εστιατόρια μαζί με μαθητές του και παρίστανε τον γιο Κινέζου διπλωμάτη που δεν γνώριζε αγγλικά. Οι φίλοι του αναλάμβαναν χρέη σωματοφυλάκων και μετέφραζαν τις υποτιθέμενες επιθυμίες του στο προσωπικό. Ήταν φάρσα αλλά και ένα μικρό κοινωνικό πείραμα. Ο Μπρους Λι μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια συγκεκριμένη εικόνα και να παρακολουθήσει τους ανθρώπους γύρω του να προσαρμόζουν αμέσως τη συμπεριφορά τους. Είχε καταλάβει πολύ νωρίς ότι η κοινωνική εξουσία στηρίζεται συχνά σε όσα οι άλλοι νομίζουν πως βλέπουν.
Ο Μπρους Λι αγαπούσε τα ωραία ρούχα, τα γρήγορα αυτοκίνητα, τις γυναίκες, τη δημοσιότητα και όλα τα σημάδια μιας επιτυχίας που κυνηγούσε με απροκάλυπτη φιλοδοξία. Ψώνιζε σε καταστήματα όπως το Fred Segal και ενδιαφερόταν για τη μόδα της εποχής του. Δεν προσπαθούσε να κρύψει την επιθυμία του να γίνει σταρ. Αυτή η φιλοδοξία είχε μεγαλύτερη σημασία από μια προσωπική λατρεία για την πολυτέλεια. Η αμερικανική οθόνη είχε παρουσιάσει επί δεκαετίες τους Ασιάτες άνδρες ως αδύναμους, αστείους ή σχεδόν άφυλους. Ο Μπρους Λι εμφανίστηκε με εφαρμοστά ρούχα, γυμνασμένο σώμα, έντονη αισθησιακή παρουσία και την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που δεν ζητούσε την αποδοχή του θεατή. Έμοιαζε ταυτόχρονα με γκάνγκστερ, κινηματογραφικό αστέρα και φιλόσοφο, όπως παρατήρησε ο σχεδιαστής Hung La. Η εικόνα αυτή δεν χωρούσε στον ρόλο που του είχε παραχωρήσει το Χόλιγουντ. Τον διέλυσε.
Η συλλογή της Lu’u Dan με το Bruce Lee Estate επιστρέφει σε αυτή την πλευρά του. Ένα κίτρινο δερμάτινο μπουφάν παραπέμπει στη θρυλική φόρμα του «Game of Death», ενώ τα φθαρμένα μπλουζάκια, οι φόρμες προπόνησης και τα παντελόνια με το φαρδύ τελείωμα επιχειρούν να μεταφέρουν τη σιλουέτα του στο σήμερα. Η συλλογή έχει ενδιαφέρον επειδή θυμίζει κάτι που η δημοφιλής μνήμη περιόρισε σε ένα κίτρινο κοστούμι. Το στιλ του Μπρους Λι δεν γεννήθηκε από έναν ενδυματολόγο κινηματογραφικής παραγωγής, είχε διαμορφωθεί πολύ πριν γίνει παγκόσμιο είδωλο. Η κόρη του Σάνον Λι θυμάται ανάμεσα στα αντικείμενα της προσωπικής του συλλογής μια αγκράφα ζώνης που έκρυβε στο εσωτερικό της ένα μαχαίρι. Η λεπτομέρεια μοιάζει σχεδόν υπερβολικά ταιριαστή για να είναι αληθινή. Σε λίγα εκατοστά μετάλλου συνυπήρχαν όσα έκαναν την παρουσία του τόσο ισχυρή: η κομψότητα, η θεατρικότητα, το χιούμορ και μια υπόσχεση κινδύνου.
Ο Μπρους Λι κατάλαβε ότι η εικόνα μπορούσε να προηγηθεί της πραγματικότητας και μερικές φορές να ανοίξει τον δρόμο της. Ντύθηκε σαν τον άνθρωπο που σκόπευε να γίνει σε μια εποχή που η Αμερική δεν μπορούσε ακόμη να τον φανταστεί. Μέχρι να στραφούν πάνω του οι κάμερες, ο Μπρους Λι είχε ήδη γίνει ο ηθοποιός που είχε φανταστεί. Το Χόλιγουντ άργησε απλώς να καταλάβει ότι οι παλιοί του ρόλοι δεν μπορούσαν πια να τον χωρέσουν.
