12 τηλεοπτικοί χαρακτήρες που άξιζαν πραγματικά το τέλος τους

Υπάρχει ένας παράξενος ηθικός κώδικας στην τηλεόραση. Μπορούμε να συγχωρήσουμε έναν δολοφόνο αν είναι αρκετά γοητευτικός, έναν απατεώνα αν έχει καλές ατάκες και έναν εγκληματία αν μια σειρά μάς αφήσει αρκετές ώρες μέσα στο κεφάλι του. Αυτό είναι άλλωστε ένα από τα μεγάλα κόλπα της καλής μυθοπλασίας: δεν χρειάζεται να αγαπάς έναν χαρακτήρα για να θέλεις να συνεχίσεις να τον βλέπεις. Μερικές φορές όμως έρχεται η στιγμή που ακόμη και η τηλεοπτική μας ανοχή τελειώνει. Κάποια στιγμή, ένας χαρακτήρας έχει ξεπεράσει τόσα όρια και έχει προκαλέσει τόση καταστροφή γύρω του, ώστε το τέλος του δεν μοιάζει πια με απώλεια. Μοιάζει με τη φυσική συνέπεια όλων όσων προηγήθηκαν.

Joffrey Baratheon — Game of Thrones

Ο Jack Gleeson πέτυχε κάτι εξαιρετικά σπάνιο ως Joffrey Baratheon: έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να περιμένουν με ανυπομονησία τον θάνατο ενός εφήβου. Δεν χρειάστηκε ποτέ να καταφύγει στην υπερβολή για να κάνει τον Joffrey απεχθή. Μια γκριμάτσα, ένα αυτάρεσκο χαμόγελο και εκείνη η αίσθηση ότι μπορούσε να διατάξει οτιδήποτε χωρίς να καταλαβαίνει πραγματικά τις συνέπειες αρκούσαν. Ο Joffrey δεν ήταν απλώς κακός. Ήταν μικρός, δειλός, σαδιστής και, ακόμη χειρότερα, είχε εξουσία. Η εκτέλεση του Ned Stark και η κακοποίηση της Sansa είχαν ήδη κλείσει τον λογαριασμό. Όταν άρχισε να πνίγεται στο ίδιο του το γαμήλιο τραπέζι, το κοινό του Game of Thrones ένιωσε εκείνη τη σπάνια ικανοποίηση που προσφέρει η μυθοπλασία όταν η τιμωρία μοιάζει απολύτως δικαιολογημένη.

Ramsay Bolton — Game of Thrones

Ο Iwan Rheon έκανε τον Ramsay Bolton πραγματικά τρομακτικό γιατί δεν του χάρισε ούτε ίχνος ανθρωπιάς που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως άλλοθι. Ο Ramsay βασανίζει επειδή του αρέσει. Ο βασανισμός του Theon, η Sansa, οι δολοφονίες μέσα στην ίδια του την οικογένεια, τα κυνηγόσκυλα: κάποια στιγμή η σειρά δεν χρειαζόταν πια να εξηγήσει ποιος ήταν. Χρειαζόταν απλώς να αποφασίσει πώς θα τελείωνε. Το γεγονός ότι κατέληξε στα ίδια σκυλιά που χρησιμοποιούσε εναντίον άλλων ήταν από τις σπάνιες στιγμές όπου το Game of Thrones επέτρεψε στον εαυτό του τόσο καθαρή ποιητική δικαιοσύνη.

Gus Fring — Breaking Bad

Ο Giancarlo Esposito έκανε τον Gus Fring τόσο συναρπαστικό επειδή απέφυγε κάθε προφανές γνώρισμα του κλασικού τηλεοπτικού κακού. Μιλούσε χαμηλά, ντυνόταν άψογα, χαμογελούσε στους πελάτες του Los Pollos Hermanos και έδινε την εντύπωση ανθρώπου που δεν έχει χάσει ποτέ τον έλεγχο. Κι όμως πίσω από αυτή την πειθαρχία υπήρχε ένας άνθρωπος που δολοφονούσε, εκβίαζε και αντιμετώπιζε τους ανθρώπους σαν αναλώσιμα κομμάτια μιας επιχείρησης. Ο θάνατός του στο Face Off λειτουργεί τόσο καλά επειδή για πρώτη φορά ο Gus βρίσκεται μπροστά σε κάτι που δεν κατάφερε να υπολογίσει.

Todd Alquist — Breaking Bad

Ο Jesse Plemons έκανε τον Todd Alquist ακόμη πιο ανατριχιαστικό ακριβώς επειδή η βία του δεν συνοδευόταν ποτέ από θυμό, ένταση ή εμφανή κακία. Ο Todd είναι ευγενικός, ήρεμος, μπορεί να σου μιλήσει σχεδόν απολογητικά και αμέσως μετά να σκοτώσει ένα παιδί χωρίς να αλλάξει έκφραση. Δεν έχει ούτε το σχέδιο και την πειθαρχία του Gus ούτε την ανάγκη του Walter White να πείθει τον εαυτό του ότι υπάρχει λόγος για όσα κάνει. Μοιάζει απλώς να μην αισθάνεται τίποτα για όσα κάνει. Γι’ αυτό όταν ο Jesse τον στραγγαλίζει στο φινάλε, η σειρά δεν προσπαθεί καν να δημιουργήσει ηθική αμφιβολία. Η αμφιβολία έχει εξαφανιστεί προ πολλού.

Lalo Salamanca — Better Call Saul

Ο Tony Dalton έδωσε στον Lalo Salamanca αυτό που λείπει από τους περισσότερους τηλεοπτικούς κακούς: πραγματική γοητεία. Ο Lalo γελά, μαγειρεύει, κάνει αστεία, μπορεί να γεμίσει ένα δωμάτιο χωρίς να υψώσει τη φωνή του. Γι’ αυτό και η βία του έρχεται κάθε φορά σχεδόν σαν σοκ. Ο Dalton δεν μας αφήνει ποτέ να ξεχάσουμε ότι πίσω από την κοινωνική άνεση βρίσκεται ένας άνθρωπος ικανός να σκοτώσει χωρίς κανέναν δισταγμό. Η δολοφονία του Howard Hamlin είναι η στιγμή που η γοητεία του Lalo παύει να λειτουργεί ως άλλοθι. Από εκεί και πέρα η αναμέτρησή του με τον Gus δεν είναι επιλογή. Είναι μαθηματικά.

Kilgrave — Jessica Jones

Ο David Tennant έκανε τον Kilgrave επικίνδυνο επειδή τον έκανε στιγμές στιγμές αστείο, γοητευτικό, ακόμη και αξιολύπητο. Αυτό δεν αλλάζει τι είναι. Ένας άνθρωπος που μπορεί να αφαιρέσει από τους άλλους την ίδια τη δυνατότητα της επιλογής. Η σχέση του με την Jessica δεν είναι κάποια σκοτεινή ιστορία αγάπης. Είναι κακοποίηση, έλεγχος και τραύμα μεταμφιεσμένα σε εμμονή. Ο Tennant χρησιμοποιεί ακριβώς τη φυσική του γοητεία για να κάνει τον χαρακτήρα πιο ενοχλητικό. Όταν η Jessica καταλαβαίνει ότι μπορεί επιτέλους να του αντισταθεί, η σειρά έχει ήδη απαντήσει στο ερώτημα αν ο Kilgrave μπορεί να λυτρωθεί.

The Governor — The Walking Dead

Ο David Morrissey έδωσε στον Philip Blake, τον Governor, αρκετή ανθρώπινη διάσταση ώστε να πιστέψεις για λίγο ότι ενδέχεται να υπάρχει επιστροφή. Αυτό ήταν το έξυπνο μέρος της ερμηνείας. Ο Governor μπορούσε να μοιάζει με ηγέτη, ακόμη και με άνθρωπο που είχε υποστεί αρκετή απώλεια ώστε να έχει κάποια δικαιολογία. Στη συνέχεια αποδείκνυε ξανά και ξανά ότι η βία δεν ήταν απλώς εργαλείο επιβίωσης αλλά μέρος της φύσης του. Όταν σκοτώνει τον Hershel μπροστά στις κόρες του, η συζήτηση περί λύτρωσης τελειώνει.

Fred Waterford — The Handmaid’s Tale

Ο Joseph Fiennes παίζει τον Fred Waterford χωρίς τη θεατρικότητα ενός κλασικού κακού. Κι αυτό τον κάνει χειρότερο. Ο Fred δεν βλέπει τον εαυτό του ως τέρας. Βλέπει τον εαυτό του ως άνθρωπο της τάξης, της παράδοσης, των αξιών. Έχει βοηθήσει όμως να κατασκευαστεί ένα σύστημα στο οποίο η βία, ο βιασμός και η αφαίρεση της ελευθερίας έχουν αποκτήσει θεσμική νομιμοποίηση. Το τέλος του δεν λειτουργεί απλώς ως προσωπική εκδίκηση της June. Είναι η στιγμή όπου ένας άνθρωπος που είχε χτίσει την εξουσία του πάνω στην αδυναμία των άλλων βρίσκεται ξαφνικά χωρίς καμία προστασία.

Black Jack Randall — Outlander

Ο Tobias Menzies έκανε τον Black Jack Randall έναν από τους πιο αποκρουστικούς χαρακτήρες της τηλεόρασης χωρίς να τον μετατρέψει σε καρικατούρα. Η ψυχρότητα είναι το σημαντικότερο στοιχείο του. Ο Randall είναι βασανιστής, βιαστής και ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί την εξουσία του με συστηματική σαδιστική απόλαυση. Η σύγκρουσή του με τον Jamie γίνεται προσωπική πολύ πριν από το Culloden. Όταν τελικά συναντιούνται στη μάχη, το τέλος του Randall μοιάζει λιγότερο με ανατροπή και περισσότερο με κάτι που η σειρά προετοίμαζε εδώ και καιρό.

Lorne Malvo — Fargo

Ο Billy Bob Thornton έπαιξε τον Lorne Malvo σαν κάτι που δεν ανήκει εντελώς στο ανθρώπινο είδος. Είναι περισσότερο πειρασμός παρά άνθρωπος, ένας τύπος που εμφανίζεται, ανακαλύπτει τη χειρότερη πλευρά κάποιου και αποφασίζει να δει μέχρι πού μπορεί να την οδηγήσει. Δεν θέλει απλώς χρήματα. Τον διασκεδάζει το χάος. Ο Lester Nygaard γίνεται έτσι ένα από τα πειράματά του. Ο Thornton κάνει τον Malvo τόσο cool ώστε χρειάζεται να θυμίζεις στον εαυτό σου ότι πίσω από τις ατάκες και τη σιγουριά βρίσκεται ένας κανονικός δολοφόνος. Μέχρι που συναντά τον Gus Grimly και ανακαλύπτει ότι ακόμη και οι άνθρωποι που νομίζουν πως βρίσκονται έξω από τους κανόνες της ιστορίας έχουν κάποιο τέλος.

Vern Schillinger — Oz

Πολύ πριν το Whiplash, ο J.K. Simmons είχε δημιουργήσει στο Oz έναν χαρακτήρα που είναι σχεδόν δύσκολο να συμφιλιώσεις με τη μετέπειτα δημόσια εικόνα του ηθοποιού. Ο Vern Schillinger είναι νεοναζί, βιαστής, δολοφόνος και ένας άνθρωπος που μετατρέπει την εξουσία μέσα στη φυλακή σε προσωπικό καθεστώς τρόμου. Ο Simmons τον κάνει ιδιαίτερα τρομακτικό επειδή δεν παίζει συνεχώς τον μαινόμενο ψυχοπαθή. Ο Schillinger μπορεί να είναι μεθοδικός, ήρεμος, σχεδόν καθημερινός. Το Oz δεν ήταν ποτέ σειρά που μοίραζε εύκολα δικαιοσύνη, γι’ αυτό όταν φτάνει το τέλος του, έπειτα από έξι σεζόν βίας και εκδίκησης, η κάθαρση είναι σχεδόν σωματική.

Ralph Cifaretto — The Sopranos

Ο Joe Pantoliano έκανε με τον Ralph Cifaretto κάτι ακόμη πιο δύσκολο: τον έκανε ξεκαρδιστικό. Ο Ralphie είναι έξυπνος, αστείος, εκνευριστικός, απρόβλεπτος και ένας από τους ανθρώπους που κάθε σκηνή γίνεται καλύτερη μόλις εμφανιστούν. Μέχρι να θυμηθείς ποιος είναι. Η δολοφονία της Tracee είναι η στιγμή που το χιούμορ του Ralphie παύει οριστικά να τον κάνει έστω και λίγο συμπαθή. Ο θάνατός του από τον Tony έρχεται αργότερα, ύστερα από έναν καβγά που πιθανότατα αφορά ένα άλογο και σίγουρα αφορά πολύ περισσότερα από ένα άλογο. Δεν υπάρχει πραγματική δικαιοσύνη στο σύμπαν των Sopranos. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που κάποια στιγμή συναντούν κάποιον χειρότερο ή πιο θυμωμένο από τους ίδιους.

Αυτό είναι τελικά το ενδιαφέρον με τους πραγματικά μεγάλους τηλεοπτικούς κακούς. Δεν θέλουμε να πεθάνουν επειδή είναι κακογραμμένοι. Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Θέλουμε να συνεχίσουμε να τους βλέπουμε επειδή οι ηθοποιοί που τους υποδύονται τους έχουν κάνει συναρπαστικούς, γοητευτικούς, αστείους ή τρομακτικά ανθρώπινους. Κι όμως, όσο κι αν μας μαγνητίζουν, περιμένουμε εκείνη τη στιγμή που θα πληρώσουν για όλα όσα έχουν κάνει. Η καλή τηλεόραση μπορεί να μας κάνει να συμπαθήσουμε έναν δολοφόνο, να καταλάβουμε έναν εγκληματία και να γελάσουμε με έναν άνθρωπο που στην πραγματική ζωή θα αποφεύγαμε ακόμη και στο απέναντι πεζοδρόμιο. Η σπουδαία ερμηνεία μπορεί να σε κάνει να αγαπήσεις έναν κακό χαρακτήρα. Δεν μπορεί όμως να αλλάξει όσα έχει κάνει.