Το όνομα του Άρθουρ Ας βρίσκεται γραμμένο πάνω στο μεγαλύτερο γήπεδο τένις του κόσμου. Την Παρασκευή όμως η παρουσία του θα γίνει αισθητή με έναν διαφορετικό τρόπο. Ο Μπεν Σέλτον και ο Φράνσις Τιαφό θα μπουν στο γήπεδο που φέρει το όνομά του γνωρίζοντας ότι ένας από τους δύο θα γίνει ο πρώτος μαύρος Αμερικανός που θα αγωνιστεί στον τελικό του US Open μετά τον ίδιο τον Ας, το 1972. Πενήντα τέσσερα χρόνια είναι μεγάλο διάστημα για να χωρέσει σε μια αθλητική υποσημείωση. Ακόμη μεγαλύτερο για ένα τουρνουά που έχει μετατρέψει τον Ας σε κεντρικό κομμάτι της ταυτότητάς του. Το γήπεδο, τα αγάλματα, τα αφιερώματα και οι ετήσιες αναφορές διατήρησαν τη μνήμη του. Το αμερικανικό ανδρικό τένις ωστόσο, χρειάστηκε περισσότερο από μισό αιώνα για να αποκτήσει τον επόμενο μαύρο φιναλίστ του.
Ο ημιτελικός ανάμεσα στον Σέλτον και τον Τιαφό θα είναι ο πρώτος μεταξύ δύο μαύρων Αμερικανών ανδρών σε Grand Slam στην Open Era. Η Κόκο Γκοφ είπε ότι δεν περίμενε να δει μια τέτοια αναμέτρηση στη διάρκεια της ζωής της. Η φράση ακούγεται παράξενη όταν προέρχεται από μια 22χρονη αθλήτρια. Περιγράφει όμως με ακρίβεια πόσο σπάνια παραμένει αυτή η εικόνα σε ένα άθλημα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την εκπροσώπηση ως ξεχωριστό γεγονός. Η στιγμή δικαιολογεί τον ενθουσιασμό· δεν σβήνει όμως τα 54 χρόνια που χρειάστηκαν για να συμβεί. Η εικόνα δείχνει την πρόοδο. Τα 54 χρόνια που χρειάστηκαν για να υπάρξει αποκαλύπτουν το μέγεθος της καθυστέρησης. Αν δύο μαύροι αθλητές στον ημιτελικό ενός αμερικανικού Grand Slam εξακολουθούν να προκαλούν έκπληξη το 2026, τότε η στιγμή μιλά ταυτόχρονα για όσα έχουν αλλάξει και για όσα άργησαν υπερβολικά να αλλάξουν.
Ο Άρθουρ Ας κέρδισε το πρώτο US Open της Open Era το 1968 και επέστρεψε στον τελικό τέσσερα χρόνια αργότερα, όπου έχασε από τον Ίλιε Ναστάσε. Η σημασία του ξεπέρασε γρήγορα τα αποτελέσματα. Συνέδεσε την αθλητική επιτυχία με τη δημόσια ευθύνη, αγωνίστηκε εναντίον του απαρτχάιντ, μίλησε για την εκπαίδευση και αργότερα για το AIDS, όταν η ασθένεια χρησιμοποιούνταν ακόμη για να στιγματίζει τους ανθρώπους. Η αμερικανική κοινωνία τον τίμησε επειδή ήταν πρωταθλητής, αλλά τον θυμάται επειδή αρνήθηκε να περιοριστεί στον ρόλο του. Το βάρος αυτής της κληρονομιάς δεν χρειάζεται να περάσει στους ώμους του Σέλτον και του Τιαφό. Δεν οφείλουν να γίνουν νέες εκδοχές του Ας ούτε εκπρόσωποι μιας ολόκληρης κοινότητας. Η αξία της παρουσίας τους βρίσκεται και στο δικαίωμά τους να είναι διαφορετικοί μεταξύ τους.
Ο Τιαφό είναι γιος μεταναστών από τη Σιέρα Λεόνε. Ο πατέρας του εργάστηκε στην κατασκευή του Junior Tennis Champions Center στο Μέριλαντ και στη συνέχεια έγινε υπεύθυνος συντήρησης των εγκαταστάσεων. Ο Φράνσις και ο δίδυμος αδελφός του περνούσαν μαζί του μεγάλο μέρος της εβδομάδας, κοιμούνταν σε έναν μικρό χώρο του κέντρου και άρχισαν να παίζουν στα γήπεδα που ο πατέρας τους φρόντιζε για τα παιδιά άλλων οικογενειών. Το τένις μπήκε στη ζωή του από μια πλαϊνή πόρτα, σχεδόν τυχαία, σε ένα άθλημα όπου η πρόσβαση συνήθως αγοράζεται πολύ πριν φανεί το ταλέντο. Ο Σέλτον μεγάλωσε μέσα σε μια οικογένεια του τένις. Ο πατέρας και προπονητής του, Μπράιαν, υπήρξε επαγγελματίας παίκτης και στη συνέχεια επιτυχημένος προπονητής στο κολεγιακό πρωτάθλημα. Ο Μπεν ακολούθησε τη διαδρομή του NCAA, κατέκτησε τον τίτλο στο μονό το 2022 και πέρασε στον επαγγελματισμό διαθέτοντας ήδη το αγωνιστικό και οικογενειακό περιβάλλον που γνωρίζει πώς λειτουργεί ο κόσμος του αθλήματος.
Ο Σέλτον και ο Τιαφό φτάνουν στο ίδιο γήπεδο έχοντας ακολουθήσει εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Ο Τιαφό μεγάλωσε μέσα στις εγκαταστάσεις επειδή ο πατέρας του εργαζόταν εκεί. Ο Σέλτον μεγάλωσε γνωρίζοντας ότι ο πατέρας του μπορούσε να τον καθοδηγήσει σε κάθε στάδιο. Η συνάντησή τους δείχνει κάτι πιο ώριμο από μια ακόμη ιστορία υπέρβασης: η κοινή τους ταυτότητα δεν ισοπεδώνει τις διαφορές τους: ξεκίνησαν από άλλες αφετηρίες και έφτασαν εδώ με διαφορετικούς όρους. Μόλις αρχίσει ο αγώνας, το ιστορικό βάρος θα μείνει στις εξέδρες. Στο γήπεδο θα μετρήσει πόσο καλά γνωρίζει ο ένας το παιχνίδι του άλλου. Ο Σέλτον προηγείται με 3-1 στις μεταξύ τους αναμετρήσεις. Νίκησε τον Τιαφό στον προημιτελικό του US Open το 2023, στην πρώτη μεγάλη ανακοίνωση της παρουσίας του, ενώ ο Τιαφό πήρε τη ρεβάνς έναν χρόνο αργότερα, σε έναν αγώνα πέντε σετ στο ίδιο γήπεδο.
Ο Σέλτον φτάνει τώρα στον ημιτελικό μετά τη μεγαλύτερη νίκη της καριέρας του. Απέκλεισε τον Κάρλος Αλκαράθ σε έναν αγώνα τεσσάρων ωρών και 28 λεπτών που ολοκληρώθηκε στις 3.33 τα ξημερώματα, αργότερα από κάθε άλλη αναμέτρηση στην ιστορία του US Open. Το αριστερό του σερβίς παραμένει το πιο εντυπωσιακό όπλο του, αλλά απέναντι στον Αλκαράθ κέρδισε επειδή άντεξε όταν ο αγώνας έπαψε να είναι επίδειξη δύναμης και έγινε δοκιμασία κρίσης. Η πρόκριση συνοδεύτηκε από κάτι μεγαλύτερο: ο Σέλτον αντιμετωπίζεται πλέον ως παίκτης ικανός να κερδίσει ένα Grand Slam. Ο Τιαφό βρέθηκε δύο σετ πίσω και ένα ματς πόιντ μακριά από τον αποκλεισμό απέναντι στον Άλεξ Μίκελσεν, προτού ολοκληρώσει την ανατροπή στο τάι μπρέικ του πέμπτου σετ. Στα 28 του δεν είναι πια το συναρπαστικό παιδί που κάποτε κουβαλούσε μόνο την υπόσχεση μιας σπουδαίας ιστορίας. Βρίσκεται για τρίτη φορά στα ημιτελικά της Νέας Υόρκης. Η καταγωγή του εξηγεί την αφετηρία· η επιμονή του εξηγεί γιατί εξακολουθεί να βρίσκεται εδώ.
Η Παρασκευή θα δώσει στο US Open μια εικόνα που περίμενε 54 χρόνια. Θα προσφέρει επίσης στον νικητή την ευκαιρία να διεκδικήσει κάτι ακόμη μεγαλύτερο: τον πρώτο τίτλο Αμερικανού άνδρα σε Grand Slam μετά τον Άντι Ρόντικ το 2003. Το αθλητικό διακύβευμα είναι αρκετά μεγάλο και χωρίς το ιστορικό πλαίσιο. Αυτό κάνει τη στιγμή ισχυρότερη. Ο Σέλτον και ο Τιαφό θα μπουν στο γήπεδο για να κερδίσουν, όχι για να υπηρετήσουν έναν ιστορικό συμβολισμό. Ο ένας θα γίνει ο πρώτος μαύρος Αμερικανός φιναλίστ του US Open μετά τον Άρθουρ Ας. Η πραγματική αλλαγή, ωστόσο, θα φανεί από το διάστημα που θα μεσολαβήσει μέχρι τον επόμενο. Αν χρειαστούν ξανά 54 χρόνια, αυτή η βραδιά θα έχει μείνει μια λαμπρή εξαίρεση.
Διαβάζεις BlackBook; Πρόσθεσέ μας στις προτιμώμενες πηγές σου στην Google.
Πρόσθεσε το BlackBook στην Google
