Το δύσκολο με το θέατρο στην Αθήνα δεν είναι πια να βρεις κάτι να δεις. Είναι να καταλάβεις τι από όλα αυτά αξίζει να βάλεις στη ζωή σου. Από τα τέλη Σεπτεμβρίου μέχρι τα Χριστούγεννα οι πρεμιέρες πέφτουν η μία πάνω στην άλλη με τον ενθουσιασμό ανθρώπων που δεν έχουν ανοίξει ποτέ το ημερολόγιό σου. Μεγάλοι σκηνοθέτες, επαναλήψεις sold out παραστάσεων, Σαίξπηρ, Μέλβιλ, Πίνα Μπάους, σύγχρονα έργα από το Λονδίνο, ελληνικό σινεμά που μετακομίζει στη σκηνή, μικρές παραγωγές που παίζουν για λίγες εβδομάδες και δελτία Τύπου στα οποία σχεδόν κάθε δεύτερη παράσταση είναι «ένα από τα σημαντικότερα θεατρικά γεγονότα της χρονιάς». Αν είναι όλα γεγονότα της χρονιάς, είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή η χρονιά θα χρειαστεί περισσότερες ημέρες.
Δεν χρειάζεται να τα δούμε όλα. Και κυρίως δεν χρειάζεται να προσποιηθούμε ότι ξέρουμε ήδη ποιες είναι «οι καλύτερες παραστάσεις της σεζόν». Οι περισσότερες δεν έχουν καν κάνει πρεμιέρα. Μπορούμε όμως να κοιτάξουμε το έργο, τους ανθρώπους που συναντιούνται γύρω του, το ρίσκο που παίρνουν και εκείνη την ανεξήγητη μικρή ηλεκτρική φόρτιση που μερικές παραγωγές αποκτούν πριν ακόμη ανοίξει η αυλαία.
Αυτός λοιπόν δεν είναι ένας οδηγός για να τσεκάρεις κουτάκια. Είναι ένα πρώτο ξεσκαρτάρισμα. Οι παραστάσεις για τις οποίες θα κρατούσαμε λίγο χώρο στο ημερολόγιο και σε ορισμένες περιπτώσεις, λίγα χρήματα στην άκρη.
Αν θέλεις να δεις την παράσταση για την οποία πιθανότατα θα μιλάμε την επόμενη μέρα
Το Oracle του Λούκας Τβαρκόφσκι είναι από εκείνες τις παραστάσεις στις οποίες το πρώτο πρόβλημα δεν είναι αν θέλεις να πας αλλά αν θα προλάβεις. Μετά τα ROHTKO και Respublika, ο Πολωνός δημιουργός επιστρέφει στη Στέγη από τις 15 έως τις 18 Οκτωβρίου, μόνο για τέσσερις ημέρες, με τον Άλαν Τιούρινγκ, τη γέννηση της τεχνητής νοημοσύνης, την πρόοδο και το τίμημά της στο κέντρο ενός σύμπαντος από θέατρο, ζωντανό κινηματογράφο, μουσική και πραγματικές ιστορίες. Υπάρχουν παραστάσεις για τις οποίες λες «θα το δω όταν βρω χρόνο». Για το Oracle, το «θα το δω κάποια στιγμή» δεν είναι πραγματικά επιλογή. Το ενδιαφέρον εδώ βρίσκεται και αλλού. Ο Τιούρινγκ είναι πλέον ένας από εκείνους τους ανθρώπους που η Ιστορία κατάφερε να μετατρέψει ταυτόχρονα σε ιδιοφυΐα, σύμβολο και τραύμα. Και το 2026, όταν μπορούμε να μιλάμε για τεχνητή νοημοσύνη περίπου όσο παλιότερα μιλούσαμε για τον καιρό, το να επιστρέψεις στην αρχή του νήματος δεν είναι καθόλου κακή ιδέα.
Στην ίδια Στέγη, από τις 12 Νοεμβρίου έως τις 13 Δεκεμβρίου, επιστρέφει ο Οιδίποδας του Ρόμπερτ Άικ, μετά τις 46 sold out παραστάσεις της προηγούμενης σεζόν. Ο Νίκος Κουρής παραμένει στον ομώνυμο ρόλο, ενώ η Μαρία Κεχαγιόγλου αναλαμβάνει την Ιοκάστη. Ο Άικ έχει μεταφέρει τον αρχαίο μύθο σε μια σύγχρονη πολιτική βραδιά όπου ένα χρονόμετρο μετρά αντίστροφα και ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι ελέγχει τα πάντα ανακαλύπτει, με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, ότι δεν ελέγχει ούτε την ίδια του τη βιογραφία. Αν τον έχασες πέρυσι, αυτή είναι η δεύτερη ευκαιρία. Το θέατρο, σε αντίθεση με τις streaming πλατφόρμες, δεν σε έχει μάθει να πιστεύεις ότι όλα θα σε περιμένουν για πάντα.
Το μεγάλο ρίσκο έχει όνομα
Στις 25 Νοεμβρίου ο Άρης Μπινιάρης ανεβάζει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά το Dogville, σε θεατρική μεταφορά του Κρίστιαν Λόλικε πάνω στην ταινία του Λαρς φον Τρίερ. Και εδώ υπάρχει ένα υπέροχο πρόβλημα. Το Dogville είναι μία από τις ταινίες που μοιάζουν ήδη σαν να έχουν κατασκευαστεί πάνω σε θεατρική σκηνή. Τα σπίτια δεν έχουν τοίχους, οι δρόμοι είναι γραμμές στο πάτωμα, ολόκληρη η πόλη υπάρχει επειδή συμφωνούμε ότι υπάρχει. Πώς μεταφέρεις λοιπόν στο θέατρο μια ταινία που είχε δανειστεί εξαρχής τη γλώσσα του θεάτρου; Αν αναπαράγεις τον φον Τρίερ, χάνεις. Αν παριστάνεις ότι δεν υπάρχει, πιθανότατα χάνεις πάλι. Ακριβώς γι’ αυτό θέλουμε να δούμε την παράσταση. Ο Μπινιάρης είναι σκηνοθέτης με τόσο αναγνωρίσιμο ρυθμό, σωματικότητα και σκηνική ένταση ώστε τουλάχιστον δεν μπαίνει σε αυτό το παιχνίδι άοπλος. Και κάπως έτσι γεννιούνται οι πιο ενδιαφέρουσες θεατρικές βραδιές: όχι όταν όλα μοιάζουν ασφαλή, αλλά όταν βλέπεις το ρίσκο πριν αγοράσεις το εισιτήριο.
Αν θες να δεις κάτι πριν αρχίσουν να σου λένε όλοι ότι πρέπει να το δεις
Στις 20 Νοεμβρίου ξεκινά στο Θέατρο Κνωσός το People, Places & Things του Ντάνκαν ΜακΜίλαν, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή, με τη Μαίρη Μηνά, τη Μαρία Πρωτόπαππα και έναν μεγάλο θίασο. Στο κέντρο βρίσκεται μια ηθοποιός που μπαίνει σε κέντρο απεξάρτησης και βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πρόβλημα πολύ πιο περίπλοκο από την ίδια την ουσία: πώς εμπιστεύεσαι την πραγματικότητα όταν έχεις περάσει χρόνια κατασκευάζοντας τη δική σου; Εθισμός, ταυτότητα, performance, αυτοεξαπάτηση. Υλικό που σε λάθος χέρια μπορεί πολύ γρήγορα να αρχίσει να φωνάζει «σημαντικό σύγχρονο θέατρο». Ο συγκεκριμένος συνδυασμός έργου, σκηνοθέτη και ηθοποιών είναι ο λόγος που θέλουμε να δούμε αν θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Και υπάρχει κάτι ακόμη ενδιαφέρον εδώ. Ζούμε σε μια εποχή που έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν διαρκές project βελτίωσης. Να κόψουμε μια συνήθεια, να αποκτήσουμε μια άλλη, να κάνουμε reset, detox, restart. Το θέατρο του ΜακΜίλαν αρχίζει εκεί όπου τελειώνουν τα motivational posts: τη στιγμή που ο άνθρωπος πρέπει πραγματικά να αλλάξει.
Στην ίδια κατηγορία βάζω τον Γίγαντα του Μαρκ Ρόζενμπλατ. Το έργο έχει ήδη κάνει μεγάλη διαδρομή στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη και βάζει στο κέντρο τον Ρόαλντ Νταλ, όχι ως τον αγαπημένο συγγραφέα της παιδικής μας βιβλιοθήκης αλλά ως μια πολύ πιο δύσκολη δημόσια προσωπικότητα. Πού τελειώνει το έργο και πού αρχίζει ο δημιουργός του; Τι κάνεις όταν ένας άνθρωπος που θαυμάζεις έχει πει πράγματα που δεν θέλεις να υπερασπιστείς; Και πόσο εύκολη είναι τελικά η σημερινή απαίτηση να χωρίσουμε την τέχνη από τον καλλιτέχνη; Ο Γιώργος Σκεύας σκηνοθετεί τον Άρη Λεμπεσόπουλο στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων από 29 Οκτωβρίου.
Τα μικρά που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν πίσω από τα μεγάλα ονόματα
Οι μεγάλες παραγωγές έχουν αφίσες, budget, πρόσωπα που αναγνωρίζουμε και αλγόριθμους πρόθυμους να μας τις δείξουν δεκαεπτά φορές στο Instagram. Οι μικρές παραστάσεις έχουν συχνά λίγες εβδομάδες για να αποδείξουν ότι υπάρχουν. Γι’ αυτό σημειώνουμε Το Θαύμα του Τζουζέπε Μάσα στη Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης. Από τις 2 Οκτωβρίου έως την 1η Νοεμβρίου, η Νικολέτα Φιλόσογλου σκηνοθετεί τον Θανάση Δήμου και τον Παναγιώτη Παναγόπουλο σε μια παράσταση μόλις μίας ώρας, που κινείται με μαύρο χιούμορ γύρω από τη μνήμη, την απώλεια, τη μετανάστευση και την ανθρώπινη καλοσύνη. Μία ώρα, δύο ηθοποιοί και ένα ποδήλατο. Καλή υπενθύμιση ότι το θέατρο δεν χρειάζεται πάντα δώδεκα τόνους σκηνικών για να αποκτήσει βάρος. Μία ημέρα αργότερα, στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου γίνεται η Έλλη Αλεξίου στις Εκμυστηρεύσεις της Έλλης Αλεξίου, σε κείμενο της Εύας Νικολαΐδου και σκηνοθεσία Άγγελου Μπούρα. Η παράσταση παίζεται από τις 3 Οκτωβρίου έως την 1η Νοεμβρίου.
Το ενδιαφέρον εδώ είναι σχεδόν αντίστροφο: δεν χρειάζεται να γνωρίζεις ήδη την Αλεξίου για να πας. Στην πραγματικότητα, αν την ξέρεις μόνο ως ένα όνομα που πέρασε κάποτε από σχολικό βιβλίο, ίσως έχεις ακόμη μεγαλύτερο λόγο. Μερικές φορές το θέατρο καταφέρνει αυτό που μια βιογραφία δυσκολεύεται να κάνει: να μετατρέψει ξανά ένα όνομα σε άνθρωπο.
Οι κλασικοί χωρίς την αίσθηση ότι αύριο γράφεις διαγώνισμα
Ναι, υπάρχει πολύ κλασικό ρεπερτόριο φέτος. Όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάμε θέατρο σαν να μας έβαλαν απουσία αν λείψουμε. Ο Ρόσμερσχολμ είναι μια από τις περιπτώσεις που αξίζουν προσοχή ακριβώς επειδή ο συνδυασμός είναι σωστός. Γιάννης Χουβαρδάς πάνω σε ένα από τα πιο παράξενα, σκοτεινά και πολιτικά έργα του Ίψεν, με Σίμο Κακάλα, Ηρώ Μπέζου, Άντζελα Μπρούσκου, Αργύρη Ξάφη και Γιώργο Γλάστρα. Ένα σπίτι γεμάτο νεκρούς που εξακολουθούν να κυβερνούν τους ζωντανούς, έρωτας, ενοχή, πολιτική και άνθρωποι που νομίζουν ότι μπορούν να ξεφύγουν από την ιστορία τους. Στη Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης από 12 Νοεμβρίου.
Και ύστερα υπάρχει ο Βυσσινόκηπος. Η παράσταση του Έκτορα Λυγίζου επιστρέφει στο Εθνικό από 28 Νοεμβρίου. Αν τον έχασες πέρυσι, αυτή είναι η δεύτερη ευκαιρία. Αν πάλι έχεις μέσα σου την κλασική άμυνα «άλλος ένας Τσέχοφ», αξίζει να θυμάσαι γιατί επιστρέφουμε ξανά και ξανά σ’ αυτόν: λίγοι συγγραφείς έχουν καταλάβει τόσο καλά ανθρώπους που βλέπουν τον κόσμο τους να τελειώνει και συνεχίζουν να μιλούν σαν να υπάρχει ακόμη χρόνος.
Στις 26 Οκτωβρίου, στο Νέος Ακάδημος, η ομάδα GAFF και η Σοφία Καραγιάννη καταπιάνονται με κάτι ακόμη πιο παράλογα φιλόδοξο: να βάλουν τον Μόμπι Ντικ του Χέρμαν Μέλβιλ πάνω σε μια θεατρική σκηνή. Ο Αχαάβ κυνηγά μια λευκή φάλαινα, αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ το πραγματικό θέμα. Το πραγματικό θέμα είναι εκείνη η στιγμή που έχεις επενδύσει τόσο πολύ σε μια λάθος απόφαση ώστε το να συνεχίσεις σου φαίνεται λιγότερο οδυνηρό από το να παραδεχτείς ότι πρέπει να σταματήσεις. Η ανθρωπότητα χρειάστηκε κάποτε ένα τεράστιο μυθιστόρημα για να περιγράψει αυτή την κατάσταση. Σήμερα έχουμε και group chats.
Αν θέλεις μεγάλη θεατρική βραδιά
Υπάρχουν βράδια που δεν αναζητάς το μικρό διαμάντι των 70 λεπτών. Θέλεις πρόσωπα που ξέρεις, μεγάλο έργο, μεγάλη παραγωγή και την αίσθηση ότι έχεις βγει για θέατρο με κεφαλαίο Θ. Στις 13 Νοεμβρίου η Κατερίνα Ευαγγελάτου ανεβάζει τον Μακμπέθ στο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου – Μαριάννα Τόλη, με τον Γιώργο Γάλλο και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στους κεντρικούς ρόλους. Το ερώτημα με τον Σαίξπηρ δεν είναι ποτέ «γιατί να ξαναδούμε ένα έργο τετρακοσίων ετών;». Το ερώτημα είναι μάλλον γιατί ύστερα από τετρακόσια χρόνια εξακολουθούμε να αναγνωρίζουμε τόσο εύκολα τους ανθρώπους του. Ο Μακμπέθ και η Λαίδη Μακμπέθ θέλουν περισσότερα. Τα αποκτούν. Και τότε αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Αν αυτό δεν σου φαίνεται ιδιαίτερα σύγχρονο, πιθανότατα περνάς λιγότερο χρόνο στο LinkedIn από όλους εμάς τους υπόλοιπους.
Υπάρχει επίσης ο Συρανό με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, που επιστρέφει σε έναν ρόλο με τον οποίο είχε ταυτιστεί σε μία από τις μεγάλες επιτυχίες του, με σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, στο Θέατρο Ακροπόλ από 11 Νοεμβρίου 2026. Αν αυτό που ζητάς από μια έξοδο είναι ρομαντισμός, λόγος, θέαμα και ένας ήρωας που μπορεί να κάνει ολόκληρη αίθουσα να τον ερωτευτεί ενώ είναι πεπεισμένος ότι κανείς δεν θα τον ερωτευτεί, εδώ ξέρεις περίπου για ποιο πράγμα αγοράζεις εισιτήριο.
Και υπάρχει η Φόνισσα στο Εθνικό, σε σε συμπαραγωγή με την Εθνική Λυρική Σκηνή, με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη να αναλαμβάνει όλους τους ρόλους ακολουθώντας τη μουσική παρτιτούρα του Γιώργου Κουμεντάκη. Από εκείνες τις περιπτώσεις όπου ένα κείμενο που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε μπορεί ξαφνικά να αποκτήσει εντελώς διαφορετικό σώμα. Οι αθηναϊκές παραστάσεις είναι 23–25 Οκτωβρίου στην Κεντρική Σκηνή του Τσίλλερ.
Αν θες θέατρο που να μοιάζει επικίνδυνα με το 2026
Η Ομόνοια των Ανέστη Αζά και Πρόδρομου Τσινικόρη είναι από τις ιδέες που σε κερδίζουν πριν καν αρχίσεις να τις εξηγείς. Παίρνεις την πιο παράξενη ίσως πλατεία της Αθήνας, αυτό το αστικό σημείο όπου μέσα σε λίγα τετραγωνικά μπορούν να συναντηθούν τουρίστες, μετανάστες, μικροέμποροι, εργαζόμενοι της νύχτας, influencers και άνθρωποι που απλώς προσπαθούν να περάσουν άλλη μία μέρα, και την κάνεις θέατρο. Με πραγματικές μαρτυρίες και υλικό από την περιοχή, η παράσταση κινείται ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ, στη μαύρη κωμωδία και στο αστικό θρίλερ. Στο Δίπυλον από 21 Οκτωβρίου.
Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος του Άλντους Χάξλεϊ, λίγες ημέρες αργότερα στον ίδιο χώρο, έχει το αντίθετο πρόβλημα: γράφτηκε το 1932 και μοιάζει πλέον τόσο βολικά επίκαιρος ώστε κινδυνεύουμε να χρησιμοποιούμε τη λέξη «προφητικός» χωρίς να σκεφτόμαστε τι σημαίνει. Η Αικατερίνη Παπαγεωργίου έχει όμως εξαιρετικό υλικό στα χέρια της: μια κοινωνία που δεν χρειάζεται να σου απαγορεύσει την ελευθερία εφόσον μπορεί απλώς να σε κάνει να μην τη χρειάζεσαι. Πρεμιέρα στις 29 Οκτωβρίου.
Διαβάστε στο Black Book:
Και αν προτιμάς η πολιτική να φτάνει μέχρι εμάς μέσω του Σαίξπηρ, υπάρχει ο Έμπορος της Βενετίας, στην Αλκυονίδα, με τον Γιάννη Μπέζο στη σκηνοθεσία και επί σκηνής. Είναι ένα έργο που κάθε καινούργιο ανέβασμα πρέπει πλέον να απαντήσει σε δύσκολες ερωτήσεις για το χρήμα, την προκατάληψη, την ταυτότητα και την εκδίκηση. Ακριβώς γι’ αυτό εξακολουθεί να έχει νόημα να ανεβαίνει.
Αν δεν θέλεις να βγεις από το θέατρο ακριβώς όπως μπήκες
Από τις 9 Οκτωβρίου επιστρέφει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού το Kontakthof της Πίνα Μπάους, σε σύμπραξη με το Pina Bausch Foundation. Είκοσι δύο άνθρωποι βρίσκονται σε έναν χώρο και κάνουν αυτό που οι άνθρωποι κάνουν εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια χωρίς να έχουν βελτιωθεί ιδιαίτερα: προσπαθούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον. Επιθυμία, επίδειξη, αμηχανία, τρυφερότητα, φόβος, απόρριψη. Το έργο δημιουργήθηκε το 1978, πολύ πριν από τα dating apps, τα blue ticks, τα seen και το ghosting. Δεν φαίνεται να του λείπει τίποτα. Και αυτό είναι ίσως το καλύτερο επιχείρημα για να το δει ακόμη και κάποιος που πιστεύει ότι «ο σύγχρονος χορός δεν είναι για μένα». Δεν χρειάζεται να ξέρεις τίποτα από την ιστορία του σύγχρονου χορού για να αναγνωρίσεις κάποιον που προσπαθεί απεγνωσμένα να αρέσει σε έναν άλλον άνθρωπο.
Η Ιεροτελεστία, επίσης στο Εθνικό, επιστρέφει από την 1η Οκτωβρίου. Ξεκινά από 300 συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν το 2020–2021 και καταλήγει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο: πώς μιλάμε για απώλεια όταν η απώλεια έχει πάψει να είναι ιδιωτική υπόθεση. Δεν είναι ακριβώς η παράσταση που προτείνεις σε κάποιον λέγοντας «πάμε να περάσουμε χαλαρά». Μπορεί όμως να είναι εκείνη που θυμάσαι όταν άλλες πιο εύκολες βραδιές έχουν ήδη εξαφανιστεί.
Στο Χρόνος από δεύτερο χέρι, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, η Βίλια Χατζοπούλου στρέφεται στη Σβετλάνα Αλεξίεβιτς και στο μεγάλο προφορικό αρχείο ανθρώπων που έζησαν το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης. Όχι Ιστορία από τα πάνω, αλλά Ιστορία όπως μένει μέσα στα σπίτια, στις κουζίνες, στις οικογένειες και στις μνήμες όσων την πέρασαν. Από 9 Οκτωβρίου έως 29 Νοεμβρίου.
Ναι, επιτρέπεται και να γελάσεις
Οι πολιτιστικοί οδηγοί έχουν μια παράξενη τάση να αντιμετωπίζουν το γέλιο σαν τη λιγότερο φιλόδοξη χρήση ενός θεατρικού εισιτηρίου. Δεν υπάρχει κανένας σοβαρός λόγος γι’ αυτό. Από τις 9 Οκτωβρίου επιστρέφει στο Θέατρο Αθηνά το Όλα… λάθος!, η ελληνική εκδοχή του The Play That Goes Wrong, σε σκηνοθεσία Θέμιδας Μαρσέλλου και με ανανεωμένη διανομή. Η ιδέα είναι θαυμάσια στην απλότητά της. Ένας θίασος προσπαθεί να ανεβάσει μια παράσταση και το σύμπαν αποφασίζει ότι αυτό δεν πρέπει να συμβεί. Σκηνικά, αντικείμενα, ατάκες, ηθοποιοί, όλα αρχίζουν να καταρρέουν, ενώ οι άνθρωποι πάνω στη σκηνή επιμένουν με εκείνη την αξιοθαύμαστη ανθρώπινη ανοησία που λέγεται επαγγελματισμός. Θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι την ανθρώπινη ύπαρξη; Πιθανότατα όχι. Μπορεί να γελάσεις για δύο ώρες; Αυτή είναι επίσης μια απολύτως σοβαρή πολιτιστική ανάγκη.
Αν έχεις να πας θέατρο από τότε που σε πήγαινε το σχολείο
Μην ξεκινήσεις με την παράσταση που πιστεύεις ότι «πρέπει» να δεις. Αυτός είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να μην ξαναπάς για δύο χρόνια. Ξεκίνα από κάτι που ήδη έχει ένα σημείο επαφής μαζί σου. Το Dogville αν αγαπάς τον φον Τρίερ. Το Τζένη Τζένη αν μεγάλωσες με τις ελληνικές ταινίες να παίζουν στην τηλεόραση τα μεσημέρια της Κυριακής. Το People, Places & Things αν θέλεις σύγχρονο έργο. Το Όλα… λάθος! αν αυτό που χρειάζεσαι είναι να γελάσεις. Τον Μακμπέθ αν θέλεις μεγάλη θεατρική βραδιά. Το Oracle αν έχεις ακόμη μέσα σου την υποψία ότι το θέατρο είναι απλώς άνθρωποι που μιλούν μπροστά από ένα σκηνικό και θέλεις κάποιος να σου χαλάσει αυτή τη βεβαιότητα. Δεν υπάρχει μετάλλιο πολιτισμού επειδή κάθισες τρεις ώρες σε κάτι που βαρέθηκες. Αυτό ίσως είναι και το καλύτερο νέο της φετινής σεζόν. Δεν υπάρχει μία σωστή πόρτα για να μπεις.
Και αν έχεις χρήματα μόνο για τρία εισιτήρια;
Εδώ τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα, γιατί το θέατρο δεν είναι πλέον φθηνή συνήθεια. Και τότε η επιλογή παύει να είναι θεωρητική Μην ψάξεις τις «τρεις καλύτερες παραστάσεις». Δεν υπάρχουν ακόμη. Κανείς δεν τις έχει δει. Θα έψαχνα τρεις εντελώς διαφορετικές εμπειρίες και όχι τρεις παραλλαγές της ίδιας βραδιάς.
Μία παράσταση που δύσκολα θα ξαναβρεθεί στην Αθήνα, όπως το Oracle. Μία παραγωγή που παίρνει τόσο μεγάλο δημιουργικό ρίσκο ώστε θέλεις να βρίσκεσαι στην αίθουσα όταν θα φανεί αν πέτυχε, όπως το Dogville. Και μία επιλογή που κανονικά δεν θα έκανες ποτέ. Το Kontakthof είναι μια σπάνια ευκαιρία να συναντήσεις τη γλώσσα της Πίνα Μπάους χωρίς αεροπορικό εισιτήριο. Το People, Places & Things έχει τον συνδυασμό κειμένου και δημιουργών που μπορεί να γεννήσει μία από τις παραστάσεις της σεζόν. Μπορεί μια μικρή παράσταση στη Φρυνίχου. Μπορεί μια κωμωδία που δεν πρόκειται να σου μάθει τίποτα για τον κόσμο εκτός από το πόσο ωραίο είναι να γελάς μαζί με άλλους τριακόσιους ανθρώπους.
Μέχρι τα Χριστούγεννα, στις σκηνές της Αθήνας θα συναντηθούν ο Άλαν Τιούρινγκ και ο Λαρς φον Τρίερ, η Πίνα Μπάους και ο Σαίξπηρ, η Τζένη Καρέζη και η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, ο Μέλβιλ, ο Σοφοκλής, η τεχνητή νοημοσύνη, η εξάρτηση, μια λευκή φάλαινα, ένα σοβιετικό παρελθόν που αρνείται να πεθάνει και άνθρωποι που εξακολουθούν να μην ξέρουν πώς ακριβώς πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον. Δεν θα τα δούμε όλα. Ευτυχώς. Μια θεατρική σεζόν δεν μετριέται από τον αριθμό των εισιτηρίων που κατάφερες να τσεκάρεις από μια λίστα. Μετριέται από εκείνες τις δύο ή τρεις βραδιές που βγήκες από την αίθουσα, άρχισες να περπατάς προς το αυτοκίνητο ή το μετρό και κάπου στη διαδρομή, κατάλαβες ότι η παράσταση είχε έρθει μαζί σου.
Διαβάζεις BlackBook; Πρόσθεσέ μας στις προτιμώμενες πηγές σου στην Google.
Πρόσθεσε το BlackBook στην Google
