Ο άνθρωπος που καταγράφει τα πάντα στην EuroLeague χωρίς να βλέπει τον αγώνα

– «25 για τρεις, άστοχο.»

–«Ριμπάουντ 5.»

–«Φάουλ 5, πάνω στο 8. Δύο βολές.»

Δύο φωνές έρχονται σχεδόν ταυτόχρονα από δεξιά και αριστερά. Μπροστά υπάρχει μια οθόνη, ένα ποντίκι και μια σειρά από εντολές που πρέπει να περάσουν με τη σωστή σειρά. Το γήπεδο μπορεί να έχει 20.000 ανθρώπους. Κάποιος μόλις κάρφωσε, ο πάγκος σηκώθηκε, η εξέδρα ουρλιάζει. Δεν έχει σημασία. Μέχρι να σηκώσεις το κεφάλι, η επόμενη φάση έχει ήδη αρχίσει. Κάπως έτσι μοιάζει το μπάσκετ από τη θέση του Κωνσταντίνου Κρανιώτη. Όχι ακριβώς όπως το γνωρίζουμε εμείς. Ο Κρανιώτης συνεργάζεται μέσω της Galanis Sports Data σε αγώνες της EuroLeague και άλλων ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Είναι ένας από τους ανθρώπους που βρίσκονται στο τραπέζι της γραμματείας και μετατρέπουν όσα συμβαίνουν στο παρκέ σε δεδομένα: καλάθια, ριμπάουντ, ασίστ, κλεψίματα, λάθη, φάουλ. Η πληροφορία περνά σχεδόν αμέσως στον ηλεκτρονικό πίνακα, στην τηλεοπτική μετάδοση, στο site της διοργάνωσης και στα συστήματα που τροφοδοτούν τον υπόλοιπο ψηφιακό κόσμο του αγώνα. Υπάρχει όμως ένα παράδοξο. Ο άνθρωπος που πρέπει να γνωρίζει τι συνέβη σε κάθε κατοχή είναι συχνά αυτός που δεν προλαβαίνει να παρακολουθήσει τον αγώνα. Και εκεί αρχίζει πραγματικά η ιστορία.

Τι ακριβώς κάνετε στο τραπέζι της γραμματείας κατά τη διάρκεια ενός αγώνα;

Ουσιαστικά γίνεται η καταγραφή των στατιστικών, αλλά επειδή το σύστημα είναι ενιαίο, δεν αφορά μόνο το box score. Συμπληρώνεται ηλεκτρονικά το φύλλο αγώνα, ενημερώνεται το ταμπλό, η τηλεόραση, το internet, το site της EuroLeague. Από εκεί τα δεδομένα χρησιμοποιούνται και αλλού μέσω των widgets. Η βασική δουλειά γίνεται από τρία άτομα. Υπάρχουν δύο callers, ένας για κάθε ομάδα, και ο data entry. Οι callers περιγράφουν ό,τι συμβαίνει και ο data entry περνάει την πληροφορία στον υπολογιστή. Παράλληλα υπάρχει άνθρωπος της EuroLeague στη Βαρκελώνη που είναι online συνδεδεμένος και παρακολουθεί το παιχνίδι και τη δική μας δουλειά. Αν υπάρχει κάτι που πρέπει να ελεγχθεί, αν μια φάση είναι αμφίβολη ή αν θεωρεί ότι πρέπει να γίνει διόρθωση, επικοινωνεί μαζί μας.

Άρα δεν καταγράφετε απλώς το παιχνίδι. Καταγράφεστε κι εσείς;

Ναι. Μετά από κάθε παιχνίδι υπάρχει αξιολόγηση. Βγαίνει report με τα λάθη που έγιναν, πόσο σημαντικά ήταν, αν οι διορθώσεις ήταν σωστές, πώς ήταν η επικοινωνία μας, αν υπήρξαν άλλα προβλήματα. Όπως αξιολογούνται άλλοι άνθρωποι που συμμετέχουν στη λειτουργία του αγώνα, με τον ίδιο τρόπο αξιολογούμαστε και εμείς. Και έχει σημασία γιατί υπάρχουν crews σε όλη την Ευρώπη. Η ποιότητα της δουλειάς σου παίζει ρόλο για την επιλογή να αναλάβεις σημαντικότερα παιχνίδια ή για ένα Final Four.

Ποιο είναι το δυσκολότερο πράγμα που πρέπει να μάθει κάποιος για να κάνει αυτή τη δουλειά;

Υπάρχει ένα κομμάτι που μαθαίνεται. Μαθαίνεις το στατιστικό, πότε χρεώνεται μια ασίστ, ένα κλέψιμο, ένα ριμπάουντ. Υπάρχουν εκπαιδεύσεις, τεστ, video με φάσεις. Πρέπει επίσης να γνωρίζεις διαδικασίες και κανονισμούς του αγώνα. Αλλά υπάρχει κάτι που θεωρώ ότι δεν μαθαίνεται εύκολα. Η ψυχραιμία όταν κάτι πάει στραβά. Μπορεί να κολλήσει το πρόγραμμα. Μπορεί να μη λειτουργεί το ποντίκι. Μπορεί να χαθεί το internet. Μου έχει τύχει φέτος να πέσει το ρεύμα στο ΣΕΦ. Δεν είχαμε ρεύμα, δεν είχαμε internet, δεν είχαμε τίποτα. Εκεί πρέπει να διαχειριστείς την κατάσταση. Δεν μπορείς απλώς να πεις «δεν λειτουργεί».

Το γήπεδο εκείνη την ώρα συνεχίζει να περιμένει από εσάς να λειτουργείτε κανονικά...

Ακριβώς. Και θέλει απόλυτη συγκέντρωση. Ακόμη και σε ένα παιχνίδι που μπορεί να έχει κριθεί με 30 πόντους διαφορά και να απομένουν λίγα λεπτά για να τελειώσει, εσύ πρέπει να λειτουργείς όπως λειτουργούσες στο πρώτο λεπτό ενός ντέρμπι. Το λάθος μπορεί να γίνει οποιαδήποτε στιγμή. Αυτό είναι δύσκολο. Όλοι οι υπόλοιποι μπορεί να έχουν χαλαρώσει. Εσύ δεν μπορείς.

Και ενώ κάθεσαι ίσως στο καλύτερο σημείο ολόκληρου του γηπέδου, στην πραγματικότητα δεν βλέπεις μπάσκετ...

Ως caller βλέπεις. Αυτή είναι η δουλειά σου. Ως data entry όχι. Εγώ βλέπω στην αρχή την μπάλα να πηγαίνει από τη μία πλευρά στην άλλη, μέχρι να σηκωθεί ο πρώτος παίκτης για σουτ. Μετά πρέπει να αρχίσω να καταχωρώ όσα μου λένε. Ακούω για παράδειγμα, «25 για τρία, άστοχο, rebound 5». Και πρέπει να περάσει αμέσως. Μετά μπορεί να γίνει άλλη φάση, να υπάρχει foul, βολές, assist. Σε μια γρήγορη αλληλουχία μπορεί να έχεις άστοχο, επιθετικό ριμπάουντ, τάπα, λάθος, κλέψιμο, αιφνιδιασμό και καλάθι. Όλα πρέπει να μπουν. Και πρέπει να μπουν με τη σωστή σειρά.

Δηλαδή ουσιαστικά ακούς το παιχνίδι περισσότερο απ’ όσο το βλέπεις.

Ναι, και πρέπει να ξεχωρίζω δύο διαφορετικές φωνές. Ξέρω ποιος caller έχει ποια ομάδα, οπότε ακόμη και από το ποιος μου μιλά καταλαβαίνω σε ποιον ανήκει η ενέργεια. Υπάρχει ένας κώδικας επικοινωνίας. Και πρέπει η ομάδα να λειτουργεί πολύ καλά μαζί. Λέμε συχνά μεταξύ μας ότι, ως data entries, είμαστε τόσο καλοί όσο και οι callers που έχουμε δίπλα μας. Γιατί εγώ δεν έχω δει τη φάση. Αν γίνει ένα άστοχο σουτ, πάρει κάποιος επιθετικό ριμπάουντ και καρφώσει, εγώ μπορεί απλώς να ακούσω «άστοχο, επιθετικό, 5, κάρφωμα». Αν μου πει ο caller 5 ενώ ήταν το 45, εγώ θα περάσω το 5.

Δεν μπαίνεις στον πειρασμό να ελέγξεις αυτό που μόλις άκουσες;

Εκεί είναι το θέμα της εμπιστοσύνης. Αν δεν εμπιστεύεσαι τον άνθρωπο που σου περιγράφει και προσπαθείς κάθε φορά να ξαναδείς μόνος σου τη φάση, μπορεί να χάσεις την επόμενη. Και το παιχνίδι δεν σταματά. Μπορεί να χάσεις τη ροή. Μπορεί να χάσεις μια ολόκληρη φάση, μετά την επόμενη και ξαφνικά να έχεις μείνει πίσω. Δεν γίνεται να σταματήσεις ένα παιχνίδι επειδή εσύ δεν πρόλαβες κάτι. Πρέπει να εμπιστευτείς αυτόν που έχεις δίπλα σου.

Ακούγεται παράξενο: σε μια δουλειά που βασίζεται στην ακρίβεια, πρέπει συγχρόνως να μάθεις να μην αμφιβάλλεις συνεχώς.

Ακριβώς. Γιατί δεν έχεις τον χρόνο. Φυσικά υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου, replay, υπάρχει ο άνθρωπος της EuroLeague. Αν χρειαστεί, μια φάση μπορεί να διορθωθεί. Αλλά εκείνη τη στιγμή πρέπει πρώτα να συνεχίσεις.

Πού βρίσκεται η μεγαλύτερη ευθύνη του data entry;

Στο ότι εσύ πρέπει να διαχειριστείς όλο αυτό τη δεδομένη στιγμή. Δεν είναι μόνο ότι πατάς κάποια κουμπιά. Ξέρεις ότι υπάρχει κόσμος στο γήπεδο, ότι υπάρχουν οι διαιτητές, οι ομάδες, η τηλεόραση, ότι αν γίνει κάτι λάθος μπορεί να φανεί αμέσως. Επίσης όταν παρουσιαστεί ένα πρόβλημα, κάποιος πρέπει να αποφασίσει τι θα γίνει. Αν κολλήσει κάτι, αν δεν έχεις internet, αν υπάρχει πρόβλημα με τα ρολόγια, πρέπει να το διαχειριστείς. Είναι αποκλειστικά  διαχείριση κρίσης.

Πόσο σημαντικό είναι για σένα να νιώθεις ότι έχεις τον έλεγχο;

Πολύ. Με βοηθά να ξέρω ότι μπορώ να κάνω κάτι, ότι η κατάσταση περνά έστω και λίγο από το χέρι μου. Μπορεί να πάρω μια πρωτοβουλία και να κάνω λάθος. Θα πω ότι έκανα λάθος και θα μάθω από αυτό. Με ενοχλεί περισσότερο όταν κάτι δεν εξαρτάται καθόλου από εμένα. Είχαμε ένα παιχνίδι την περσινή σεζόν, το Χάποελ–Ρεάλ, όπου υπήρξε πρόβλημα με τα χρονόμετρα και μέχρι λίγο πριν από την έναρξη υπήρχε αβεβαιότητα για το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση. Εκεί υπήρχαν πράγματα που δεν μπορούσα να επηρεάσω. Αυτές είναι για μένα οι πιο δύσκολες στιγμές. Γιατί όταν είσαι μέρος ενός crew, ο κόσμος δεν ξέρει ποιος ευθύνεται για τι. Βλέπει ένα τραπέζι. Αν κάτι δεν λειτουργήσει, είμαστε όλοι μέσα στην ίδια εικόνα. Τελικά όλα λειτούργησαν και το παιχνίδι έγινε κανονικά. Ο περισσότερος κόσμος δεν κατάλαβε τίποτα. Και αυτό, κατά κάποιο τρόπο είναι επιτυχία.

Άρα, η επιτυχία είναι σχεδόν να μη σε προσέξει κανείς…

Ναι, μπορείς να το πεις κι έτσι. Κανείς δεν θα ασχοληθεί μαζί σου επειδή το στατιστικό ήταν σωστό. Πρέπει να είναι σωστό. Αν κάτι πάει λάθος, τότε θα φανεί.

Όταν ξέρεις ότι είναι Final Four και όλα γύρω σου έχουν μεγαλύτερη ένταση, καταφέρνεις πραγματικά να το αντιμετωπίσεις σαν ένα ακόμη παιχνίδι;

Είτε πρέπει να κάνω στατιστικά σε ένα μικρό ανοιχτό γήπεδο είτε σε ένα Final Four με τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης, προσπαθώ να κάνω ακριβώς την ίδια δουλειά. Σίγουρα γύρω σου όλα είναι διαφορετικά. Περισσότερος κόσμος, άλλη ατμόσφαιρα, άλλη διοργάνωση. Αλλά για εμάς πρέπει να είναι άλλο ένα παιχνίδι που πρέπει να γίνει σωστά.

Νιώθεις ποτέ ότι χάνεις την εμπειρία επειδή είσαι τόσο συγκεντρωμένος στη δουλειά;

Θα σου πω κάτι. Όταν κάνεις αυτή τη δουλειά, πολλές φορές δεν ξέρεις καν ποιο είναι το σκορ. Μπορεί να καταχωρώ συνέχεια και κάποια στιγμή να σηκώσω το κεφάλι, να δω ότι ένας παίκτης έχει 25 πόντους και η πρώτη σκέψη μου να είναι: «Πότε έφτασε 25; Μήπως έχουμε κάνει λάθος;» Δεν σκέφτομαι πρώτα «τι παιχνίδι κάνει». Η πρώτη μου σκέψη είναι μήπως κάτι έχουμε καταγράψει λάθος. Είναι αντανακλαστικό πλέον.

Αυτό ίσως είναι και η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα σε εσάς και σε όλους τους υπόλοιπους μέσα στο γήπεδο.

Ναι. Ο κόσμος βλέπει το παιχνίδι σαν παιχνίδι. Εμείς εκείνη την ώρα έχουμε άλλη δουλειά. Στο Final Four της Αθήνας υπήρχαν μεγάλα διαστήματα που δεν είχα κοιτάξει καν το σκορ. Είχα μεγαλύτερη συγκέντρωση σε αυτό που έπρεπε να κάνω. Μαζί με το Final Four αν θυμάσαι, είχαμε και την τελική φάση του Next Generation. Είχα κάνει ήδη πάρα πολλά παιχνίδια μέσα σε λίγες ημέρες. Κάποια στιγμή γίνεσαι λίγο ρομποτάκι. Αλλά εμένα μου αρέσει τόσο πολύ αυτή η δουλειά, που μπορούσα να φτάσω στο τελευταίο παιχνίδι και να πω «φέρτε κι άλλο».

Το γεμάτο γήπεδο, σας βοηθά ή σας δυσκολεύει;

Θα σου φανεί παράξενο, αλλά πολλές φορές βοηθάει τη συγκέντρωση. Έχουμε δουλέψει σε παιχνίδια με 600 ή 700 ανθρώπους μέσα σε ένα τεράστιο γήπεδο και έχουμε δουλέψει μπροστά σε γεμάτες εξέδρες. Όταν υπάρχει έντονη ατμόσφαιρα, σε βάζει κι εσένα περισσότερο μέσα στην ένταση του αγώνα. Σε ένα άδειο γήπεδο υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος να χαλαρώσεις. Και δεν πρέπει. Για εμάς δεν έχει σημασία αν υπάρχουν 600 ή 20.000 άνθρωποι. Η φάση πρέπει να καταγραφεί το ίδιο.

Τι συμβαίνει όταν οι προπονητές έρχονται στο τραπέζι επειδή θεωρούν ότι υπάρχει κάποιο λάθος;

Φυσικά μπορεί να έρθουν. Υπάρχει ένταση σε έναν αγώνα αλλά υπάρχουν και διαδικασίες. Υπάρχει ο delegate, υπάρχουν οι διαιτητές. Αν κάποιος ξεπεράσει κάποια όρια δεν είναι δική μας δουλειά να μπούμε σε αντιπαράθεση. Ενημερώνουμε τον αρμόδιο. Και πρέπει να κρατάμε πάντα ίσες αποστάσεις. Δεν έχει σημασία ποια ομάδα παίζει, ποιος προπονητής βρίσκεται μπροστά σου ή τι πιστεύει ο καθένας από εμάς έξω από το γήπεδο. Εκείνη την ώρα έχεις μια δουλειά.

Μετά από τόσους αγώνες, ποια στιγμή έχει μείνει περισσότερο μέσα σου;

Δύσκολο να διαλέξω μία στιγμή. Είμαι συναισθηματικός άνθρωπος. Και παρότι εμείς δεν εργαζόμαστε για τις ίδιες τις ομάδες, όταν βρίσκεσαι δίπλα τους για τόσο μεγάλο διάστημα, νιώθεις κάπως ότι έχεις υπάρξει κι εσύ ένα μικρό κομμάτι αυτής της διαδρομής. Την πρώτη μου χρονιά το 2024, ήταν η χρονιά που ο Παναθηναϊκός κατέκτησε την EuroLeague. Όταν επέστρεψε μετά την κατάκτηση και βρέθηκα ξανά στο τραπέζι σε παιχνίδι του, ήταν ωραίο που μπορούσα να δώσω συγχαρητήρια στους παίκτες, στον προπονητή, στους ανθρώπους του προπονητικού team. Όσο περισσότερο βρίσκεσαι εκεί, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις πόσοι άνθρωποι υπάρχουν γύρω από έναν αγώνα που ο θεατής δεν βλέπει. Ο κόσμος θα θυμηθεί το μεγάλο σουτ, τον παίκτη που έβαλε 30 πόντους, τον προπονητή, το τελικό σκορ. Εμείς πρέπει να θυμόμαστε κάτι διαφορετικό. Ότι το 30 πρέπει πράγματι να είναι 30. Και αν στο τέλος της βραδιάς κανείς δεν αναρωτήθηκε ποιος το κατέγραψε, πιθανότατα κάναμε καλά τη δουλειά μας.