Θάνος Παπαθανάσης: «Δεν έχω καταφέρει ακόμα να συμφιλιωθώ»

Ο Θάνος Παπαθανάσης επιστρέφει στο θέατρο έπειτα από σχεδόν δύο χρόνια απουσίας, συμμετέχοντας στην παράσταση «Το Καταραμένο Παιδί» του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, σε διασκευή και σκηνοθεσία των Λάζαρου Βαρτάνη και Στέφανου Παπατρέχα. Είναι ηθοποιός, αλλά και γεωπόνος. Αγαπά τη θάλασσα, δυσκολεύεται όταν τα πράγματα βγαίνουν εκτός προγράμματος και βρίσκει την ευτυχία στην επιστροφή στο σπίτι, κοντά στην οικογένειά του. Στο Black Book μιλά για τη μοναξιά, τον φόβο του θανάτου και τη δύσκολη σχέση με τον εαυτό του, χωρίς να προσπαθεί να κρύψει τις αδυναμίες του.

Τελευταία ταινία που είδες και σου άρεσε;

Είδα την προηγούμενη εβδομάδα το «Spider-Man: Brand New Day» και τη βρήκα πολύ καλή. Για μένα είναι η πιο ώριμη ταινία του συγκεκριμένου υπερήρωα.

Ποιο βιβλίο έχεις στο κομοδίνο σου;

Αυτή την περίοδο διαβάζω τη «Λίστα του Σίντλερ» του Τόμας Κενάλι.

Τι θα έκανες αν δεν ήσουν ηθοποιός;

Κατά πάσα πιθανότητα την άλλη δουλειά μου, αυτή του γεωπόνου.

Περιέγραψε μια στιγμή ευτυχίας.

Όταν επιστρέφω στο σπίτι μου και αντικρίζω τα κορίτσια μου. Τη γυναίκα μου, τη Μαίρη, τη σκυλίτσα μου, την Άρια, και την κόρη μου, τη Ζωή.

Τι φοβάσαι πιο πολύ;

Τη μοναξιά και τον θάνατο. Δεν έχω καταφέρει ακόμα να συμφιλιωθώ με τίποτα από τα δύο.

Πότε λες ψέματα;

Όταν βρίσκομαι σε μια δύσκολη κατάσταση, όταν έχω κάνει κάποιο λάθος για παράδειγμα, και προσπαθώ να βρω επιχειρήματα. Συνήθως θα πω κάποιο ψέμα για να αποφύγω την όποια «κατσάδα».

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στον εαυτό σου, τι θα ήταν;

Σίγουρα το πώς βλέπω τον εαυτό μου και το πόσο τον εκτιμώ και τον αγαπάω.

Ποια είναι η χειρότερη μορφή δυστυχίας;

Να μην είσαι ικανοποιημένος με όσα έχεις και να αναζητάς πάντα αυτό που δεν έχεις.

Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζεις;

Νομίζω ότι οι δεκαετίες του ’80 και του ’90 ήταν από τις πολύ καλές για τη χώρα μας. Οπότε θα ήθελα να βρίσκομαι εκεί ως ενήλικας.

Ποιο είναι το μότο σου;

Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο μότο στη ζωή μου.

Αγαπημένος προορισμός;

Θα ήθελα πάρα πολύ να επισκεφτώ τη Βαρκελώνη. Από τα μέρη που έχω πάει, όμως, μου αρέσει πολύ η Κεφαλονιά, που είναι και ο τόπος καταγωγής μου, ενώ έχω όμορφες αναμνήσεις από τη Θεσσαλονίκη και τον Βόλο.

Το μεγαλύτερο ελάττωμά σου;

Όταν βγαίνω εκτός προγράμματος, έχω πολλά νεύρα. Οπότε θα έλεγα αυτό. Τα νεύρα.

Αν είχες μπροστά σου τον Θεό, τι θα του έλεγες;

Θα παραθέσω έναν στίχο από το τραγούδι του Φοίβου που έχει ερμηνεύσει ο Γιώργος Μαζωνάκης, με τίτλο «Σαν ήμουνα παιδί»: Πού ήσουν το βράδυ εκείνο που ήμουνα παιδί;

Αγαπημένη βόλτα στην πόλη;

Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο σημείο. Κυρίως προς το καλοκαίρι, όπου μπορώ να βρω θάλασσα.

Τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό και ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Επιστρέφω μετά από σχεδόν δύο χρόνια απουσίας από το θέατρο με το έργο του Μπαλζάκ «Το Καταραμένο Παιδί», μια παράσταση των Λάζαρου Βαρτάνη και Στέφανου Παπατρέχα, που με εμπιστεύτηκαν ως συνοδοιπόρο τους στη δεύτερη σεζόν του έργου. Μελλοντικά δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, αλλά θα πω «Είθε οι άνεμοι να είναι με το μέρος μας» και κάτι μπορεί να προκύψει.