Πριν από 25 χρόνια δύο ταλαντούχα παιδιά συναντήθηκαν σε ένα γήπεδο της Βαρκελώνης. Ο Λιονέλ Μέσι έφτασε στην κορυφή. Ο Μαρκ Μπάιζες ακολούθησε μια διαφορετική διαδρομή. Μια ξεχασμένη ιστορία για το ποδόσφαιρο, την τύχη και τη φιλία, με αφορμή τη βράβευση του Μέσι.
Ο Λιονέλ Μέσι θα παραλάβει την Παρασκευή στο Οβιέδο, το Βραβείο Πριγκίπισσας των Αστουριών για τον Αθλητισμό. Μία ημέρα νωρίτερα θα συναντήσει μαθητές σε μια εκδήλωση αφιερωμένη στο ποδόσφαιρο. Πριν από 25 χρόνια ήταν κι εκείνος ένα παιδί που προσπαθούσε να κερδίσει τη θέση του στην Μπαρτσελόνα. Στον δεύτερο μόλις επίσημο αγώνα του, ένα άλλο παιδί τού έσπασε κατά λάθος το πόδι. Το πιο παράξενο είναι ότι εκείνο το παιδί θα μάθαινε τι είχε συμβεί έντεκα χρόνια αργότερα. Τον έλεγαν Μαρκ Μπάιζες. Όταν το 2012 τον αναζήτησε ο δημοσιογράφος Άλμπερτ Μαρτίν Βιδάλ, η πρώτη του αντίδραση ήταν η δυσπιστία. «Τι λες ότι του έσπασα; Θεέ μου!». Δεν είχε καταλάβει τότε ότι προκάλεσε κάταγμα σε κάποιον, πόσο μάλλον στον μελλοντικό αστέρα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ήταν απλώς ένα ξεχασμένο παιχνίδι των παιδικών πρωταθλημάτων της Καταλονίας.
Το 2001 η Μπαρτσελόνα υποδεχόταν την Ebre Escola Esportiva. Ο Μέσι δεκατριών ετών είχε φτάσει πρόσφατα από το Ροσάριο. Μικροκαμωμένος, σχεδόν αμίλητος, προσπαθούσε ακόμη να προσαρμοστεί στην καινούργια του ομάδα. Ο Μπάιζες από την περιοχή της Τορτόσα φορούσε το νούμερο 10 των φιλοξενούμενων. Είχε ταλέντο, αυτοπεποίθηση και το ίδιο όνειρο: να παίξει κάποτε επαγγελματικά. Ακόμη και η έναρξη του αγώνα είχε κάτι αλλόκοτο. Η ομοσπονδία είχε ενημερώσει τις ομάδες για διαφορετικές ώρες. Οι γηπεδούχοι κέρασαν πρωινό τους φιλοξενούμενους και πριν από τη σέντρα τα παιδιά φωτογραφήθηκαν μαζί. Ο Μπάιζες στάθηκε ακριβώς πίσω από τον Μέσι. Η φωτογραφία διασώζει μια συνάντηση που κανείς τους δεν θεώρησε σημαντική.Δεν είχε περάσει ούτε λεπτό όταν ο Μπάιζες πήγε να διώξει την μπάλα κοντά στη γραμμή.
Ο Μέσι όρμησε να τη διεκδικήσει και έπεσε πάνω στο πόδι του Μπάιζες. Έπεσαν και οι δύο. Ο διαιτητής δεν σφύριξε φάουλ. Ο Αργεντίνος προσπάθησε να σηκωθεί αλλά δεν μπορούσε. Είχε σπάσει την περόνη του αριστερού ποδιού. Το παιχνίδι συνεχίστηκε. Η Μπαρτσελόνα νίκησε 5-1, με τον Μπάιζες να πετυχαίνει το μοναδικό γκολ της ομάδας του από πάσα του φίλου του Τζόρντι Πιτάρκε. Έτρεξε να τον ευχαριστήσει. Χρόνια αργότερα δεν θυμόταν ούτε το γκολ ούτε τον πανηγυρισμό του, μέχρι που ξαναείδε το βίντεο. Αυτή η μικρή, ξεχασμένη ασίστ θα αποδεικνυόταν για τον ίδιο σημαντικότερη από τον τραυματισμό του Μέσι.
Ο Μέσι έμεινε περίπου τρεις μήνες εκτός γηπέδων. Η οικογένειά του δυσκολευόταν να προσαρμοστεί στη Βαρκελώνη. Η μητέρα του και τα αδέλφια του επέστρεψαν στην Αργεντινή, εκείνος έμεινε με τον πατέρα του. Παρακολουθούσε τις προπονήσεις με πατερίτσες. Όταν ο Χόρχε τον ρώτησε αν ήθελε να γυρίσουν κι αυτοί στο Ροσάριο, αρνήθηκε. Ήθελε να μείνει στην Μπαρτσελόνα. Επέστρεψε, προχώρησε στις ακαδημίες και έγινε ο Μέσι που σήμερα τιμάται για ολόκληρη την πορεία του. Ο Μπάιζες επίσης προχωρούσε. Με τη Ρέους πέτυχε περισσότερα από 35 γκολ σε μία σεζόν, προσέλκυσε το ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων, κλήθηκε στην καταλανική μικτή ομάδα και μετακινήθηκε στη Νάστικ της Ταραγόνα. Δεν ήταν ένα τυχαίο παιδί που πέρασε φευγαλέα από τη ζωή ενός μελλοντικού πρωταθλητή. Είχε τις δικές του πιθανότητες να φτάσει ψηλά.
Ύστερα εμφανίστηκαν οι πόνοι στην πλάτη. Χρειάστηκαν πολλές εξετάσεις μέχρι να διαγνωστεί σπονδυλόλυση. Έμεινε εκτός αγωνιστικής δράσης για περίπου ενάμιση χρόνο. Όταν επέστρεψε είχε χαθεί το κρίσιμο διάστημα για να καθιερωθεί. Συνέχισε σε μικρότερες κατηγορίες και σπούδασε Φυσικοθεραπεία. Οι τραυματισμοί των δύο παιδιών δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους. Ο ένας αποδείχθηκε μια παρένθεση στην πορεία προς την κορυφή. Ο άλλος άλλαξε την κατεύθυνση μιας ζωής. Ο Μπάιζες εξακολούθησε να αγαπά το ποδόσφαιρο. Παρακολουθούσε την Μπαρτσελόνα και το 2009 βγήκε στους δρόμους της πόλης για να πανηγυρίσει την κατάκτηση του Champions League. Θαύμαζε τον Μέσι, χωρίς να γνωρίζει ακόμη τι είχε συμβεί ανάμεσά τους. Δεν έβλεπε τη δική του πορεία ως αδικία που έπρεπε να χρεώσει σε κάποιον άλλον. Η δυσκολότερη απώλειά του άλλωστε δεν αφορούσε το ποδόσφαιρο.
Τον Σεπτέμβριο του 2010 πέθανε αιφνίδια ο καλύτερός του φίλος. Ο Τζόρντι Πιτάρκε ήταν μόλις 23 ετών. Είχαν μοιραστεί σπίτι, αποδυτήρια και όνειρα. Ήταν εκείνος που του είχε δώσει την πάσα για το γκολ απέναντι στην Μπαρτσελόνα. Στον υπολογιστή του Μπάιζες έμεινε η φωτογραφία του. Και σε κάθε γκολ που ακολούθησε, ο Μαρκ ύψωνε τους δύο δείκτες προς τον ουρανό.Την ίδια χειρονομία έκανε ο Μέσι για τη γιαγιά του Σέλια. Ο ένας μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, ο άλλος στα μικρά γήπεδα της Καταλονίας.
Ο Μέσι θα βρεθεί αυτή την εβδομάδα στο επίκεντρο μιας μεγάλης γιορτής του αθλητισμού. Ο Μπάιζες όταν τον ρώτησαν αν θα πλησίαζε ποτέ τον Μέσι, είπε πως δεν θα το έκανε. Δεν είχε ανάγκη να γίνει κομμάτι της ιστορίας του. Στο βίντεο του αγώνα του 2001 υπάρχει μια σκηνή που αξίζει να μείνει. Ο Μπάιζες σκοράρει, ξεφεύγει από τις αγκαλιές των συμπαικτών του και τρέχει προς τον Πιτάρκε, τον άνθρωπο που του έδωσε την ασίστ. Κανείς τους δεν ξέρει ακόμη τι θα τους συμβεί. Είναι απλώς δύο φίλοι που χαίρονται ένα γκολ.
Σου αρέσει να διαβάζεις BlackBook;
