Το MIR φεστιβάλ, επιστρέφει στην πόλη, από τις 20 μέχρι τις 29 Νοεμβρίου, φέρνοντας στο φως μυστικές δραματουργίες, κρυμμένες δυνάμεις, γοητευτικές ιστορίες σε μια αναμέτρηση με την πραγματικότητα. Σαν ένας μικρός διαστημικός σταθμός δημιουργεί τον χώρο για να αναδυθούν τα ερωτήματα και να συζητηθούν όσα μας καίνε. Eξέπεμψε για πρώτη φορά το παράξενο σήμα του στο χώρο των παραστατικών τεχνών πριν από δεκαοκτώ χρόνια, και από εκείνη τη στιγμή δεν σταμάτησε να αφουγκράζεται το νέο, να ανοίγει διόδους προς το μέλλον, να δημιουργεί «σκηνές» στους πιο απρόσμενους χώρους, να αποκαλύπτει πλευρές της πόλης που δεν είχαμε δει και δημιουργικές δυνάμεις που δεν ξέραμε ότι υπάρχουν.
Πολύβουο, πολυσυλλεκτικό και πειραματικό, εξακτινώνεται σε ακόμα περισσότερες γειτονιές της Αθήνας, ανακατευθύνει το βλέμμα μας στην πιο συναρπαστική και ταυτόχρονα πολιτική πλευρά των παραστατικών τεχνών και βάζει στο κάδρο τη βαθιά ανάγκη των πολλών για έναν καλύτερο κόσμο που, για να γεννηθεί, πρέπει να δοθεί χώρος στην αμφισβήτηση, στην αποδόμηση και στις φωνές των πιο αδύναμων που ενώνονται σε μια εκκωφαντική κραυγή. «Η δύναμη των αδυνάτων» είναι το αόρατο νοηματικό νήμα που συνδέει τα δεκαέξι έργα του προγράμματος, που έχει επιμεληθεί η ιδρύτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ Χριστιάνα Γαλανοπούλου. Η οποία, όπως κάθε φορά, προσκαλεί Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες με όραμα και άποψη, να δουν και να φωτίσουν τη ζωή μας με τον δικό τους τρόπο, πρεσβεύοντας ότι η σύγχρονη τέχνη δεν είναι κάτι απόμακρο που δεν μας αφορά, αλλά, αντίθετα, μια γενεσιουργός δύναμη, μια ακτίνα φωτός που πρέπει να εμπιστευτούμε.
Επτά γυναίκες καλλιτέχνιδες μας μιλούν για το πώς μοιάζει όταν ετοιμάζεσαι να βάλεις φωτιά στην πόλη.
Χριστίνα Σκουτέλα
IS THAT HORROR? [Deluxe (but free) Εdition] | Π | 75’
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΚΟΥΤΕΛΑ – VIOLET 76 (GR) & THE KLAMMERS (GR)

Η απάντηση σε μία ερώτηση που θέτει στο επίκεντρο το σώμα και τον χορό σαν πράξη αντίστασης, δεν θα μπορούσε να παραβλέψει την αποκαρδιωτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται στο πεδίο του χορού. Σε μία χώρα με σοβαρές ελλείψεις και στρεβλώσεις στην πολιτιστική πολιτική του Υπουργείου Πολιτισμού, η ανεξάρτητη σκηνή απαξιώνεται, ο κλάδος ασφυκτιά.
Σε ό,τι αφορά το δημόσιο χώρο, βιώνουμε αδήριτα μεθοδευμένη καταστολή και περιορισμό των δημόσιων δράσεων, είτε αυτές είναι πορείες και διαμαρτυρίες, είτε αυτές είναι δημιουργικές αποτυπώσεις, εκτός κι αν βέβαια προέρχονται από μεγάλα ιδρύματα που μετατρέπουν την τέχνη σε δημόσια θέαση σε “cool” happenings.
Πράξη αντίστασης είναι να συνεχίζουμε, να είμαστε παρούσες, να στεκόμαστε απέναντι στην αορατότητα που μας επιβάλλεται. Το κινούμενο σώμα θυμώνει, εκτονώνεται, συνυπάρχει, εξεγείρεται. Με αυτή τη σκέψη, φτιάχνουμε το dancegig IS THAT HORROR?, ένα ζωντανό άλμπουμ χορού, μουσικής και κινούμενης εικόνας για να εκτονώσουμε λίγο από τον τρόμο που εντοπίζουμε μέσα και γύρω μας.
Δεν ξέρω αν είμαστε ανθεκτικές, αλλά σίγουρα είμαστε πολλές.
ΣΟΦΙΑ ΔΑΝΑΗ ΒΟΡΒΙΛΑ & ΑΛΙΚΗ ΛΕΥΘΕΡΙΩΤΗ
Crush ends | Π | 45′
ΣΟΦΙΑ ΔΑΝΑΗ ΒΟΡΒΙΛΑ & ΑΛΙΚΗ ΛΕΥΘΕΡΙΩΤΗ (GR/BE)
KIMΩN CARS, Λεωφόρος ΝΑΤΟ, Ασπρόπυργος

Το σώμα που αντιστέκεται και επανατοποθετείται στο δημόσιο χώρο είναι το σώμα που συστήνεται μέσα από διαμαρτυρίες, πορείες, καταλήψεις, συλλογικοποίηση. Το MIR 2026 λαμβάνει χώρα εν μέσω πολέμων, γενοκτονιών, εξάντλησης, γενικευμένης δυσφορίας, θλίψης.
Σε αυτή τη δυστοπική καθημερινότητα καλούμαστε να δημιουργήσουμε ένα νέο έργο ενώ το Υπουργείο Πολιτισμού αποδυναμώνει και υποχρηματοδοτεί το χορό, υποσκάπτοντας την έρευνα και την καλλιτεχνική δημιουργία της ανεξάρτητης σκηνής, ενισχύοντας έτσι την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ο χώρος που απο-μένει για την τέχνη που αντιδρά, προτείνει, εμπνέει διαρκώς μειώνεται.
Έξω από τυπικές παραστατικές συνθήκες, ένα “νεκροταφείο” αυτοκινήτων και μηχανών στον Ασπρόπυργο μας φιλοξενεί και γίνεται πεδίο διαπραγμάτευσης των σωμάτων με τις μηχανές προς απόσυρση. Με το crush ends προτείνουμε μια κινητική και ηχητική performance, εστιάζοντας στην ποιητική της σύγκρουσης και τα πολλαπλά νοήματα που φέρει, στις εντάσεις και την ευαλωτότητα μεταξύ της πρόσκρουσης σώματος και ύλης.
Μετά τη συντριβή, πού τοποθετούμαστε, πώς συνεχίζουμε;
Ιωάννα Αποστόλου
I think I’ll go now | Π | 50’
ΙΩΑΝΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ (GR)
Space Baby, Μεγάλου Αλεξάνδρου 80-82, Μεταξουργείο

Τo τελευταίο καιρό και με αφορμή την προσπάθεια δημιουργίας του προσωπικού μου έργου, σκέφτομαι συνεχώς και κάθε μέρα, ότι η καλλιτεχνική δημιουργία στην Ελλάδα αυτήν τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι σχεδόν μία πράξη ηρωισμού. Κάθε μέρα που βγαίνω από το σπίτι μου και πάω στην πρόβα σκέφτομαι ότι αυτό είναι κάτι ηρωικό. Όχι γιατί θεωρώ τον εαυτό μου ηρωίδα, αλλά γιατί όλα γύρω μου συναινούν στο ότι κανονικά θα έπρεπε να σταματήσω αυτό που κάνω. Αυτήν τη στιγμή, όποιος κάνει χορό στην Ελλάδα, καθώς και οποιαδήποτε άλλη μορφή σύγχρονης τέχνης, κάνει κάτι ενάντια σε μία πραγματικότητα που του υπαγορεύει ακριβώς το αντίθετο. Γιατί η πραγματικότητα για τον χορό αυτήν τη στιγμή είναι δυσοίωνη. Είναι αστείο να πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρξει παραγωγή παραστάσεων σύγχρονου χορού μέσα σε αυτές τις συνθήκες. Τη στιγμή που οι επιχορηγήσεις από ελάχιστες γίνονται μηδαμινές, ο σεβασμός προς τον καλλιτέχνη εκμηδενίζεται και η ελευθερία της σύγχρονης δημιουργίας μπαίνει σε λογικές προκαθορισμένων θεματικών από τους κρατικούς φορείς. Το να συνεχίζουμε λοιπόν, να επιμένουμε και να δηλώνουμε την πίστη μας στο σώμα ως ένα μέσο αντίστασης, ελευθερίας, αλλά και διεκδίκησης χώρου, είναι ο δικός μας τρόπος να συνεχίσουμε να πιστεύουμε σε αυτό που κάνουμε.
Νομίζω πως σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη να διεκδικήσουμε όχι μόνο το δικαίωμα να δημιουργούμε, αλλά και το δικαίωμα να υπάρχουμε ελεύθερα μαζί. Το σώμα έτσι και αλλιώς από μόνο του διεκδικεί χώρο, ελευθερία, φέρει μνήμες, αλλά και αναζητά νέους τρόπους συνύπαρξης. Κατοικεί τον χώρο, τον επανοικειοποιείται και εξερευνά τη δυνατότητα συνύπαρξης, αλλά και την αντίσταση στην παραίτηση από τη συλλογικότητα. Φεστιβάλ σαν το Mir που δίνουν τη δυνατότητα σε καλλιτέχνες να επανοικειοποιηθούν το δημόσιο χώρο και τη λειτουργία του, να δημιουργήσουν σε μία ατμόσφαιρα ελευθερίας και υποστήριξης της καλλιτεχνικής φαντασίας, είναι ρωγμές ελπίδας σε έναν κόσμο που αυτήν την στιγμή ολοένα και σκοτεινιάζει. Είναι χώροι όπου η καλλιτεχνική δημιουργία δεν χρειάζεται να απολογείται για την ύπαρξή της και όπου μπορούμε, έστω προσωρινά, να φανταστούμε άλλους τρόπους να υπάρχουμε μαζί.
Νεφέλη Aστερίου
TEAR | Π | 50’
ΝΕΦΕΛΗ ΑΣΤΕΡΙΟΥ (GR/FR)
Athens Photo Research Center, Τούσα Μπότσαρη 19, Κουκάκι
Ξεκινάω αυτό το κείμενο ενώ τα πράγματα γύρω μου βράζουν. Paris Is Burning είναι ο τίτλος του γνωστού ντοκιμαντέρ για την ballroom σκηνή της Νέας Υόρκης. Είναι επίσης μέρος του τίτλου ενός έργου του Trajal Harrell. Είναι και αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην πόλη στην οποία ζω. Την ίδια στιγμή, η Βραζιλία και η Σερβία αποδεικνύουν ότι υπάρχει κάποια ελπίδα.
Αναρωτιέμαι πώς συνεχίζουμε. Ποια είναι η αξία μιας καλλιτεχνικής πρακτικής; Πώς κατανοώ και προτείνω μια αλλαγή μέσα από το έργο μου; Πού προσκαλώ το κοινό;
Σκέφτομαι αυτό που η Simone Forti περιγράφει ως παντελή έλλειψη φόβου μπροστά στην ενότητα. Αναρωτιέμαι πώς παραμένουμε απασχολημένοι ο ένας με τον άλλον, πέρα από την ενόχληση που προκαλούμε ο ένας στον άλλον; Πώς όσα μας συνδέουν μπορούν να είναι μεγαλύτερα, πιο ζωντανά και πιο παλλόμενα από όσα μας χωρίζουν; Και ακόμη κι αν, όπως γράφει η lauren berlant, η ενόχληση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συνύπαρξης, πώς εξακολουθούμε να επιθυμούμε να ασχοληθούμε, να αποσταθεροποιηθούμε, να εκτεθούμε ο ένας στον άλλον;
Ίσως κάπου εδώ να αρχίζει και η σκέψη μου για το σώμα και τον χορό. Όχι ως μια απάντηση σε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αλλά ως μια προσπάθεια να παραμείνουμε σε σχέση, ακόμη κι όταν δεν ξέρουμε τι να πούμε ή πώς να υπάρξουμε μαζί. Να επιτρέψουμε στην αμηχανία και στην ευαλωτότητα να υπάρχουν χωρίς να τις μετατρέψουμε σε σημάδια αδυναμίας που πρέπει να ξεπεραστούν.

Στο TEAR, το σώμα κρύβεται και αποκαλύπτεται. Προσπαθεί να αντισταθεί στην απλοποίηση του βλέμματος και να σταθεί μέσα στην πολυπλοκότητα αυτού που είναι, αυτού που φέρει και αυτού με το οποίο κινείται. Αισθάνομαι πως η έννοια της ανθεκτικότητας έχει κάτι το μάταιο. Ίσως την καταλαβαίνω σαν την αναζήτηση μιας πανοπλίας και πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή που οπλιζόμαστε με προστασίες, ορθώνουμε τείχη και αναζητούμε την ανθεκτικότητα σε βάρος της τρυφερότητας.
Στη σύνθεση του έργου, τα θραύσματα εικόνων, τα κοστούμια, τα αντικείμενα και οι χειρονομίες δεν συναρμολογούνται απαραίτητα σε μια ενιαία μορφή. Αντίθετα, δημιουργούν κενά και ασυνέχειες μέσα στα οποία κάτι άλλο μπορεί να συμβεί. Η σύνδεση γίνεται μια ενεργή διαδικασία, τόσο για το σώμα που συνθέτει όσο και για εκείνον που παρακολουθεί.
Δεν είμαι σίγουρη αν αυτό συνεπάγεται μια μορφή αντίστασης, και φοβάμαι πως όταν καλούμαστε να υπερασπιστούμε το ρόλο της τέχνης με επιχειρήματα, είναι ήδη πολύ αργά· πως έχει συντελεστεί κάτι πολύ πιο βαθύ και τραγικό στην κοινωνία και την εποχή στην οποία ζούμε. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, παρατηρούμε μεγάλες περικοπές στα κρατικά χρήματα για τις τέχνες. Στην Ελλάδα, η μείωση του συνολικού ποσού των επιχορηγήσεων για το χορό ακουμπάει πάνω στη συσσωρευμένη κόπωση και η συναισθηματική εξάντληση του κλάδου, έπειτα από χρόνια επαναλαμβανόμενων διεκδικήσεων χωρίς ουσιαστική ανταπόκριση.
H συνεχής υποβάθμιση του ρόλου της τέχνης έχει ξεκάθαρο οικονομικό πολιτικό πρόσημο και συμβάλλει στη διαμόρφωση των συνθηκών μέσα στις οποίες ενισχύεται η ακροδεξιά. Δεν ξέρω αν η καλλιτεχνική πρακτική συνιστά από μόνη της μια μορφή αντίστασης. Ξέρω, όμως, ότι δεν θέλω να χρησιμοποιώ την τέχνη ως άλλοθι για την απουσία πολιτικής δράσης. Αν η χορογραφία μού επιτρέπει να αισθάνομαι τον κόσμο μέσα από το σώμα, αυτό δεν με απαλλάσσει από την ανάγκη να τοποθετούμαι μέσα σε αυτόν. Αισθάνομαι ότι οι μορφές αντίστασης που θα έχουν πραγματικό αντίκτυπο σήμερα είναι πολιτικές. Προϋποθέτουν την τοποθέτησή μας, ακόμη κι όταν αυτή είναι άβολη, και τη συμμετοχή μας στις θεσμικές και εξωθεσμικές πολιτικές διαδικασίες.
ΑΝΤΩΝΙΑ ΠΙΤΟΥΛΙΔΟΥ (GR) & ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΛΙΤΣΑ aka GVG LOU (GR)
Athens Photo Research Center, Τούσα Μπότσαρη 19, Κουκάκι
Ίσως η ανθεκτικότητα να μην είναι πάντα μια πράξη ελευθερίας. Υπάρχει ένα σημείο όπου το να συνεχίζεις να αντέχεις σημαίνει να προσαρμόζεσαι σε αυτό που σε εξαντλεί. Να μαθαίνεις να χωράς σε έναν χώρο που διαρκώς στενεύει. Με ενδιαφέρει αυτή η αντίφαση. Πότε η ανθεκτικότητα γίνεται παγίδα; Και πότε η αντίσταση δεν βρίσκεται πια στην ικανότητά μας να αντέχουμε, αλλά στην άρνησή μας να συνεχίσουμε να το κάνουμε;
Σκέφτομαι το σώμα ως έναν τόπο όπου αυτή η ένταση εγγράφεται, αλλά και ως έναν τόπο που μπορεί να την ανατρέψει. Αρνείται να ακολουθήσει τον αναμενόμενο ρυθμό και διαταράσσει την κανονικότητα.
Ο χορός δεν είναι απαραίτητα μια χειρονομία δύναμης ή υπέρβασης. Μπορεί να είναι μια παύση, μια αποτυχία, μια συλλογική ανάσα, η διεκδίκηση του δικαιώματος να μην είμαστε διαρκώς λειτουργικοί, παραγωγικοί, διαθέσιμοι.
Σου αρέσει να διαβάζεις BlackBook;







