Στο 72ο λεπτό εμφανίστηκε στον φωτεινό πίνακα για τις αλλαγές ο αριθμός του Άντονι Γκόρντον. Ο άνθρωπος που είχε δώσει στην Αγγλία το προβάδισμα αποχωρούσε και στη θέση του έμπαινε ο Έζρι Κόνσα. Το παιχνίδι είχε ακόμη είκοσι λεπτά όμως η ομάδα του Τόμας Τούχελ άρχισε να συμπεριφέρεται σαν να είχε ήδη μπει στις καθυστερήσεις. Δεν ήθελε πια να παίξει τον ημιτελικό. Ήθελε να τελειώσει. Μέχρι τότε η Αγγλία είχε κάθε λόγο να εμπιστεύεται τον εαυτό της. Το πρώτο ημίχρονο δεν είδαμε ωραίο ποδόσφαιρο. Είχε όμως μια άγρια ομορφιά. Δυνατές μονομαχίες, νεύρα, άγαρμπα μαρκαρίσματα και δύο ομάδες που γνώριζαν πολύ καλά το βάρος που μπορούσε να έχει κάθε λανθασμένη απόφαση. Μέσα σε αυτή την ένταση όμως οι Άγγλοι έμοιαζαν πιο συγκροτημένοι. Έκλειναν τους χώρους, περιόριζαν τον Μέσι και ανάγκαζαν την Αργεντινή να γυρίζει την μπάλα χωρίς να βρίσκει δρόμο προς την περιοχή.
Το γκολ του Γκόρντον στο 55ο λεπτό ήρθε σαν δικαίωση αυτής της υπεροχής. Ο Ντέκλαν Ράις βρήκε τον Μόργκαν Ρότζερς, εκείνος έστειλε την μπάλα προς το δεύτερο δοκάρι και ο Γκόρντον την έσπρωξε στα δίχτυα. Η Αγγλία βρισκόταν λίγο περισσότερο από μισή ώρα μακριά από τον πρώτο της τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου μετά το 1966. Το γκολ όμως αντί να την απελευθερώσει την τρόμαξε. Ο Τούχελ απέσυρε τον σκόρερ και πέρασε τον Κόνσ σχηματίζοντας πεντάδα στην άμυνα. Στο 82΄ πρόσθεσε άλλους δύο αμυντικούς, τον Νταν Μπερν και τον Νίκο Ο’Ράιλι. Τρεις αμυντικοί μπήκαν στο γήπεδο για να προστατεύσουν ένα γκολ απέναντι σε μια ομάδα που είχε μόλις αρχίσει να πιστεύει ότι μπορεί να το ανατρέψει. Η Αγγλία δεν υποχώρησε μόνο μερικά μέτρα. Εγκατέλειψε όσα την είχαν οδηγήσει μέχρι το προβάδισμα.
Μια πεντάδα στην άμυνα δεν αποτελεί από μόνη της ομολογία φόβου. Μπορεί να κλείσει χώρους να ελέγξει τις σέντρες και να προσφέρει ασφάλεια όταν η πίεση μεγαλώνει. Το πρόβλημα ήταν ότι η Αγγλία δεν κράτησε τίποτε από όσα χρειάζονται για να λειτουργήσει αυτό το σχέδιο. Δεν είχε έξοδο, δεν μπορούσε να κρατήσει την μπάλα και δεν απειλούσε αρκετά ώστε να αναγκάσει τους Αργεντινούς να κοιτάξουν προς τα πίσω. Ο Χάρι Κέιν απομονώθηκε, οι γραμμές άνοιξαν και κάθε πανικόβλητη απομάκρυνση της μπάλας επέστρεφε ως νέα επίθεση από την Αργεντινή.
Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές το παραδέχθηκαν. Ο Κέιν είπε ότι μετά το 1-0 η Αγγλία προσπάθησε απλώς να κρατηθεί, ενώ ο Τούχελ αναγνώρισε ότι η ομάδα του έγινε υπερβολικά παθητική και επέτρεψε διαδοχικές σέντρες, τελικές προσπάθειες και επιθέσεις. Οι ποδοσφαιρικοί μύθοι δεν σκοράρουν. Μπορούν ωστόσο να καθορίσουν τη συμπεριφορά μιας ομάδας πριν δεχθεί το γκολ. Η Αργεντινή του Σκαλόνι έχει οικοδομήσει μια ισχυρή πεποίθηση γύρω από τον εαυτό της. Μπορεί να υποφέρει, να παίζει άσχημα, να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο, αλλά δεν θεωρεί ποτέ ότι το παιχνίδι έχει τελειώσει. Το σημαντικότερο είναι πως το γνωρίζουν πλέον και οι αντίπαλοί της. Αυτό ακριβώς συνέβη στην Ατλάντα. Η Αγγλία δεν αντιμετώπισε μόνο έντεκα ποδοσφαιριστές που αναζητούσαν την ισοφάριση. Αντιμετώπισε την ιδέα ότι η Αργεντινή θα βρει αργά ή γρήγορα τον τρόπο. Και αντί να αμφισβητήσει αυτή την ιδέα τελικά παραδόθηκε στο γήπεδο.
Στο 81΄ ο Σκαλόνι έστειλε στον αγώνα τον Λαουτάρο Μαρτίνες. Ένα λεπτό αργότερα ο Τούχελ έβαζε δύο ακόμη αμυντικούς. Οι αλλαγές έγιναν σχεδόν ταυτόχρονα, αλλά κοιτούσαν προς αντίθετες κατευθύνσεις. Ο ένας προπονητής ζητούσε από το παιχνίδι να αλλάξει. Ο άλλος περίμενε να σταματήσει ο χρόνος. Δυστυχώς για τους Άγγλους δεν σταμάτησε. Στο 85΄ ο Μέσι βρήκε τον Φερνάντες έξω από την περιοχή και εκείνος νίκησε τον Πίκφορντ με ένα δυνατό σουτ από περίπου είκοσι μέτρα. Η ισοφάριση δεν αιφνιδίασε κανέναν. Είχε προαναγγελθεί από τα δοκάρια, τις αποκρούσεις του Άγγλου τερματοφύλακα και τις επιθέσεις που διαδέχονταν η μία την άλλη.
Στο 92΄, έπειτα από προσπάθεια του Αλέξις Μακ Άλιστερ που κατέληξε στο δοκάρι, ο Μέσι πήρε ξανά την μπάλα στη δεξιά πλευρά. Δεν χρειαζόταν πια να περάσει τέσσερις αντιπάλους ούτε να ξαναβρεί τα πόδια των νεανικών του χρόνων. Η Αγγλία τού είχε παραχωρήσει τον χώρο και τον χρόνο που ζητά η ιδιοφυΐα. Η σέντρα του βρήκε τον Λαουτάρο ανάμεσα στους ψηλότερους Άγγλους αμυντικούς και η κεφαλιά του ολοκλήρωσε την ανατροπή. Δύο γκολ μέσα σε επτά λεπτά, δύο ασίστ του Μέσι και άλλη μία παρουσία της Αργεντινής στον τελικό.
Θα ήταν εύκολο να προστεθεί αυτή η ήττα στον μακρύ κατάλογο της αγγλικής ποδοσφαιρικής μιζέριας. Οι αποκλεισμοί, τα χαμένα πέναλτι, η μόνιμη αίσθηση ότι η εθνική ομάδα φτάνει κοντά σε κάτι μεγάλο και λυγίζει όταν απλώνει το χέρι για να το αγγίξει. Αυτή τη φορά όμως δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε κάποια κατάρα. Η Αγγλία δεν προδόθηκε από τη μοίρα αλλά από μια καθαρή δική της επιλογή. Θεώρησε ασφαλέστερο να προστατεύσει το προβάδισμα παρά να συνεχίσει να παίζει το ποδόσφαιρο που θα τις εξασφάλιζε μια θέση στον τελικό της διοργάνωσης.
Η Αργεντινή θα συναντήσει τώρα την Ισπανία στον τελικό. Η Ισπανία διαθέτει περισσότερη αυτοπεποίθηση με την μπάλα και μικρότερη προδιάθεση να παραχωρήσει τον έλεγχο. Θα χρειαστεί όμως να θυμάται μέχρι το τελευταίο λεπτό κάτι που η Αγγλία ξέχασε μόλις προηγήθηκε. Απέναντι στην Αργεντινή ο φόβος δεν σε προστατεύει αλλά της προσφέρει ακριβώς τον αγώνα που περιμένει. Η Αγγλία έφτασε πολύ κοντά στο να τη νικήσει. Ύστερα κοίταξε το χρονόμετρο, θυμήθηκε ποια ομάδα είχε απέναντί της και σταμάτησε να παίζει το ποδόσφαιρο που μπορεί να παίξει. Η ανατροπή είχε αρχίσει πριν ακόμη σκοράρει ο Ένσο Φερνάντες. Είχε αρχίσει τη στιγμή που οι Άγγλοι σταμάτησαν να παίζουν μπάλα.
