Αλέξανδρος Τζοβάνι: «Η μουσική είναι ένα δώρο της φύσης»

Κάθε τραγούδι είναι ένα παράθυρο. Μερικές φορές προς τον κόσμο, άλλες προς τον εαυτό μας.
Στο νέο του άλμπουμ «8 παράθυρα στον κόσμο», ο Αλέξανδρος Τζοβάνι επιχειρεί κάτι απλό και ταυτόχρονα δύσκολο. Να μετατρέψει τη μουσική σε χώρο συνάντησης, ανάμεσα στον έρωτα και την απώλεια, την προσωπική ευαισθησία και τους κοινωνικούς προβληματισμούς της εποχής. Λίγο πριν από τη ζωντανή του εμφάνιση στο Caja de Música, μιλά στο BlackBook για τη μουσική που δεν χωρά σε κατηγορίες, για τις μεγάλες επιρροές που τον διαμόρφωσαν και για το γιατί πιστεύει ότι η μουσική δεν είναι απλώς τέχνη αλλά ένας τρόπος να θυμόμαστε ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα.

– Ο τίτλος του άλμπουμ σας, «8 παράθυρα στον κόσμο», μοιάζει περισσότερο με λογοτεχνική εικόνα παρά με μουσικό τίτλο. Τι βλέπει κανείς όταν ανοίγει αυτά τα παράθυρα;

Είναι αλήθεια αυτό. Το τι βλέπει κανείς μέσα από αυτά τα παράθυρα είναι μάλλον προσωπικό του κάθε ακροατή. Η δική μου θέληση και έμπνευση είναι να διατηρώ την ευαισθησία μου σε σχέση με τους ανθρώπους, τους φίλους και φυσικά με τους κοινωνικούς προβληματισμούς που όλοι οφείλουμε να έχουμε στην πολύ δύσκολη και περίεργη εποχή που ζούμε. Στα δικά μου παράθυρα βλέπω αυτό το αιώνιο ερώτημα του έρωτα, την απώλεια του αλλά και την ευθύνη που έχουμε όλοι μας για ένα καλύτερο μέλλον. 

– Η μουσική σας κινείται ανάμεσα σε διαφορετικά είδη. Είναι μια συνειδητή επιλογή να αποφεύγετε τις «κατηγορίες» ή απλώς η φυσική εξέλιξη του τρόπου που ακούτε μουσική;

Ευτυχώς οι άνθρωποι αλλάζουν. Είναι ευλογία για κάποιον να εξελίσσεται, να αλλάζει πρόσωπα, να επαναπροσδιορίζει τον εαυτό του και τους γύρω του. Έτσι και εγώ αλλάζοντας, επηρεάζομαι από την ύπαρξή μου σε σχέση με την κοινωνία και τους ανθρώπους και αναπόφευκτα αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο εκφράζομαι. Η αλήθεια είναι ότι δεν μ’ αρέσει να ξεχωρίζω την μουσική με βάση το είδος αλλά με βάση το λόγο για τον οποίο υπάρχει και τον σκοπό που εξυπηρετεί.

– Στη συναυλία στο Caja de Música θα εμφανιστούν μαζί σας και η Ελένη και η Σουζάνα Βουγιουκλή. Τι φέρνουν στη σκηνή οι φωνές τους που σας ενδιαφέρει καλλιτεχνικά;

Πρόκειται για δύο διαμάντια της ελληνικής μουσικής σκηνής. Είναι δύο κοπέλες που με πολύ μεγάλη ειλικρίνεια και πίστη στην τέχνη τους επιμένουν σε ένα ρεπερτόριο που κρύβει ένα ρομαντισμό και μία νοσταλγία. Εκεί είναι που νιώθω ότι συναντιόμαστε. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που μου κάνουν αυτή την τιμή να συνυπάρξουμε στη σκηνή. 

– Τι είναι αυτό που αναζητάτε στους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεστε τη σκηνή;

Η σκηνή είναι σαν ένα τραπέζι με φίλους. Θα πρέπει οι άνθρωποι που συνυπάρχουν σε μία σκηνή να έχουν έναν κοινό τρόπο έκφρασης και πολλές φορές, ιδανικά, και μία κοινή στάση απέναντι στη ζωή και την κοινωνία. Αυτό αναζητώ και επιδιώκω πάντα. Μία κοινή ευαισθησία απέναντι στην μουσική, την τέχνη και την ζωή. 

– Ποιοι καλλιτέχνες ή ποια ακούσματα έχουν επηρεάσει περισσότερο τη μουσική σας;

Οι τρεις πυλώνες της επιρροής μου μουσικά είναι ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Θάνος Μικρούτσικος. Ο πρώτος για την μαχητικότητα του και την αγωνιστικότητα του, ο δεύτερος για την ευαισθησία του και το ρομαντισμό του και ο τρίτος γιατί μου απέδειξε ότι μέσα από την απλότητα μπορεί να βγει η μεγαλύτερη ουσία. 

– Έχετε σκεφτεί ποτέ να γράψετε μουσική για ταινία ή θέατρο;

Η αλήθεια είναι ότι είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ. Είμαι σίγουρος ότι όταν θα έρθουν οι κατάλληλες συνθήκες θα συμβεί και αυτό. Το περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία.

– Στην εποχή της ταχύτητας και των social media, το να γράφεις μουσική μοιάζει με πράξη αντίστασης ή με μια μορφή μοναξιάς;

Τον αληθινό καλλιτέχνη δεν τον σταματάει τίποτα. Η ανάγκη να εκφραστείς, να μοιραστείς, να γράψεις, να πονέσεις και να χαρείς υπερβαίνει τις κοινωνικές νόρμες. Είναι ένα κάλεσμα ανεξήγητο που απλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Σαφώς η εποχή και η ταχύτητα της δεν ενδείκνυται για μουσική βραδείας καύσης και στοχασμού. Όμως, όσοι το νιώθουμε παλεύουμε να διατηρήσουμε το ρομαντισμό μας και την ευαισθησία μας.

– Ποια είναι η μεγαλύτερη παρεξήγηση που υπάρχει για τη ζωή ενός μουσικού;

Πολλοί πιστεύουν ότι το να είσαι μουσικός είναι μία εύκολη υπόθεση. Νομίζουν ότι δουλεύουμε τις 3 ώρες που κρατάει μία συναυλία όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Έχει προηγηθεί απίστευτα μεγάλος όγκος δουλειάς, προετοιμασίας και έμπνευσης για να μπορούμε να υπάρχουμε για δύο ή τρεις ώρες στη σκηνή. 

– Ποια είναι η πιο παράξενη σκέψη που σας έχει έρθει ποτέ πάνω στη σκηνή ενώ παίζατε;

Ο σκοπός μου δεν είναι απλώς να διασκεδάσω τον κόσμο. Όσοι έρχονται στις εμφανίσεις μου το γνωρίζουν αυτό. Ο βαθύτερος καημός μου είναι να περάσω το μήνυμα του κάθε τραγουδιού στους ανθρώπους που με ακούνε. Με αυτή την έννοια δεν είναι η δική μου στιγμή για να σκεφτώ. Νιώθω ότι γίνομαι ένα κανάλι επικοινωνίας του μηνύματος προς τον ακροατή. Οι πιο όμορφες ερμηνείες γίνονται όταν δεν προσπαθούμε. 

– Υπάρχει κάποια στιγμή που νιώθετε ότι η μουσική είναι πιο αληθινή από την πραγματική ζωή;

Δεν υπάρχει μία στιγμή που το νιώθω αυτό. Το νιώθω πάντα. Η μουσική είναι ένα δώρο της φύσης, έχει μία θεϊκή προέλευση. Από την άλλη η κοινωνική μας πραγματικότητα είναι μία συνθήκη που έχουν δημιουργήσει οι άνθρωποι. Έχει πολύ μεγάλη σημασία για μένα να βρίσκω αναφορές στην φυσική προέλευση των πραγμάτων και ίσως είναι και ένας από τους λόγους που δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη μουσική και το τραγούδι. 

– Πολλοί μουσικοί λένε ότι τα τραγούδια αλλάζουν ζωή όταν παίζονται ζωντανά. Υπάρχει κάποιο κομμάτι σας που στη σκηνή έγινε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που είχατε φανταστεί;

Σε αυτό έχετε πολύ δίκιο. Η μουσική και το τραγούδι είναι δύο ποιότητες που είναι φτιαγμένες και εμπνευσμένες για να παίρνουν ζωή την ώρα που υπάρχουν και συμβαίνουν. Οπότε δεν μπορεί παρά να παίρνουν άλλη μορφή τα τραγούδια όταν παίζονται live σε σύγκριση με την ηχογράφηση. Νομίζω ότι αυτό το αισθάνομαι πιο πολύ στο τραγούδι μου «Η σιωπή μου».

– Αν κάποιος φύγει από τη συναυλία σας στο Caja de Música και θυμάται μόνο ένα συναίσθημα, ποιο θα θέλατε να είναι;

Ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα να ερωτευτεί, να γελάσει και να ζήσει σε ένα καλύτερο μέλλον.