«Το Άρωμα του Αλατιού»: Η επιστροφή ενός περιπλανώμενου Έλληνα καλλιτέχνη

Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, μετακινούμουν μεταξύ χωρών. Έφυγα από την Ελλάδα κουβαλώντας μαζί μου θραύσματα μνήμης – τη θάλασσα, τις παλιές γειτονιές, τη μελαγχολία των λιμανιών, ιστορίες που είχα ακούσει από παλαιότερες γενιές – χωρίς να καταλαβαίνω πλήρως πόσο βαθιά θα διαμόρφωναν το έργο μου αργότερα. Για πολλά χρόνια, έζησα σε απόσταση από αυτό το κομμάτι του εαυτού μου. Η Νοτιοανατολική Ασία έγινε το σπίτι μου, τόσο συναισθηματικά όσο και καλλιτεχνικά, και εκεί ξεκίνησα το μακρύ μου ταξίδι στο θέατρο σκιών. Ταξίδεψα στην Ινδονησία, την Ταϊλάνδη, την Καμπότζη, τη Μαλαισία και τη Νότια Ινδία καταγράφοντας απειλούμενες παραδόσεις κουκλοθεάτρου και τελετουργικών παραστάσεων. Πέρασα χρόνια με masters και περιοδεύοντες καλλιτέχνες, συχνά σε απομακρυσμένα χωριά μακριά από πόλεις, παρακολουθώντας ιστορίες να αναδύονται μέσα από φως και δερμάτινες φιγούρες που προβάλλονταν σε υφασμάτινες οθόνες αργά τη νύχτα. Αυτό που αρχικά ξεκίνησε ως ακαδημαϊκή έρευνα σιγά σιγά μετατράπηκε σε κάτι πολύ πιο προσωπικό.

Το θέατρο σκιών έπαψε να είναι απλώς ένα αντικείμενο μελέτης και έγινε ένας τρόπος κατανόησης της μνήμης, της εξαφάνισης και της ταυτότητας. Αυτά τα χρόνια με άλλαξαν βαθιά. Ενδιαφέρθηκα λιγότερο μόνο για την καταγραφή και περισσότερο για την ατμόσφαιρα, το συναίσθημα και την ευθραυστότητα. Οι άνθρωποι που συνάντησα — ψαράδες, περιπλανώμενοι, ερμηνευτές, νέοι άνδρες που ζούσαν στα όρια της κοινωνίας — άρχισαν να συγχωνεύονται με τον δικό μου εσωτερικό κόσμο. Ένιωσα τον εαυτό μου να έλκεται όλο και περισσότερο από θέματα αρρενωπότητας, νοσταλγίας, εξορίας και μεταμόρφωσης. Η επιστροφή στην Ελλάδα μετά από τόσα χρόνια έγινε συναισθηματικά κατακλυσμική. Συνειδητοποίησα ότι η χώρα που κουβαλούσα μέσα μου δεν υπήρχε πλέον πλήρως, ή ίσως δεν υπήρχε ποτέ με τον τρόπο που τη φανταζόμουν— τόσο οικεία όσο και παράξενα μακρινή. Περπατώντας ξανά σε λιμάνια και νησιά, μυρίζοντας το αλάτι στον αέρα, βλέποντας το ξεθωριασμένο φως σε παλιές πολυκατοικίες και παραλιακές όχθες, ένιωσα να αντιμετωπίζω θραύσματα του εαυτού μου που απέφευγα για χρόνια. Η τελευταία μου έκθεση, «Το Άρωμα του Αλατιού», προέκυψε άμεσα από αυτή την επιστροφή.