Για χρόνια ο Μπράιαν Μπρόμπεϊ ζούσε στη σκιά των προσδοκιών. Στον Άγιαξ τον παρουσίαζαν ως το επόμενο μεγάλο επιθετικό του ολλανδικού ποδοσφαίρου ενώ όταν πήγε στη Γερμανία δεν κατάφερε ποτέ να δικαιολογήσει πλήρως τον θόρυβο που τον ακολουθούσε. Επέστρεψε στο Άμστερνταμ για να ξαναχτίσει την καριέρα του, πέρασε περιόδους αμφισβήτησης και βρέθηκε αρκετές φορές πιο κοντά στα ερωτηματικά παρά στις βεβαιότητες. Σε μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο βιάζεται να αποφασίσει ποιος θα πετύχει και ποιος θα αποτύχει, ο Μπρόμπεϊ έμοιαζε να ανήκει σε εκείνη τη δύσκολη κατηγορία παικτών που χρειάζονται περισσότερο χρόνο από όσο είναι διατεθειμένος να τους δώσει ο κόσμος. Χθες βράδυ στο Χιούστον αυτός ο χρόνος άρχισε να επιστρέφει με τόκο.
Η Ολλανδία διέλυσε τη Σουηδία με 5-1, όμως το σκορ λέει μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο δεν ήταν τα πέντε γκολ αλλά η αίσθηση ότι οι Ολλανδοί βρήκαν επιτέλους το πρόσωπο γύρω από το οποίο μπορεί να οργανωθεί η επίθεσή τους. Ο Ρόναλντ Κούμαν άλλαξε το σχήμα του, έδωσε στον Μπρόμπεϊ τον ρόλο του κεντρικού επιθετικού και μέσα σε λιγότερο από είκοσι λεπτά ο 24χρονος είχε σκοράρει δύο φορές. Η Σουηδία δεν είχε απάντηση. Κάθε χαμηλή μπαλιά από τα άκρα έμοιαζε να τον βρίσκει στο σωστό σημείο. Κάθε κίνηση στην περιοχή δημιουργούσε πανικό. Μέχρι το τέλος του αγώνα η ομάδα που είχε εντυπωσιάσει στην πρεμιέρα απέναντι στην Τυνησία, έμοιαζε να έχει παρασυρθεί από ένα πορτοκαλί κύμα που δεν μπορούσε να σταματήσει.
Για την Ολλανδία η νίκη είχε μεγαλύτερη σημασία από τους τρεις βαθμούς. Μετά το 2-2 απέναντι στην Ιαπωνία, υπήρχε η αίσθηση ότι η ομάδα διέθετε ποιότητα αλλά όχι ταυτότητα. Χθες για πρώτη φορά σε αυτό το Παγκόδμιο Κύπελλο έμοιαζε να διαθέτει και τα δύο. Λίγες ώρες αργότερα στο Τορόντο, μια άλλη ευρωπαϊκή δύναμη χρειαζόταν τον δικό της απρόσμενο ήρωα.
Η Γερμανία βρέθηκε να κυνηγά το σκορ απέναντι σε μια εξαιρετική Ακτή Ελεφαντοστού. Για μεγάλο μέρος του αγώνα, οι Αφρικανοί έμοιαζαν πιο γρήγοροι, πιο επικίνδυνοι και πιο άνετοι μέσα στο παιχνίδι. Ο Φρανκ Κεσιέ είχε δώσει προβάδισμα και οι Γερμανοί άρχισαν να θυμίζουν εκείνες τις ομάδες που αποκλείστηκαν πρόωρα το 2018 και το 2022. Τότε έκανε την εμφάνισή του ο Ντενίζ Ούνταβ.
Η διαδρομή του δεν θυμίζει τις κλασικές ιστορίες των μεγάλων ποδοσφαιρικών ακαδημιών. Πριν από λίγα χρόνια αγωνιζόταν στις χαμηλές κατηγορίες της Γερμανίας μακριά από τα φώτα και τις προβλέψεις. Η παρουσία του σε Παγκόσμιο Κύπελλο θα έμοιαζε υπερβολική ακόμη και ως σενάριο. Χθες μπήκε ως αλλαγή και μέσα σε λίγα λεπτά πέτυχε δύο γκολ που κράτησαν τη Γερμανία ζωντανή και σχεδόν εξασφάλισαν την πρόκρισή της. Δεν ήταν η πιο λαμπερή εμφάνιση της διοργάνωσης. Ήταν όμως μια υπενθύμιση του γιατί η Γερμανία εξακολουθεί να αποτελεί ξεχωριστή ποδοσφαιρική δύναμη που, ακόμη και όταν δεν παίζει καλά βρίσκει έναν τρόπο να επιβιώνει.
Παράλληλα, η Ακτή Ελεφαντοστού πρόσθεσε ακόμη ένα κεφάλαιο σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες του τουρνουά. Οι αφρικανικές ομάδες δεν βρίσκονται εδώ απλώς για να συμμετέχουν. Το Μαρόκο έχει ήδη τέσσερις βαθμούς. Το Πράσινο Ακρωτήρι κράτησε την Ισπανία στο μηδέν. Η Αίγυπτος πήρε αποτέλεσμα απέναντι στο Βέλγιο. Το Κονγκό επέστρεψε μετά από πενήντα δύο χρόνια και στάθηκε όρθιο απέναντι στην Πορτογαλία. Η Ακτή Ελεφαντοστού μπορεί να έχασε, αλλά για μεγάλα διαστήματα του αγώνα έδειξε γιατί η ήπειρος εκπροσωπείται πλέον με δέκα ομάδες στη διοργάνωση. Αυτό είναι το πραγματικό θέμα των τελευταίων ημερών. Οι παραδοσιακές δυνάμεις εξακολουθούν να κερδίζουν αλλά οι αποστάσεις μικραίνουν. Η διαφορά ανάμεσα σε έναν γίγαντα και έναν αουτσάιντερ δεν είναι πλέον τόσο μεγάλη όσο πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια.
Ο Μπρόμπεϊ και ο Ούνταβ βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία της ποδοσφαιρικής ζωής τους. Ο ένας προσπαθεί ακόμη να αποδείξει ότι ανήκει στην κορυφή. Ο άλλος έφτασε εκεί ακολουθώντας τον πιο απίθανο δρόμο. Χθες βράδυ όμως οι ιστορίες τους συναντήθηκαν. Λίγες ώρες νωρίτερα ο Μπρόμπεϊ έφευγε από το γήπεδο έχοντας ακούσει χιλιάδες Ολλανδούς φιλάθλους να τραγουδούν το όνομά του. Λίγες ώρες αργότερα ο Ούνταβ γινόταν ο άνθρωπος που έσωσε τη Γερμανία. Σε μια διοργάνωση γεμάτη σούπερ σταρ, οι πρωταγωνιστές της ημέρας ήταν δύο ποδοσφαιριστές που πέρασαν μεγάλο μέρος της καριέρας τους προσπαθώντας απλώς να αποδείξουν ότι αξίζουν να βρίσκονται εδώ.
Σε ένα Μουντιάλ που μέχρι στιγμής έχει γεμίσει με πρωταγωνιστές όπως ο Βοζίνια, ο Μανζάμπι ή το Κονγκό των πενήντα δύο χρόνων αναμονής, δύο ακόμη ποδοσφαιριστές πρόσθεσαν το όνομά τους που κανείς δεν περίμενε να γράψει αυτό το Μουντιάλ. Τα Παγκόσμια Κύπελλα δεν ανήκουν μόνο στους σταρ. Ανήκουν και σε εκείνους που χρειάστηκαν μια δεύτερη ευκαιρία για να φτάσουν μέχρι εδώ και αυτοί είναι που γράφουν τις ιστορίες που θυμόμαστε περισσότερο.
