Dance Days Chania: Οι νέοι χορογράφοι μιλούν για όσα δυσκολευόμαστε να πούμε

Στη Βραδιά Νέων Χορογράφων του 16^ου Διεθνούς Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού «Dance Days Chania», απόφοιτοι της ΚΣΟΤ μεταφέρουν στη σκηνή τα ερωτήματα που τους απασχολούν: τη διεκδίκηση ισχύος, τη ρευστότητα του εαυτού, την εσωτερική καταπίεση, την ανδρική οικειότητα και τη δυνατότητα της συλλογικής συνύπαρξης. Μέσα από τέσσερα έργα με διαφορετική αφετηρία και κινησιολογική γλώσσα, οι δημιουργοί της νέας γενιάς μετατρέπουν τη σκηνή σε πεδίο διαπραγμάτευσης ανάμεσα στο «εγώ» και το «μαζί», τη δύναμη και την ευαλωτότητα, την αυτονομία και τη συλλογικότητα, προτείνοντας χορογραφίες που δεν αναζητούν εύκολες απαντήσεις, αλλά ανοίγουν χώρο για εμπειρίες, ερωτήματα και νέες αναγνώσεις.

Νάντια Κοντού, Λένια Βαβυλουσάκη, «Status Quo»

Στα πρώτα μας βήματα ως δημιουργοί, αναμετριόμαστε με ερωτήματα που αφορούν τη διαρκή ανάγκη του ανθρώπου να διεκδικεί χώρο, αναγνώριση και εξουσία. Παρατηρούμε πώς η επιθυμία για επικράτηση διαπερνά διαφορετικές πτυχές της κοινωνικής ζωής, από τις προσωπικές σχέσεις μέχρι τους επαγγελματικούς και πολιτικούς χώρους. Πρόκειται για μια συνθήκη που μοιάζει να επαναλαμβάνεται διαρκώς, ανεξάρτητα από το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώνεται.

Στο έργο Status Quo, το ενδιαφέρον μας στρέφεται στη διαρκή αναζήτηση ισχύος και στην ανάγκη επικράτησης που συχνά καθορίζει τη συμπεριφορά μας. Παρότι το έργο αντλεί εικόνες από έναν πολιτικό χώρο, δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην πολιτική σκηνή. Αντίθετα, επιχειρεί να φωτίσει μια δυναμική που συναντάμε καθημερινά στις προσωπικές σχέσεις, στους επαγγελματικούς χώρους, στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις.

Δύο πρόσωπα συνυπάρχουν, συγκρούονται και συνεργάζονται, ενώ ταυτόχρονα διεκδικούν χώρο, προσοχή και επιβεβαίωση. Η σχέση τους μεταβάλλεται διαρκώς, αποκαλύπτοντας πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία ανάμεσα στο «μαζί» και στο «εγώ». Μέσα από την κίνηση αναδύονται ερωτήματα που μας απασχολούν ως δημιουργούς αλλά και ως ανθρώπους. Πότε σταματά η ανάγκη για επικράτηση; Σταματά ποτέ; Αρκεί η κατάκτηση μιας θέσης, μιας επιτυχίας ή μιας κοινωνικής αναγνώρισης για να την κατευνάσει; Και τελικά, η καταπάτηση του άλλου είναι ο μόνος τρόπος για να βρεθεί κανείς στην κορυφή; Στη σκηνή δεν αναζητούμε απαντήσεις. Δημιουργούμε έναν χώρο όπου αυτά τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά. Όχι για να βρεθεί μια οριστική απάντηση αλλά για να αναμετρηθεί ο καθένας μας με αυτά.

Γιάννης Βολονάκης, «Αντί-Εγώ»

Ως νέα γενιά χορογράφων με απασχολεί κυρίως η ρευστότητα της ταυτότητας και ο τρόπος με τον οποίο το σώμα λειτουργεί μέσα σε έναν κόσμο συνεχούς μεταβολής. Δεν αντιμετωπίζω τον εαυτό ως κάτι σταθερό, αλλά ως κάτι που αλλάζει, αντιφάσκει και επανασυντίθεται συνεχώς. Με ενδιαφέρει το ερώτημα του πώς μπορεί το σώμα να εκφράσει αυτές τις εσωτερικές μετατοπίσεις, όταν η γλώσσα δεν επαρκεί. Η σκηνή, για μένα, γίνεται ένας τόπος όπου διαφορετικές εκδοχές του ίδιου προσώπου μπορούν να συνυπάρχουν, να συγκρούονται ή να διαλύονται η μία μέσα στην άλλη.

Στο έργο που έχω δημιουργήσει, αυτά τα ερωτήματα αποτυπώνονται μέσα από κατακερματισμένη κίνηση, ασυνέχειες, γρήγορες μεταβάσεις και τη χρήση πολλών σωμάτων ως διαφορετικές εκφάνσεις ενός ενιαίου «εγώ». Με ενδιαφέρει επίσης η έννοια της σχέσης: πώς επηρεάζει το ένα σώμα το άλλο και πώς ο εαυτός διαμορφώνεται μέσα από αυτή την αλληλεπίδραση.

Παράλληλα, με ενδιαφέρει βαθιά η εμπειρία του θεατή. Θέλω το κοινό να έρχεται σε επαφή με κάτι έντονο και εύθραυστο, να νιώθει ότι δεν είναι μόνο του μέσα σε αυτό που βλέπει. Μέσα από το έργο επιδιώκω να ενεργοποιείται μια μνήμη συναισθηματική, κάτι που ίσως είχε καταπιεστεί ή αποφευχθεί, αλλά αναγνωρίζεται ξανά για μια στιγμή. Μου ενδιαφέρει αυτή η στιγμή επιστροφής σε ένα έντονο συναίσθημα που συχνά αποφεύγουμε. Για μένα η σκηνή δεν είναι χώρος αναπαράστασης μιας σταθερής ταυτότητας, αλλά ένας χώρος όπου η ταυτότητα συμβαίνει τη στιγμή που διαλύεται.

Ελένη (Λένια) Βαβυλουσάκη, «Έγκλημα σκέψης»

Ζούμε σε μια εποχή όπου διαρκώς καλούμαστε να παραμείνουμε λειτουργικοί και ψύχραιμοι, ακόμη και όταν μέσα μας υπάρχει έντονη σύγχυση. Όταν το συναίσθημα περιορίζεται από τη λογική και όταν η ανάγκη για εσωτερική ισορροπία μετατρέπεται σταδιακά σε καταπίεση. Αφορμή για τη συγκεκριμένη αναζήτηση αποτέλεσε η έννοια του «εγκλήματος σκέψης» από το βιβλίο 1984 του George Orwell. Με ενδιέφερε να μεταφέρω αυτή την ιδέα σε ατομικό επίπεδο: όχι ως εξωτερικό έλεγχο, αλλά ως την εσωτερική αντίσταση που ασκούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Το ερώτημα που προκύπτει είναι μέχρι ποιο σημείο μπορούμε να αγνοούμε όσα αισθανόμαστε και τι συμβαίνει όταν αυτή η πίεση ξεπερνά τα όριά μας.

Στην σκηνή του έργου «Έγκλημα σκέψης», αυτοί οι προβληματισμοί αποτυπώνονται μέσα από τις σχέσεις των ερμηνευτών, οι οποίες λειτουργούν ως διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας εσωτερικής πάλης: άλλοτε οι σκέψεις και τα συναισθήματα εμφανίζονται ως κάτι που μας καταδιώκει, άλλοτε ως κάτι στο οποίο τελικά υποκύπτουμε ή ακόμη και καταλήγουμε να αναζητούμε.  Οι ρόλοι των ερμηνευτών δεν είναι πάντα σαφείς, αλλά εναλλάσσονται, γιατί με ενδιαφέρει η πολλαπλότητα των αναγνώσεων και η δυνατότητα του θεατή να αναγνωρίσει δικά του βιώματα μέσα στο έργο.

Κινησιολογικά, η ένταση αυτής της εσωτερικής πάλης εκφράζεται μέσα από σώματα που βρίσκονται διαρκώς σε κατάσταση αντίστασης. Το βλέμμα, η δυσκολία της κίνησης και η αίσθηση του περιορισμού συνθέτουν μια σκηνική γλώσσα που επιχειρεί να κάνει ορατό κάτι βαθιά εσωτερικό: τη διαρκή διαπραγμάτευση ανάμεσα σε αυτό που αισθανόμαστε και σε αυτό που τελικά επιτρέπουμε στον εαυτό μας να εκφράσει.

Πάρις Τσαφαράς, «00:13»

Ως νέος χορογράφος, με απασχολεί η αναζήτηση μορφών συλλογικότητας και σύνδεσης μέσα σε έναν κόσμο που συχνά προωθεί τον ατομικισμό. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η δυναμική των αντρικών σχέσεων: η φιλία, η αλληλεγγύη, η εμπιστοσύνη, αλλά και οι αόρατοι κώδικες που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο οι άντρες σχετίζονται μεταξύ τους. Η αφετηρία του έργου προέκυψε μέσα από προσωπικά βιώματα και εμπειρίες αντρικών φιλιών που με έχουν διαμορφώσει. Μέσα από αυτές τις σχέσεις ήρθα αντιμέτωπος με ερωτήματα γύρω από την οικειότητα, την αφοσίωση, τη στήριξη, αλλά και τις δυσκολίες που συχνά συνοδεύουν την έκφραση της ευαλωτότητας μεταξύ αντρών. Αυτές οι εμπειρίες αποτέλεσαν το βασικό υλικό για τη δημιουργία της χορογραφίας.

Στο έργο μου διερευνώ πώς η σωματική εγγύτητα μπορεί να λειτουργήσει ως πράξη υποστήριξης, αντίστασης και συνύπαρξης. Με απασχολεί η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη και την ευαλωτότητα, ανάμεσα στην ανάγκη του ατόμου να ανήκει σε μια ομάδα και στην επιθυμία του να διατηρήσει την αυτονομία του. Αυτά τα ερωτήματα αποτυπώνονται μέσα από μια έντονα σωματική και δυναμική κινησιολογία, που αντλεί στοιχεία από την έννοια της ακριτικότητας, της εγρήγορσης και της συλλογικής δράσης. Τα σώματα λειτουργούν άλλοτε ως ένα ενιαίο σύνολο και άλλοτε ως ξεχωριστές οντότητες που αναζητούν τον τρόπο να συνυπάρξουν. Η κίνηση γίνεται ένα πεδίο διαπραγμάτευσης ανάμεσα στη συνεργασία και τη σύγκρουση, στην προστασία και στην έκθεση.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, επιχειρώ να φωτίσω την ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση και να αναδείξω τη δύναμη που μπορεί να προκύψει όταν τα άτομα δρουν συλλογικά. Με ενδιαφέρει να δημιουργώ σκηνικές συνθήκες όπου η εμπιστοσύνη, η αλληλεξάρτηση και η κοινή ευθύνη γίνονται ορατές μέσα από το σώμα και τη δράση, προτείνοντας μια διαφορετική ανάγνωση της ανδρικής ταυτότητας και της έννοιας του «μαζί».