Δάφνη Χασούρου: Η αλήθεια είναι πιο καθαρή έννοια

Η Δάφνη Χασούρου είναι ηθοποιός. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Αγίας Βαρβάρας «Ιάκωβος Καμπανέλης», αφού ολοκλήρωσε προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές Πολιτικής Επιστήμης στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ζει στην Αθήνα.

Τελευταία ταινία που είδες και σου άρεσε;

Το «Εσείς οι ζωντανοί» (Du Levande, 2007) του Roy Andersson. Μας την πρότεινε ως πηγή έμπνευσης  ο Θανάσης Δόβρης, σκηνοθέτης μας στην παράσταση Ν Τ Α Ρ F Σ Τ Ε Λ Ε Ρ, που παρουσιάζουμε από 15 Απριλίου στο θέατρο Ρεκτιφιέ. Και είχε δίκιο, είναι μια σπουδαία ταινία για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ποιο βιβλίο έχεις στο κομοδίνο σου;

Διαβάζω εντελώς ακανόνιστα – και ανά φάσεις καθόλου – οπότε σπάνια είναι ένα. Σε όλο το σπίτι μου υπάρχουν μικρά τζένγκα από βιβλία. Αυτήν την περίοδο ασχολούμαι κυρίως με τα θέματα της παράστασής μας – τεχνολογία, εργασία, ΑΙ, προσομοίωση – και ένα από τα σταθερά διαβάσματα είναι το «Σπάζοντας πράγματα στη δουλειά» του Gavin Mueller (εκδόσεις Εκτός Γραμμής, 2024).

Τι θα έκανες αν δεν ήσουν …

Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι μόνο … Δυσκολεύομαι πολύ με τις οριστικές ταυτότητες και τις μοναδικές ιδιότητες.

Περίγραψε μια στιγμή ευτυχίας.

Μαγιάτικη φράουλα πλυμένη σε αλμυρό νερό μετά από βουτιά.

Τι φοβάσαι πιο πολύ;

Μην επικρατήσει ο σκοταδισμός στο μπρα ντε φέρ με τη χειραφέτηση.

Πότε λες ψέματα;

Αναρωτιέμαι κι εγώ. Είναι πολύ εύκολο και διάχυτο το ψέμα σήμερα, είναι παντού στη δημόσια σφαίρα – σκεφτείτε μόνο πόσο μέσα στην καθημερινότητά μας είναι τα fake news, τα AI generated και deep fake videos ή πώς η ζωή μας καναλιζάρεται στα social media και επηρεάζεται από αυτά ή πώς το ίδιο γεγονός παρουσιάζεται διαφορετικά και αλλοιώνεται. Στην παράσταση λέω κάποια στιγμή μια φράση του Λάσλο Κρασναχορκάι «από δω και στο εξής τα πάντα είναι μόνο ψέμα». Θα αντέστρεφα, λοιπόν, το ερώτημα: πότε λέμε αλήθεια; Η αλήθεια είναι πιο καθαρή έννοια.

Αν μπορούσες ν’ αλλάξεις κάτι στον εαυτό σου, τι θα ήταν

Θα βοηθούσε να γίνω επιτέλους πρωινός άνθρωπος.

Ποια είναι η χειρότερη μορφή δυστυχίας;

Ο εγκλωβισμός σε μια ζωή που δεν διάλεξες και δεν μπορείς να αλλάξεις – οι δυνατότητες επιλογής και αλλαγής είναι κι αυτές προνόμια. Και αυτό είναι που συμβαίνει και στον Ν Τ Α Ρ F Σ Τ Ε Λ Ε Ρ μας, εδώ που τα λέμε, δεν έχει επιλογή.

Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζεις;

Είμαι εδώ που είμαι, είμαστε εδώ που είμαστε. Η ματιά στο παρελθόν έχει νόημα για τη διατήρηση της μνήμης, για την αποφυγή επαναλήψεων και οπισθοχωρήσεων. Και η ματιά στο μέλλον για να φανταστούμε πώς θα ζήσουμε καλύτερα. Αλλά είμαστε εδώ.

Ποιο είναι το motto σου;

Ό,τι είναι τώρα.

Αγαπημένος προορισμός;

Ο καινούργιος.

Το μεγαλύτερο ελάττωμα σου;

Δεν ησυχάζω. Ποτέ.

Αν είχες μπροστά σου τον θεό τί θα του έλεγες;

Εξαρτάται. Ποιον από όλους τους θεούς και τις θεές της ανθρωπότητας εννοείτε;

Αγαπημένη βόλτα στην πόλη

Περπατάδα με παρέα τις μικρές βραδινές ώρες αλλάζοντας στέκι.

Τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό και ποια είναι τα επόμενα σχέδια σου;

Αυτή την περίοδο συμμετέχω στην παράσταση Ν Τ Α Ρ F Σ Τ Ε Λ Ε Ρ σε σκηνοθεσία Θανάση Δόβρη, που ανεβαίνει στις 15 Απριλίου για λίγες παραστάσεις στο θέατρο Ρεκτιφιέ. Η παράσταση είναι ελεύθερα βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Walter M. Miller Jr. που διαδραματίζεται σε ένα μέλλον που οι ηθοποιοί του θεάτρου έχουν αντικατασταθεί από μηχανές. Στην παράστασή μας αυτή η επικράτηση της τεχνολογίας δεν είναι το καθαυτό θέμα, αλλά λειτουργεί ως αφορμή για ένα σχόλιο πάνω στα παρεπόμενα αυτής της αλλαγής, μια υπόθεση για τις σχέσεις, την κουλτούρα και την κοινωνία ενός πιθανού μέλλοντος.