Το σενάριο της τελετής έναρξης του Μουντιάλ του 1994 προέβλεπε ότι η Νταϊάνα Ρος θα σκόραρε μπροστά σε εκατομμύρια θεατές. Τρεις δεκαετίες αργότερα, ο κόσμος θυμάται κυρίως το γεγονός ότι δεν τα κατάφερε. Στις 17 Ιουνίου 1994 λίγα λεπτά πριν από το εναρκτήριο παιχνίδι ανάμεσα στη Γερμανία και τη Βολιβία, η Νταϊάνα Ρος διέσχιζε το γήπεδο του Soldier Field στο Σικάγο τραγουδώντας το I’m Coming Out. Χιλιάδες χορευτές χόρευαν γύρω της, οι κάμερες ακολουθούσαν κάθε της βήμα και η διοργάνωση έμοιαζε αποφασισμένη να αποδείξει ότι το ποδόσφαιρο μπορούσε να σταθεί δίπλα στα μεγαλύτερα αμερικανικά τηλεοπτικά θεάματα. Στο τέλος της διαδρομής την περίμενε μια μπάλα. Το σενάριο ήταν απλό. Η Ρος θα εκτελούσε ένα πέναλτι, η μπάλα θα κατέληγε στα δίχτυα και το τέρμα θα χωριζόταν στα δύο ως θεαματικό εφέ. Μόνο που η μπάλα πέρασε αρκετά μέτρα έξω από το δοκάρι. Το τέρμα κατέρρευσε κανονικά, σύμφωνα με το σενάριο, αλλά το γκολ δεν μπήκε ποτέ. Σχεδόν κανείς δεν θυμάται τι ακολούθησε εκείνη τη στιγμή στην τελετή έναρξης. Σχεδόν όλοι θυμούνται το χαμένο πέναλτι.
Η αλήθεια είναι ότι αυτό το περιστατικό δύσκολα θα μπορούσε να συμβεί σε οποιοδήποτε άλλο Μουντιάλ. Το 1994 οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν προσπαθούσαν απλώς να φιλοξενήσουν μια ποδοσφαιρική διοργάνωση. Προσπαθούσαν να πείσουν μια ολόκληρη χώρα να αγαπήσει το ποδόσφαιρο. Η τελετή έναρξης είχε περισσότερα κοινά με βραδιά απονομής βραβείων παρά με ποδοσφαιρική γιορτή. Η Όπρα Γουίνφρεϊ καλωσόριζε τον κόσμο, αστέρες της μουσικής διαδέχονταν ο ένας τον άλλο και το άθλημα δοκίμαζε να μιλήσει τη γλώσσα της αμερικανικής βιομηχανίας ψυχαγωγίας. Σήμερα όλα αυτά μοιάζουν απολύτως φυσιολογικά. Οι τελετές έναρξης, οι διάσημοι καλλιτέχνες και οι υπερπαραγωγές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του αθλητισμού. Το 1994 όμως αυτή η συνάντηση βρισκόταν ακόμη στα πρώτα της βήματα. Το ποδόσφαιρο συναντούσε ανοιχτά την ποπ κουλτούρα και το Χόλιγουντ, αναζητώντας μια νέα θέση στον παγκόσμιο χάρτη της ψυχαγωγίας.
Η τελετή ήταν μια προσεκτικά σκηνοθετημένη υπερπαραγωγή. Αυτό που άντεξε περισσότερο στον χρόνο ήταν η μοναδική στιγμή που δεν ακολούθησε το σενάριο. Η ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων είναι γεμάτη εικόνες τελειότητας. Το γκολ του Κάρλος Αλμπέρτο το 1970. Οι εμφανίσεις του Πελέ. Οι ντρίμπλες του Γκαρίντσα. Η Γαλλία του 1998. Η Ισπανία του 2010. Η Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι.
Η συλλογική μνήμη έχει έναν παράξενο τρόπο να ξεχωρίζει τις στιγμές που θα κρατήσει. Στο Αζτέκα, όπου ο Ντιέγκο Μαραντόνα σήκωσε «το χέρι του Θεού». Στο Rose Bowl, όπου ο Ρομπέρτο Μπάτζιο έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα ακίνητος κοιτάζοντας το κενό μετά το χαμένο πέναλτι. Στο Βερολίνο, όπου ο Ζινεντίν Ζιντάν περπατούσε μόνος προς τα αποδυτήρια μετά την αποβολή στον τελευταίο αγώνα της καριέρας του. Στη Νότια Αφρική, όπου ο Ρόμπερτ Γκριν έβλεπε μια μπάλα να γλιστρά μέσα από τα χέρια του. Και στο Σικάγο, όπου η Νταϊάνα Ρος αστόχησε σε ένα πέναλτι που δεν είχε καμία σημασία για το αποτέλεσμα κανενός αγώνα.
Οι εικόνες αυτές συνεχίζουν να επιστρέφουν ξανά και ξανά. Όχι επειδή είναι οι πιο λαμπρές στιγμές του ποδοσφαίρου, αλλά επειδή μοιάζουν απρόσμενα εύθραυστες. Για μια στιγμή, οι πρωταγωνιστές παύουν να είναι μύθοι και γίνονται απλώς άνθρωποι. Το ίδιο συνέβη και με τη Νταϊάνα Ρος. Έριξε μια ματιά προς το τέρμα, είδε το σκηνικό να λειτουργεί κανονικά και συνέχισε να τραγουδά. Το Μουντιάλ ξεκίνησε, οι θεατές διασκέδασαν και η διοργάνωση εξελίχθηκε σε μία από τις πιο επιτυχημένες στην ιστορία του θεσμού. Μόνο που η συλλογική μνήμη είχε ήδη επιλέξει το δικό της στιγμιότυπο.
Το πέναλτι της Νταϊάνα Ρος δεν μπήκε ποτέ. Το γκολ ήταν προγραμματισμένο να συμβεί έτσι κι αλλιώς. Το παράξενο είναι ότι τρεις δεκαετίες αργότερα κανείς δεν θυμάται το τέρμα που έπεσε. Θυμούνται τη μπάλα που πέρασε έξω. Το καλοκαίρι του 1994 η Αμερική ήθελε να παρουσιάσει το ποδόσφαιρο ως το επόμενο μεγάλο θέαμα της εποχής της. Έστησε σκηνές, φώτα, χορογραφίες και ειδικά εφέ. Όλα λειτούργησαν όπως είχαν σχεδιαστεί. Εκτός από ένα πέναλτι. Τελικά ήταν το μόνο κομμάτι της παράστασης που δεν ακολούθησε το σενάριο. Ίσως γι’ αυτό εξακολουθούμε να το θυμόμαστε.
