Γιώργος Ντούσης: Όταν ήμουν παιδί φανταζόμουν τον Θεό σαν τον Μαρξ

Ο Γιώργος αποφοίτησε από την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Βεάκη» το 2002. ‘Έχει σπουδάσει μουσική, κιθάρα, μπάσο και τραγούδι στο Αττικό και στο Παναρμόνιο Ωδείο. Το 2009 ολοκληρώνει στο Ινστιτούτο Γεωπονικών επιστημών τις σπουδές του πάνω στη Μελισσοκομία. Έχει δουλέψει για το Εθνικό Θέατρο αλλά και το ελεύθερο θέατρο  κι έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως οι: Τάκης Τζαμαργιάς, Ρούλα Πατεράκη, Δημήτρης Μαυρίκιος, Λυδία Κονιόρδου, Όλγα Ποζέλη, Κατερίνα Μπερδέκα, Γιάννης Πετσόπουλος, Κατερίνα Κλειτσιώτη, Γιάννης Οικονομίδης, Νατάσα Παπαμιχαήλ, Ηλίας Κουντής, Κοσμάς Φουντούκης, Αθηνά Κεφαλά, Μάνος Καρατζογιάννης, Δέσποινα Σιδηροπούλου και άλλους σε έργα της ελληνικής και παγκόσμιας δραματουργίας, σε πολλά αθηναϊκά θέατρα και φεστιβάλ της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Το 2005 ήταν υποψήφιος για το βραβείο Χορν νέου ηθοποιού για την ερμηνεία του στο έργο του Μπρεχτ “Αρχείο Γιόχαν Φάτσερ” σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά στο θέατρο Επί Κολωνώ. Στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως :  Σταύρος Στάγκος, Σπύρος Τσιφτσής, Άγγελος Κοβότσος, Νίκος Κορνήλιος, Ανδρέας Μορφονιός, Κώστας Λένης. Έχει ασχοληθεί με το μουσικό θέατρο και το θέατρο δρόμου ώς performer και ως δημιουργός. Το 2014  δημιουργεί με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας Πολυμήχανοι το καλλιτεχνικό χώρο “Πολυμήχανο cafe teatral” όπου παραμένει μέχρι το 2019. Το 2024 δημιουργεί με τη Μαρία Μπαλούτσου την εταιρεία M Productions όπου πραγματοποιούν θεατρικές παραγωγές σε αθηναϊκά θέατρα και φεστιβάλ.

Τελευταία ταινία που είδες και σου άρεσε;

Θα βάλω μια mini σειρά εδώ, που την είδα συνεχόμενα όμως σαν μια τεράστια ταινία. Το Blackport από την Ισλανδία. Με ξαφνιάζει πάντα ευχάριστα το τι διαμαντάκια μπορείς να ανακαλύψεις στα πιο απίθανα μέρη του κόσμου. Μια μικρή κοινωνία, που θυμίζει γαλατικό χωριό, πολιτική, δίψα για χρήμα, άνθρωποι που παλεύουν να επιβιώσουν και χαρακτήρες τόσο υπέροχα προβληματικοί, που δε ξέρεις αν θέλεις να τους αγκαλιάσεις ή να τους καταγγείλεις. Και μια τρέλα, ένα παράλογο χιούμορ και μια σκοτεινή ματιά στην ανθρώπινη φύση που μάλλον μόνο οι Βόρειοι μπορούν να σερβίρουν τόσο φυσικά. Είναι τρελοί αυτοί οι Ισλανδοί.

Ποιο βιβλίο έχεις στο κομοδίνο σου;

Στο κομοδίνο υπάρχει μια μεγάλη στοίβα βιβλία, αυτά που διαβάζω ή ψάχνω χρόνο να διαβάσω τώρα και ακολουθούν προς τα κάτω αυτά που σχεδιάζω να διαβάσω αργότερα. Αλλά αν συνεχίσουν έτσι μάλλον θα χρειαστώ και δεύτερο κομοδίνο. Στη κορυφή είναι ο Μολλόυ του Μπέκετ και Η Πείνα του Χάμσουν. Ευτυχώς το δεύτερο το διαβάζω για δεύτερη φορά. Γενικά, έχω μια περίεργη σχέση με τα βιβλία: αγοράζω περισσότερα απ’ όσα προλαβαίνω να διαβάσω, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα βρω τον χρόνο. Παραμένω αισιόδοξος.

Τι θα έκανες αν δεν ήσουν ηθοποιός/σκηνοθέτης;

Θα ήμουν μάλλον κάτι εξίσου ανασφαλές, αβέβαιο και οικονομικά παράλογο. Μάλλον δεν είμαι άνθρωπος για ασφαλείς επιλογές. Νομίζω ότι θα με τραβούσε πάντα κάτι που έχει μέσα του δημιουργία, ρίσκο και την πιθανότητα να αποτύχεις θεαματικά. Ίσως γι’ αυτό και το θέατρο μου ταίριαξε τόσο πολύ. Σου προσφέρει όλα τα παραπάνω και, επιπλέον, σου δίνει και την ψευδαίσθηση ότι την επόμενη φορά θα τα καταφέρεις καλύτερα.

Περιέγραψε μια στιγμή ευτυχίας

Μια στιγμή που δεν θέλεις να αλλάξει τίποτα. Δεν κάνεις σχέδιο, δεν διορθώνεις τίποτα, δεν σκέφτεσαι τι ακολουθεί. Είσαι απλώς εκεί. Και μετά φυσικά το χαλάς γιατί αρχίζεις να σκέφτεσαι πότε θα ξανασυμβεί και η πραγματικότητα σε προσγειώνει κάπως απότομα. Καλά το θέτεις λοιπόν….. στιγμές ευτυχίας.

Τι φοβάσαι πιο πολύ;

Το να καταφέρω να κάνω μόνο όσα ήταν λογικό να κάνω. Το να χάσω την περιέργεια μου ή το χιούμορ! Και φοβάμαι πραγματικά τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Αλλά εδώ τα πράγματα γίνονται σοβαρά και μου συμβαίνουν και όλα τα παραπάνω.

Πότε λες ψέματα;

Όταν λέω «έρχομαι σε 5 λεπτά». Σταθερό ψέμα που με το πέρασμα των καιρών παίρνει ποιητικές διαστάσεις και παραλλαγές.

Αν θα μπορούσες ν’ αλλάξεις κάτι στον εαυτό σου, τι θα ήταν;

Θα ήθελα να μπορώ να τελειώνω κάτι χωρίς να σκέφτομαι αμέσως το επόμενο. Έχω μια ελαφρώς προβληματική σχέση με το «και μετά;».

Ποια είναι η χειρότερη μορφή δυστυχίας;

Να πειστείς ότι η πραγματικότητα είναι σταθερή και αμετάβλητη. Να πειστείς όταν σου λένε «έτσι είναι τα πράγματα».  Νομίζω πως αξίζει να παλεύεις να αλλάξεις όσα σε πνίγουν, κόντρα στην εποχή. Ίσως τελικά η δυστυχία να μην είναι ούτε η αποτυχία ούτε η αδυναμία να αλλάξεις τον κόσμο, αλλά η στιγμή που παύεις να φαντάζεσαι ότι μπορεί να γίνει.

Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζεις;

Αν αγνοούσα τους κινδύνους θα διάλεγα Βερολίνο στο μεσοπόλεμο, ή Ρωσία την εποχή της επανάστασης. Πιασάρικο ε; Αλλά ετοιμάζοντας αυτήν την εποχή έργο σε μεσαιωνικό περιβάλλον επανεκτίμησα τη θέρμανση (όποιος έχει), το αφρόλουτρο και τα πολιτικά δικαιώματα. Καλά για τα τελευταία θέλει πολύ κουβέντα.

Ποιο είναι το motto σου;

«Γιατί όχι;» Είναι μια πολύ ωραία φράση για να ξεκινήσεις κάτι. Συνήθως οδηγεί σε πολύ ενδιαφέρουσες καταστάσεις και μετά έρχεται ο λογαριασμός. Για εκεί υπάρχουν άλλα motto.

Αγαπημένος προορισμός;

Εκεί που δεν έχω πάει ακόμα. Ο ενθουσιασμός και η ελευθερία που νιώθεις σε άγνωστα μέρη που όλα πρέπει να τα ανακαλύψεις με επιτυχία ή και όχι. Οπουδήποτε λοιπόν με ανθρώπους που αγαπάς και αν είναι δυνατόν χωρίς σήμα στο τηλέφωνο.

Το μεγαλύτερο ελάττωμα σου;

Ξεκινάω πολλά πράγματα με τον ενθουσιασμό κάποιου που πιστεύει ότι η μέρα έχει 47 ώρες.

Αν είχες μπροστά σου τον Θεό τί θα του έλεγες;

Πρώτα θα αναρωτιόμουν αν ήταν ληγμένο κάτι στο πρωινό. Μετά θα τσέκαρα τις ομοιότητες με τον Μαρξ, γιατί έτσι τον φανταζόμουν τον θεό σαν μορφή όταν ήμουν παιδί. Και μετά θα τον ρωτούσα αν τελικά υπήρχε κάποιο σχέδιο ή απλά όλο ήταν ένας μεταμεσονύχτιος αυτοσχεδιασμός.

Αγαπημένη βόλτα στην πόλη

Κέντρο περπατώντας χωρίς να έχεις αποφασίσει ακριβώς που θα καταλήξεις. Και πάμε και παρακάτω και παρακάτω…. Όταν δε ξέρεις που ακριβώς πας με έναν τρόπο καταλαβαίνεις που βρίσκεσαι. Ισχύει και στο θέατρο αυτό, οι καλύτερες διαδρομές είναι αυτές που δε χρειάζεται να δικαιολογηθούν.

Τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό και ποια είναι τα επόμενα σχέδια σου;

Ετοιμάζουμε τη «Μπαλάντα Ενός Ευαίσθητου Δήμιου» του Γιάννη Κεντρωτά, ένα μεσαιωνικό μιούζικαλ όπου οι δήμιοι, οι βασιλιάδες, η εξουσία, η ευαισθησία και η ανοησία συναντιούνται σε μια ιστορία που μας θυμίζει ότι ίσως δεν έχουμε απομακρυνθεί και τόσο από τον Μεσαίωνα. Μια αναρχική κωμωδία σε κλίμα Monty Pythons, με μουσική, τραγούδι και αρκετή ασέβεια απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας. Την παράσταση παρουσιάζουμε εμείς, η M Productions, σε συνεργασία με την 451f του Μιχάλη Κοιλάκου. Σε αυτή τη σύμπραξη μαζευτήκαμε παλιοί και νέοι φίλοι, άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμαστε την αγάπη για το θέατρο, το χιούμορ και μια αδυναμία να υπακούμε σε ό,τι θεωρείται αυτονόητο. Κάπως έτσι ξεκινούν συνήθως οι καλές ιστορίες. Και μερικές επαναστάσεις…. Μετά; Θα δούμε. Έχω μάθει να μην κάνω πολύ μεγάλα σχέδια. Αν και, για να είμαι ειλικρινής, έχω ήδη κάνει μερικά. Απλώς προσπαθώ να μην τα μάθει κανείς πριν την ώρα τους. Kαι οι τοίχοι έχουν αυτιά….