Χάρης Νικολαΐδης: «Στη σκηνή είμαι ο εαυτός μου»

Δεν είναι όλοι οι μουσικοί ίδιοι τη στιγμή που ανεβαίνουν στη σκηνή. Οι κιθάρες είναι ήδη κουρδισμένες, τα μικρόφωνα στη θέση τους, αλλά το πραγματικό βάρος πέφτει αλλού, σε εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να παίξεις τραγούδια και στο να πεις κάτι που σε εκθέτει. Ο Χάρης Νικολαΐδης δεν αντιμετωπίζει τη σκηνή σαν απόδραση αλλά περισσότερο σαν έναν χώρο όπου όσα σκέφτεται δυνατά βρίσκουν επιτέλους ρυθμό. Την Πέμπτη 23 Απριλίου, στο Caja de Musica, θα παρουσιάσει το «Χάρης, χάρηκα». Με κιθάρες, groove και ιστορίες που δεν ζητούν εντυπωσιασμό αλλά κατανόηση, το live μοιάζει λιγότερο με παράσταση και περισσότερο με μια πρώτη γνωριμία που δεν φοβάται να πει πολλά από νωρίς. Ίσως γιατί, όπως προκύπτει από τη συζήτησή μας, για τον ίδιο η μουσική δεν είναι ποτέ ρόλος. Είναι τρόπος να αντέχεις τον εαυτό σου και, αν είσαι τυχερός, να τον μοιράζεσαι.

– Πότε θυμάσαι τον εαυτό σου να έρχεται πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική;

Η φορά που θυμάμαι πολύ έντονα είναι όταν άκουσα έναν δάσκαλο στο δημοτικό να παίζει κιθάρα και με μάγεψε. Εκείνο το απόγευμα, πήγα σπίτι και ζήτησα από τους γονείς μου να ξεκινήσω μαθήματα κιθάρας!

– Υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που κατάλαβες ότι αυτό δεν είναι απλώς κάτι που αγαπάς, αλλά κάτι που σε ορίζει;

Θα πω η πρώτη φορά που βρέθηκα πάνω σε σκηνή με ένα σχολικό συγκρότημα που είχα φτιάξει με κάποιους φίλους μου.

– Θυμάσαι το πρώτο τραγούδι που έγραψες; Ήταν ανάγκη ή παιχνίδι;

Το θυμάμαι εννοείται. Είναι το ‘Όταν σε είδα’ από τον δίσκο μου. Είχα γράψει και κάποια άλλα πιο μικρός αλλά αυτό νιώθω πως είναι το πρώτο, πραγματικά ολοκληρωμένο, τραγούδι που έγραψα.

– Υπήρξε κάποιος άνθρωπος που σε “έσπρωξε” προς τη μουσική χωρίς να το καταλάβεις;

Ο πατέρας μου ήταν πολύ υπέρ του να ασχοληθώ με τη μουσική και ήταν και εκείνος που μου το πρότεινε ένα απόγευμα σε μία κουβέντα που κάναμε. Με ρώτησε αν έχω σκεφτεί να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτό. Από εκεί και πέρα και ο καθηγητής της κιθάρας μου με βοήθησε και ό,τι ξέρω το οφείλω σε εκείνον

– Το «Χάρης, χάρηκα» είναι σύσταση ή απολογία;

Είναι σύσταση Ο δικός μου τρόπος να γνωρίσει ο κόσμος τη μουσική μου και λίγο από τον εσωτερικό μου αν θες κόσμο.

– Πόσο απέχει ο Χάρης που γράφει από τον Χάρη που ζει;

Ο στόχος είναι αυτοί οι δύο να είναι όσο πιο κοντά γίνεται. Θεωρώ πως είναι αλληλένδετοι.

– Όταν γράφεις, λες αλήθειες ή φτιάχνεις μια καλύτερη εκδοχή τους;

Πιστεύω, και θέλω να πιστεύω πως γράφω κυρίως αλήθειες, τις δικές μου αλήθειες. Τώρα πάνω σε αυτό εντάξει, υπάρχει και η ποιητική αδεία που λένε!

– Στη σκηνή είσαι πιο ειλικρινής ή πιο ελεγχόμενος;

Εκεί βγαίνει ο αληθινός μου εαυτός. Στη σκηνή νιώθω πραγματικά ελεύθερος και είναι ο τρόπος μου να εκφραστώ πλήρως.

– Τα τραγούδια αλλάζουν όταν τα λες μπροστά σε κόσμο ή αλλάζεις εσύ;

Νομίζω συμβαίνουν και τα δύο. Και τα ίδια τα τραγούδια αλλάζουν γιατί δεν μπορείς να τα μεταφέρεις ακριβώς όπως έχουν δισκογραφηθεί, αλλάζω και εγώ γιατί ενθουσιάζομαι όποτε τα παίζω live και ακούω τις αλλαγές που έχουμε κάνει.

– Ποια είναι η πιο άβολη αλήθεια που κρύβεις μέσα σε ένα “εύκολο” τραγούδι;

Πως όσο εύκολο και να είναι ή να θεωρείται πως είναι ένα τραγούδι, από πίσω πάντα υπάρχει η συνεχής αμφισβήτηση του αν υπάρχει λόγος να το γράψω και να το βγάλω προς τα έξω.

– Οι επιρροές σου είναι παρηγοριά ή βάρος;

Πιο πολύ παρηγοριά. Είναι μουσικές και τραγούδια τα οποία μου μιλάνε εμένα προσωπικά και μου κρατάνε παρέα σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής μου.

– Oι επιρροές μπορούν να γίνουν άλλοθι;

Νομίζω πως οι επιρροές του καθενός είναι ο τρόπος να δημιουργήσει ο κάθε καλλιτέχνης την δική του ταυτότητα μέχρις ότου να πάρει μορφή η δική του τέχνη.

– Υπάρχει κάτι που σου πήρε η μουσική;

Ακριβώς το αντίθετο! Η μουσική μου έχει δώσει και συνεχίζει να μου δίνει συνέχεια. Συναισθήματα, κουράγιο, τρόπους να αντιμετωπίζω καταστάσεις, ακόμα και έναν τρόπο να συγκεντρώνομαι σε κάτι συγκεκριμένο, κάτι το οποίο με δυσκολεύει αρκετά!

– Το χειροκρότημα σε γεμίζει ή απλώς καλύπτει κάτι που λείπει;

Με έβαλες σε σκέψεις τώρα! Δεν θα έλεγα πως μου καλύπτει κάτι. Με γεμίζει πραγματικά πολύ και όταν η ενέργεια του κοινού είναι ωραία και υπάρχει αυτό το χειροκρότημα αλήθεια γεμίζω κι εγώ ενέργεια και χαρά.

– Υπάρχει κάτι που αν το γράψεις, θα σε διαλύσει;

Δεν νομίζω, όχι ακόμα τουλάχιστον. Θεωρώ πως αν μου έρθει η έμπνευση και η όρεξη να γράψω για κάτι θα το κάνω. Ποιος ξέρει όμως, μπορεί κάποια στιγμή να βρεθεί κάτι που να με ‘τρομάζει’.

– Η ειλικρίνεια είναι επιλογή ή αδυναμία;

Αδυναμία δεν θα την έλεγα ποτέ. Επιλογή είναι και θεωρώ πως όσο πιο ειλικρινής είναι η κάθε μορφή τέχνης που δημιουργεί κάποιος, τόσο πιο όμορφή θα είναι.

– Ποιο τραγούδι σου θα ήθελες να είναι απλώς ήχος, χωρίς λόγια;

Ίσως το “Ζηλεύω”. Μου αρέσει η απλότητα της μουσικής που έχω γράψει και ίσως να ήταν όμορφο ακόμα και χωρίς τους στίχους.

– Υπάρχει τραγούδι που δεν θα έπαιζες ποτέ σε ένα live;

Δεν νομίζω. Ακόμα και τραγούδια που μπορεί να μην με εκφράζουν στο 100% μπορούν με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, να διασκευαστούν αναλόγως.

– Είσαι πιο αυστηρός με τον εαυτό σου ως άνθρωπος ή ως καλλιτέχνης;

Είμαι γενικά αυστηρός με τον εαυτό μου αλλά πιστεύω πως με τον καλλιτεχνικό μου χαρακτήρα είμαι λίγο περισσότερο γιατί πάντα περιμένω περισσότερα από εμένα, ασχέτως του αν είναι σωστό ή όχι.

– Πώς επηρεάζει η καθημερινότητα και όσα συμβαίνουν γύρω σου τον τρόπο που γράφεις;

Τον επηρεάζει άμεσα. Η καθημερινότητα είναι ο λόγος που γράφω και με εμπνέει απόλυτα.

– Υπάρχει κάτι στη σημερινή κοινωνία που σε δυσκολεύει να το μετατρέψεις σε τραγούδι;

Δεν μπορώ να το σκεφτώ ακριβώς με αυτόν τον τρόπο. Τις περισσότερες φορές που γράφω απλώς μου βγαίνει να σχολιάσω κάτι το οποίο είτε έχω ζήσει είτε παρατηρώ. Δεν μπορώ να θέσω σαν στόχο να γράψω για κάποιο συγκεκριμένο γεγονός.

– Είσαι άνθρωπος της ρουτίνας ή της στιγμής;

Είμαι άνθρωπος της ρουτίνας που θα ήθελε να είναι άνθρωπος της στιγμής!

– Έχεις πει ποτέ “όχι” σε κάτι που τελικά μετάνιωσες;

Μέχρι τώρα όχι αλλά έχουμε μέλλον ακόμα! Σίγουρα θα υπάρξουν τέτοιες στιγμές στη ζωή.

– Πώς διαχειρίζεσαι την αποτυχία;

Σκέφτομαι πως και η αποτυχία είναι μέρος της εξέλιξης σου. Πάντα θα υπάρχει και όποτε αποτυγχάνεις απλά πρέπει να συνεχίζεις.

– Τι σε προβληματίζει περισσότερο στην εποχή που ζούμε;

Νιώθω πως ειδικά αυτόν τον καιρό διανύουμε μία αρκετά μαύρη περίοδο. Βλέπουμε πολέμους, θανάτους να συμβαίνουν, τον ρατσισμό να μεσουρανεί, και εκείνο που με προβληματίζει είναι πως έχουμε γίνει αναίσθητοι σε τέτοιες εικόνες και συμπεριφορές με αποτέλεσμα να μας φαίνεται οριακά φυσιολογικό.

– Πόσο εύκολο είναι να είσαι “αυθεντικός” σε έναν χώρο που συχνά ζητά εικόνα;

Ίσως να μην είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Όντως υπάρχει μία έμφαση στην εικόνα. Από την άλλη νομίζω πως αν είσαι πραγματικά αυθεντικός, απλά βγαίνει και στη μουσική σου, δεν είναι κάτι το οποίο μπορείς να πιέσεις να συμβεί.

– Αν μπορούσες πριν τη συναυλία να ψιθυρίσεις στο αυτί σε κάποιον από το κοινό, τι θα του έλεγες ;

Πέρνα καλά και ευχαριστήσου το όσο θα το ευχαριστηθούμε και εμείς!