Ο Ody Icons αποκαλύπτει. Κάθε φράση του μοιάζει με θραύσμα από κάποιο εσωτερικό ημερολόγιο που δεν γράφτηκε ποτέ για να διαβαστεί. Μιλά σαν άνθρωπος που έχει ήδη περάσει από όλα τα δωμάτια της ψυχής του, τα φωτισμένα, τα κρυμμένα, τα τύφλα σκοτεινά και τώρα επιστρέφει για να σου δώσει ένα κλειδί από καθένα. Η τέχνη του δεν είναι καταφύγιο ούτε δήλωση, είναι μια διαδικασία απογύμνωσης. Μια απόπειρα να παραδοθεί στην αλήθεια πριν τον προλάβουν οι μηχανισμοί της αγοράς, η βία της καθημερινότητας ή η βαναυσότητα του καπιταλισμού που τον πληγώνει όσο και τον καθορίζει. Στις απαντήσεις του υπάρχει κάτι παιδικό και κάτι απόλυτα ώριμο· μια γλώσσα που πάλλεται ανάμεσα στη ρωγμή και στο φως.
Μιλά για τραγούδια που γεννιούνται από αίμα και δάκρυ, για πόλεις που τον έμαθαν να χάνει για να βρίσκει, για το σώμα που γίνεται λευκή σελίδα πριν γραφτεί από την ανάσα. Μιλά για την queer εμπειρία σαν να είναι γεωλογία — στρώματα πόνου, στρώματα ομορφιάς, στρώματα μνήμης. Με λίγα λόγια δεν κάνει συνέντευξη. Ανοίγει ένα παράθυρο σε έναν κόσμο όπου η ευαλωτότητα δεν είναι απειλή, αλλά τρόπος να υπάρξεις χωρίς να μικρύνεις.
– Αν η τέχνη είναι ένας τρόπος να θυμόμαστε αυτά που η ζωή μάς ζήτησε κάποτε να ξεχάσουμε, εσύ τι προσπαθείς να θυμηθείς μέσα από τη φωνή και το σώμα σου;
Ό,τι με συγκίνησε αλλά εγώ δυστυχώς δεν το πίστεψα.
– Αν σου έλεγα ότι η ζωή είναι μια σειρά από λάθη που προσπαθούμε να διορθώσουμε με μουσική, ποιο λάθος σου γράφτηκε πρώτο ως τραγούδι;
Η πίστη μου πως θα αλλάξω τον κόσμο.
– Πότε ήταν η στιγμή που κατάλαβες ότι η σκηνή δεν είναι απλώς τόπος παρουσίασης, αλλά ένας χώρος προσωπικής έκθεσης και ίσως λύτρωσης;
Μάλλον συνέβη τόσο παλιά που δεν το θυμάμαι.
– Τι σε πονάει περισσότερο: αυτό που δεν βρήκες στην Κύπρο, αυτό που έχασες στο Παρίσι ή αυτό που θέλεις να χτίσεις στην Αθήνα;
Με πονάει η κόλλα από τα δάκρυα την ώρα που τα ξεκολλάω μετά από κάθε εμφάνιση. Άρα υποθέτω αυτό που μου έδωσε η Κύπρος, το ανακάλυψα στο Παρίσι και το κάνω στην Αθήνα.
– Πώς φτιάχνεται ένας κόσμος όπου η ευαλωτότητα δεν είναι απειλή, αλλά κοινός τόπος;
Η ερώτηση είναι πότε και πως έγινε η ευαλωτότητα απειλή.
– Υπάρχει μια πλευρά σου που κρύβεται πίσω από τον επαγγελματισμό των σπουδών, των παραστάσεων, των συνεργασιών, μια πιο άναρχη, πρωτόγονη; Την αφήνεις ποτέ να βγει μπροστά;
Αυτή η πλευρά γράφει τα τραγούδια, αυτή ερωτεύεται και αυτή βγαίνει στη σκηνή και τραγουδάει. Όσα μεταπτυχιακά και να χεις, αν δεν ανοίξεις το τουνέλ προς την ψυχούλα σου την έβαψες.
– Λένε ότι η φωνή είναι μνήμη του σώματος. Τι θυμάται το δικό σου σώμα όταν τραγουδά;
Το σώμα μου την ώρα που τραγουδάω είναι κενό. Λίγο πρίν βγω στη σκηνή γυρνάω δηλαδή σελίδα για να μπορέσω την ώρα που τραγουδάω να καταγράψει το σώμα την νέα εμπειρία σε λευκή κόλλα.
– Η τέχνη είναι μια μορφή αυτοθεραπείας. Εσύ από τι προσπαθείς να θεραπευτείς;
Από την έλλειψη ελευθερίας και τη βαναυσότητα του καπιταλισμού.
– Είναι η μουσική σου ένας τρόπος να σωθείς ή ένας τρόπος να χαθείς με μεγαλύτερη κομψότητα;
Είναι ένας τρόπος να χαθείς για να μπορέσεις να σωθείς.
– Πώς μεταφράζεται η ποίηση του Λαπαθιώτη μέσα σου; Τι ανασύρει; Τι αναμοχλεύει;
Μεταφράζεται ως κάτι που υπήρξε πριν από μένα για να μπορέσω να υπάρξω και εγώ στο σήμερα. Δημιούργησε δηλαδή έναν χώρο που δεν υπήρχε και μέσα σε αυτόν τον χώρο βρήκα κι εγώ χώρο να χωρέσω για να νιώσω πως ό,τι είμαι είναι οκ.
– Τι δεν κατάλαβες όταν ξεκινούσες, και τώρα σου φαίνεται αστεία αυτονόητο;
Πως η βλακεία είναι ανίκητη και άρα εύκολα πρέπει να παρακάμπτεται.
– Τι δεν συγχωρείς εύκολα ούτε στους άλλους, ούτε στον εαυτό σου;
Δύσκολα δεν συγχωρώ.
– Αν η queer εμπειρία είναι και πληγή και πηγή, ποια από τις δύο κυριαρχεί μέσα σου όταν γράφεις;
Η πληγή είναι πηγή και από το αίμα και το δάκρυ έχουν γραφτεί τα ωραιότερα τραγούδια της ανθρώπινης ιστορίας. Και τα δικά μου από εκεί γράφονται, αλλά ακόμα δεν βρήκαν την θέση τους.
– Σε μια εποχή που όλοι μιλούν για αριθμούς, streams και trends, πώς προστατεύεις την τρυφερότητα του έργου σου;
Κλείνομαι στη σπηλιά μου, νοητή ή φυσική. Απομακρύνομαι για να μπορέσω να με πλησιάσω.
– Πώς αντιλαμβάνεσαι την έννοια «κοινότητα»; Πού τη βρήκες; Ή πού τη δημιούργησες για να υπάρχει;
Την βρίσκω παντού όπου επιδιώξω να την βρω. Στους φίλους και τις φίλες μου, στις αυθόρμητες παρέες, στον ένα/μια που ακούει τη μουσική μου το βράδυ καθώς επιστρέφει σπίτι από μια μεγάλη μέρα.
– Έχεις νιώσει ποτέ πως σε κοιτούν όλοι, αλλά δεν σε βλέπει κανείς;
Γι’ αυτό είναι οι φίλοι. Για να είσαι διάτρητος, διαφανής.
– Ποια στιγμή της δουλειάς σου σε έκανε να νιώσεις ότι η ανάσα μπορεί να είναι πολιτική πράξη;
Κάθε φορά που πρέπει να ξαναβρώ την ανάσα μου όταν τραγουδάω το Don’t shoot me που έγραψα για τον Ζακ. Οφείλω να την ξαναβρίσκω και να πω Don’t shoot me when I’m crying.
– Έχεις νιώσει ποτέ πως η επιτυχία σε απομάκρυνε από αυτό που σε έκανε να ξεκινήσεις;
Δεν νομίζω ότι έχω απομακρυνθεί από εκεί απ’ όπου ξεκίνησα. Ούτε χρονικά. Ούτε υπό το πρίσμα της επιτυχίας.
– Πότε φοβήθηκες περισσότερο την επιτυχία από την αποτυχία;
Κάθε μέρα, αλλά το δουλεύω.
– Τι έχει μεγαλύτερη σημασία για σένα τώρα: να σε αγαπούν ή να σε καταλαβαίνουν;
Αν με αγαπάς, με καταλαβαίνεις. Το να σε καταλάβω δεν είναι πάντα μια εγκεφαλική πράξη αλλά είναι μέρος της απόφασης της αγάπης.
– Από όλα όσα έχεις κάνει, τι πιστεύεις ότι έχει την πιο μεγάλη αξία όχι για το κοινό, αλλά για εσένα τον ίδιο;
Τα τραγούδια που κατάφερα να συναρμολογήσω και καταγράφουν ένα συλλογικό αίσθημα.
– Πότε κρύβεται καλύτερα η αλήθεια: όταν τραγουδάς ή όταν σωπαίνεις;
Αν κρύβεις την αλήθεια όταν τραγουδάς, δεν τραγουδάς.
– Τελικά, εσύ τι θες να κάνεις με την τέχνη σου; Να δώσεις καταφύγιο, ή να φανερώσεις ότι κανενός το καταφύγιο δεν είναι ασφαλές;
Νομίζω πως όλα τα καταφύγια είναι ασφαλή μέχρι να μην είναι. Αλλά μέχρι να μην είναι πια, θέλω να το κάνω το πιο ασφαλές καταφύγιο, το πιο προσβάσιμο.
– Υπάρχει κάποιος ήχος ή project που θες να δοκιμάσεις αλλά δεν έχεις τολμήσει ακόμη;
Ναι φυσικά. Και έχω πολύ ενθουσιασμό για όλα, ακριβώς επειδή απαιτούν ένα έξτρα τόλμημα.
– Υπάρχει κάτι που ο κόσμος νομίζει ότι είσαι, αλλά δεν είσαι καθόλου;
Αισιόδοξος;
