Ο Κώστας Τσιούκας με υποδέχεται στο θέατρο «Σφενδόνη», εκεί βρίσκεται ήδη και ο Παναγιώτης Μελίδης aka Larry Gus -που έχει γράψει κάποια κομμάτια για την παράσταση- για να κάνει sound check. Το έργο είναι η «Ιεροτελεστία της Άνοιξης» με την εμβληματική μουσική του Stravinsky και ο Κώστας Τσιούκας δίνει τη δική του εκδοχή σε αυτό παρουσιάζοντας μια χορογραφία με αποκλειστικά ανδρική ομάδα που απαρτίζεται από τους Τάσο Καραχάλιο, Pierre Magendie, Ευθύμιο Μοσχόπουλο, Μάριο Αθανάσιο Μποζίκα, Γιάννη Νικολαΐδη, Σπύρο Ντόγκα.
Τα βουκολικά στοιχεία, η έννοια της προσφοράς αντί της θυσίας και η ανάδυση της κοινότητας ως απαραίτητο στοιχείο του τελετουργικού που φέρνει την άνοιξη είναι τρεις από τους πυλώνες της παράστασης, που θα παρουσιαστεί από την Κυριακή 10 Μαΐου έως και την Τετάρτη 13, του ίδιου μήνα. Αφού ολοκληρώνεται η φωτογράφιση, ο Κώστας κάθεται απέναντι μου και αρχίζει να μοιράζεται τις σκέψεις του για την παράσταση, και όχι μόνο:
Έχω μεγαλώσει σε χωριό, στους Σοφάδες Καρδίτσας. Αυτά που θυμάμαι έντονα από την άνοιξη των παιδικών μου χρόνων, είναι το Πάσχα και οι καλλιέργειες στον θεσσαλικό κάμπο. Κάθε Πρωτομαγιά η μάνα μου άφηνε στο προσκεφάλι μας ένα τριαντάφυλλο, από τον κήπο μας. Η άνοιξη είναι ταυτισμένη με τις μυρωδιές των λουλουδιών.
Το σώμα μας χαλαρώνει με το που ανεβαίνει η θερμοκρασία. Όσοι ασχολούμαστε με τον χορό το ξέρουμε καλά αυτό. Το κορμί μας τον χειμώνα είναι πιο σφιγμένο, πιο μαζεμένο. Την άνοιξη το σώμα μας χαλαρώνει, χορεύουμε πιο εύκολα, αφηνόμαστε πιο εύκολα
Αγαπάω την «Ιεροτελεστία της Άνοιξης» γιατί είναι μεγάλο challenge για έναν χορογράφο να την προσεγγίσει. Είναι δύσκολη πίστα το συγκεκριμένο έργο. Η μουσική του Stravinsky είναι εξαιρετικά πολύπλοκη και απαιτούνται πολλά ακούσματα για να την αποκωδικοποιήσει κανείς· αν την ακούσεις, όμως, προσεκτικά αντιλαμβάνεσαι τις ενότητες στις οποίες χωρίζεται. Επίσης, μου αρέσει πολύ ο μύθος του έργου, που δεν είναι παρά ένα παγανιστικό, ρωσικό παραμύθι για μια θυσία που γίνεται ώστε να έρθει η άνοιξη.
Στη δική μας εκδοχή της «Ιεροτελεστίας της Άνοιξης» δεν υπάρχει θυσία. Στην παράσταση που παρουσιάζουμε ο κάθε χορευτής εκτελεί έναν προσωπικό χορό και μέσα απ’ αυτόν ανταλλάσσει κάτι από τον εαυτό του για να έρθει η άνοιξη. Έτσι, αντί για θυσία υπάρχει προσφορά. Στο έργο μας, όλοι είναι επίλεκτοι και μοναδικοί και χάρη στην προφορά τους όλοι φέρνουν την άνοιξη.
Δεν μου αρέσει η έννοια της θυσίας. Δεν πιστεύω ότι φέρνει κάτι καλό η θυσία, έχει μια παλιακή χροιά που δεν μου πάει. Αντίθετα, η προσφορά έχει μια ανοιχτωσιά. Όταν προσφέρεις είσαι μέρος μιας κοινότητας. Είναι πιο αυτόβουλο να προσφέρεις αντί να θυσιάζεις.
Με τον Παναγιώτη Μελίδη (Larry Gus) έχουμε χτίσει μια συνεργασία γεμάτη εμπιστοσύνη, εδώ και πολλά χρόνια. Στην παράσταση τα κομμάτια του Παναγιώτη μπαίνουν εμβόλιμα ανάμεσα στις μουσικές ενότητες του Στραβίνσκι και κατά μία έννοια αναμετριούνται. Με το μουσικό στίγμα του Παναγιώτη δίνονται κάποιες ανάσες στο έργο, ανάσες που λειτουργούν κομβικά.
Στην παράστασή μας υπάρχει, αναπόφευκτα, αναφορά στην ελληνική ύπαιθρο. Οι γκλίτσες που χρησιμοποιούν ως props οι χορευτές -εν είδη βουκολικού καμπαρέ- είναι από τη συλλογή μου· κάποιες του μπαμπά μου και κάποιες που έχω αγοράσει από χωριά της Καρδίτσας. Γνώρισα κι έναν παππού που φτιάχνει γκλίτσες κι έτσι έμαθα τη διαδικασία. Γενικά, με ελκύει το οικείο. Οι παππούδες μου ήταν βοσκοί, άρα η αισθητική της γκλίτσας κούμπωσε στο έργο, όπως το βλέπω εγώ.
Έχω ασχοληθεί και με τα κοστούμια, που στην «Ιεροτελεστία της Άνοιξης» είναι -τι άλλο;- εμπνευσμένα από το βαλκανικό φολκλόρ. Στα κοστούμια ως υλικό χρησιμοποιήσαμε τσεβρέ, ένα υφαντό που χρησιμοποιείται για παραδοσιακά πουκάμισα. Όταν ήταν έτοιμα άρχισα να ουρλιάζω από τη χαρά μου, τόσο ενθουσιάστηκα. Μου αρέσει πολύ να ασχολούμαι με το αισθητικό κομμάτι, να διαλέγω υφάσματα, σχέδια, χρώματα. Συνεργάζομαι με την Argis Fashion και μου αρέσει η όλη διαδικασία, να συζητάμε, να βρίσκουμε τα υλικά, να φτιάχνουμε τα πάτερν. Κάθε κοστούμι είναι μοναδικό για τον κάθε χορευτή και ταιριάζει με την προσωπικότητά του. Τη γουστάρω τη μόδα. Βλέπω και GNTM.
Μικρός ασχολούμουν με τους παραδοσιακούς χορούς. Αυτή η ενασχόληση με δίδαξε την έννοια του αυτοσχεδιασμού, που πάντα υπάρχει στις παραστάσεις μου. Σίγουρα υπάρχουν και χορογραφημένα μέρη όμως ο αυτοσχεδιασμός προσφέρει μια μοναδική ζωντάνια σε αυτό που παρουσιάζεις. Επίσης, χάρη στους παραδοσιακούς χορούς αγάπησα την ομαδικότητα και έμαθα τη ρυθμικότητα.
Ως μαθητής έχω κάνει, με την ομάδα των παραδοσιακών χορών, περιοδείες με πούλμαν στα Βαλκάνια, στα 90ς. Φορούσα Frond ρέιβ φούτερ, ασημένια γυαλιά κι ανάποδα το καπέλο μου και αγόραζα cd των Prodigy, οπότε δεν ήμουν τυπικό δείγμα χορευτή παραδοσιακών χορών. Είχα πάρει ένα τρομερό sleeping bag από τη Βουλγαρία, πραγματικά αθάνατο, το κράτησα χρόνια, κι ένα πορτοφολάκι Michael Jackson που μετά το πήρε η μαμά μου για να βάζει τα κέρματα απ’ τη λαϊκή. Ήταν σημαντικά, για μένα που μεγάλωνα σε χωριό, αυτά τα ταξίδια. Άνοιξαν τα μάτια μου, ξεστραβώθηκα βλέποντας άλλα πράγματα, εισπράττοντας κι άλλες προσλαμβάνουσες.
Αν χορέψω για μένα, στο σπίτι μου, θα βάλω τα δικά μου, δηλαδή afro-house, βαλκανική τραπ -και στην παράσταση παίζει ένα αλβανικό τραπ- και την αγαπημένη μου Rihanna, που είναι κι αυτή Ιχθύς, όπως κι εγώ. Έχω ιδιαίτερο γούστο στη μουσική.
Είναι πολύ σημαντικό να έχεις τη δυνατότητα να κάνεις «τα δικά σου», να είσαι κοντά στον εαυτό σου, τις ανάγκες σου, τις επιθυμίες σου. Αισθάνομαι πολύ τυχερός με την «Ιεροτελεστία της Άνοιξης» γιατί ήθελα εδώ και πολύ καιρό να κάνω αυτή την παράσταση και τελικά βρέθηκε η κατάλληλη στιγμή για να καταδυθώ.
Ως ένστικτο ορίζω εκεί που αισθάνομαι όμορφα. Το ακολουθώ το ένστικτό μου και έχω αποδεχτεί ότι αλλάζει, δεν είμαστε πάντα ίδιοι.
Διαλέγω την πλευρά της αισιοδοξίας, της χαράς, του χορού, της προσφοράς και της κοινότητας. Διαλέγω την άνοιξη.
Info: Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης, 10-13 Μαΐου 2026, 21:00 στο Θέατρο Σφενδόνη
