Δεν υπάρχει κάτι καινούργιο σε έναν αριθμό. Ο χρόνος αλλάζει χωρίς να ρωτά, κι εμείς τον ακολουθούμε περισσότερο από συνήθεια παρά από πίστη. Το 2026 δεν φτάνει με υπόσχεση. Φτάνει με βάρος. Δεν ζητά χειροκρότημα. Ζητά προσοχή.
Δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Ξεκινάμε από εκεί που κουραστήκαμε. Από έναν κόσμο που έμαθε να δουλεύει μόνιμα στο όριο, να μιλά γρήγορα και να σκέφτεται λίγο, να μεταφράζει τα πάντα σε απόδοση και να ξεχνά την αξία. Από μια καθημερινότητα όπου η ένταση έγινε κανονικότητα και η κανονικότητα έγινε θόρυβος. Το 2026 δεν έρχεται να μας σώσει. Έρχεται να μας κοιτάξει όπως είμαστε.
Δεν θα διορθώσει τις αντιφάσεις. Θα τις φωτίσει. Θα δείξει πόσο εύκολα συνηθίσαμε το αφύσικο: την κούραση ως αρετή, την οργή ως θέαμα, την απανθρωπιά ως «ρεαλισμό». Θα δείξει πόσο πρόθυμα ανταλλάξαμε την πολυπλοκότητα με απλά συνθήματα και την ευθύνη με ειρωνεία. Δεν θα μας ρωτήσει τι πιστεύουμε, θα μας ρωτήσει πώς στεκόμαστε.
Αν κάτι τελειώνει, είναι η ψευδαίσθηση του reset. Δεν υπάρχει επανεκκίνηση χωρίς μνήμη. Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς κόστος. Δεν υπάρχει μέλλον χωρίς το παρόν να μιλήσει καθαρά. Το 2026 δεν θέλει θετική σκέψη. Θέλει ακρίβεια. Θέλει να ξέρουμε τι λέμε όταν λέμε «ανάπτυξη», «ασφάλεια», «καινοτομία». Θέλει να ξέρουμε ποιος πληρώνει και ποιος ωφελείται. Θέλει να ξέρουμε πότε η σιωπή είναι σύνεση και πότε είναι συνενοχή.
Η τεχνολογία θα συνεχίσει να υπόσχεται λύσεις. Η πολιτική θα συνεχίσει να υπόσχεται σταθερότητα. Η αγορά θα συνεχίσει να υπόσχεται ευημερία. Το 2026 δεν υπόσχεται τίποτα. Υπενθυμίζει ότι τα εργαλεία δεν έχουν ηθική, οι αφηγήσεις έχουν, και οι επιλογές αφήνουν ίχνη. Ότι η ταχύτητα δεν είναι ουδετερότητα. Ότι η ουδετερότητα συχνά είναι επιλογή.
Σε αυτή τη χρονιά, η καλοσύνη δεν θα είναι αυτονόητη. Θα είναι πράξη με συνέπειες. Όχι συναίσθημα, αλλά στάση: να μην προσπερνάς, να μην απαντάς με κυνισμό εκεί που χρειάζεται ακρίβεια, να μην γίνεσαι αυτό που καταγγέλλεις. Η κοινότητα δεν θα είναι λέξη. Θα είναι δοκιμασία. Ποιον αντέχεις δίπλα σου όταν δεν υπάρχει χειροκρότημα; Ποιον υπερασπίζεσαι όταν δεν σε συμφέρει; Ποιον ακούς όταν δεν συμφωνεί μαζί σου;
Το 2026 δεν θα ανταμείψει την κραυγή. Θα ανταμείψει τη σαφήνεια. Δεν θα επιβραβεύσει την ευκολία. Θα επιβραβεύσει τη συνέπεια. Θα ξεχωρίσει εκείνους που μιλούν λίγο και κάνουν περισσότερο. Εκείνους που ξέρουν πότε να σωπάσουν και πότε να σταθούν. Εκείνους που δεν μπερδεύουν την ψυχραιμία με την αδιαφορία και την ηρεμία με την παραίτηση.
Δεν καλωσορίζουμε το 2026 με πυροτεχνήματα. Το καλωσορίζουμε με ανοιχτά μάτια. Με την επίγνωση ότι τίποτα δεν γίνεται καλύτερο επειδή το θέλουμε, αλλά μόνο αν αλλάξουμε τον τρόπο που στεκόμαστε μέσα του. Όχι πιο δυνατά. Πιο καθαρά. Όχι πιο γρήγορα. Πιο υπεύθυνα. Όχι πιο αισιόδοξα. Πιο αληθινά.
Αυτό δεν είναι ευχή. Είναι θέση. Μια ήρεμη, σταθερή απόφαση να μην παρασυρθούμε από τον θόρυβο, να μην κρυφτούμε πίσω από γενικότητες, να μην χαρίσουμε τη σκέψη μας σε έτοιμες απαντήσεις. Να επιλέξουμε μέτρο εκεί που μας σπρώχνουν στην υπερβολή. Να επιλέξουμε φροντίδα εκεί που μας μαθαίνουν κυνισμό. Να επιλέξουμε μνήμη εκεί που μας ζητούν να ξεχάσουμε.
Καλώς ήρθες, 2026. Σε βλέπουμε. Δεν θα κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε. Και θα προχωρήσουμε ήρεμα, καθαρά, με ευθύνη.
