Ο Λευτέρης Πετρούνιας είχε μόλις ολοκληρώσει το πρόγραμμά του στους κρίκους. Η βαθμολογία εμφανίστηκε στον πίνακα: 14,333. Δεν έδειχνε ικανοποιημένος. Περίμενε κάτι περισσότερο. Λίγο αργότερα θα ανέβαινε στο δεύτερο σκαλί του παγκόσμιου βάθρου πίσω από τον Κινέζο Σινγκιού Λαν. Ένας άνθρωπος που έχει κατακτήσει σχεδόν τα πάντα εξακολουθούσε να απαιτεί κάτι περισσότερο από τον εαυτό του. Αυτή είναι η πιο ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω από το ασημένιο μετάλλιο του Ρότερνταμ.
Ο Πετρούνιας πλησιάζει τα 36. Έχει τρία ολυμπιακά μετάλλια, πέντε παγκόσμια, 15 χρυσά μετάλλια σε μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις και μια καριέρα που θα μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί εδώ και χρόνια. Θα μπορούσε να απολαμβάνει την αναγνώριση, να εμφανίζεται σε τηλεοπτικά στούντιο και να εξηγεί στους νεότερους πώς κατακτώνται τα μετάλλια. Αντί γι’ αυτό συνεχίζει να ανεβαίνει στους κρίκους και να εκνευρίζεται όταν η βαθμολογία δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα η διαδρομή μέχρι τον τελικό δεν ήταν εύκολη. Στον προκριματικό πέρασε μόλις όγδοος, με ένα λάθος στην έξοδο που θα μπορούσε να του στερήσει τη συμμετοχή. Είχε προηγηθεί και μια ίωση με υψηλό πυρετό όπως αποκάλυψε ο ίδιος. Χρειάστηκε να διορθώσει όσα δεν λειτούργησαν, να ανακτήσει τις δυνάμεις του και να εμφανιστεί ξανά μπροστά στους κριτές, γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες επιτυχίες του δεν του εξασφάλιζαν τίποτα.
Αυτή είναι η πλευρά του πρωταθλητισμού που εξαφανίζεται πίσω από τις φωτογραφίες των απονομών. Βλέπουμε το μετάλλιο, ακούμε τον εθνικό ύμνο, μετράμε τις διακρίσεις. Σπανιότερα σκεφτόμαστε τι σημαίνει να επιστρέφεις καθημερινά στην ίδια αίθουσα, να επαναλαμβάνεις τις ίδιες κινήσεις και να διορθώνεις λεπτομέρειες που ο θεατής δεν θα προσέξει ποτέ. Να το κάνεις αυτό για χρόνια, ακόμη κι όταν έχεις αποδείξει όσα οι περισσότεροι αθλητές δεν θα καταφέρουν σε ολόκληρη την καριέρα τους.
Στους κρίκους το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο πρέπει να φαίνεται εύκολο. Ο αθλητής κρατά το σώμα του ακίνητο ενώ κάθε μυς δουλεύει στα όριά του. Η παραμικρή αστάθεια κοστίζει βαθμούς. Μια κακή έξοδος μπορεί να ακυρώσει ολόκληρη την προσπάθεια. Ο Πετρούνιας έχει περάσει σχεδόν όλη τη ζωή του τελειοποιώντας αυτή την ψευδαίσθηση της ευκολίας.
Το 2016 στο Ρίο, κατέκτησε το ολυμπιακό χρυσό. Στο Τόκιο και στο Παρίσι ακολούθησαν δύο χάλκινα. Μεσολάβησαν τραυματισμοί, χειρουργεία και αποκατάσταση. Η ηλικία δεν είναι απλώς ένας αριθμός στο βιογραφικό ενός γυμναστή. Κάθε χρόνος αλλάζει τη σχέση του με την προπόνηση, την αντοχή και τον κίνδυνο τραυματισμού. Ο Πετρούνιας δεν ανταγωνίζεται μόνο τους νεότερους αθλητές. Ανταγωνίζεται και τις προηγούμενες εκδοχές του εαυτού του.
Μετά το ασημένιο μετάλλιο δήλωσε ότι θα αργήσει να κατέβει από το βάθρο και πως αυτό θα συμβεί όταν το αποφασίσει ο ίδιος. Θα μπορούσε να ακουστεί αλαζονικό από κάποιον που δεν έχει δοκιμαστεί αρκετά. Από τον Πετρούνια ακούγεται περισσότερο σαν προσωπική συμφωνία με τον χρόνο. Δεν αρνείται ότι κάποτε θα σταματήσει. Αρνείται να αφήσει την απόφαση αποκλειστικά στη φθορά.
Ο επόμενος μεγάλος στόχος είναι το Λος Άντζελες το 2028. Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα φτάσει εκεί στην κατάσταση που επιθυμεί. Ούτε ο ίδιος. Αυτό κάνει την προσπάθειά του ενδιαφέρουσα: ένας αθλητής με εξασφαλισμένη θέση στην ιστορία εξακολουθεί να αναλαμβάνει τον κίνδυνο της αποτυχίας.
Την ίδια στιγμή, το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται στη σκιά του Basketgate, μιας δικαστικής έρευνας για σοβαρές καταγγελίες χειραγώγησης αγώνων και παρεμβάσεων στη διαιτησία. Οι καταγγελίες πρέπει να διερευνηθούν χωρίς να προεξοφλείται η ενοχή κανενός. Η αντίθεση πάντως είναι δύσκολο να αγνοηθεί.Ο αθλητής κρίνεται για όσα κάνει μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Θα άξιζε να κρίνονται με την ίδια αυστηρότητα και εκείνοι που διοικούν τον αθλητισμό
Αυτό δεν σημαίνει ότι η ενόργανη γυμναστική είναι ένας ιδανικός κόσμος ή ότι τα μετάλλια απαλλάσσουν οποιονδήποτε από την κριτική. Σημαίνει ότι μπορούμε να αναγνωρίζουμε την αξία μιας αθλητικής διαδρομής χωρίς να κατασκευάζουμε αγίους. Ο Πετρούνιας δεν χρειάζεται τέτοιου είδους προστασία. Η δουλειά του είναι αρκετή. Το ελληνικό κοινό έχει συνηθίσει να τον μετρά με τα μετάλλιά του. Εκείνος εξακολουθεί να μετρά τον εαυτό του με όσα δεν έχει ακόμη καταφέρει.
Στο Ρότερνταμ δεν έμοιαζε με άνθρωπο που ετοιμάζεται να αποχαιρετήσει τους κρίκους. Έμοιαζε με κάποιον που εξακολουθεί να έχει μια εκκρεμότητα μαζί τους. Το ασημένιο μετάλλιο ήταν αρκετό για όλους τους υπόλοιπους. Για εκείνον προφανώς όχι.
Σου αρέσει να διαβάζεις BlackBook;
