Lou is: όταν η μουσική γίνεται καταφύγιο

Δεν είναι αυτονόητο να πας σε μια εκκλησία για να ακούσεις ποπ. Ούτε να περιμένεις ότι θα φύγεις από εκεί έχοντας μοιραστεί κάτι με αγνώστους. Κι όμως, αυτό ακριβώς δοκιμάζει η Lou is (Λουίζα Σοφιανοπούλου) την Πέμπτη 30 Απριλίου στην Αγγλικανική Εκκλησία Αγίου Παύλου όχι μια «ιδιαίτερη» συναυλία, αλλά μια συνθήκη. Η ίδια το λέει πιο απλά: θέλει να υπάρξει ένας χώρος όπου κάποιος θα ακούσει και θα σκεφτεί «ναι, κι εγώ έτσι νιώθω». Όχι απαραίτητα δυνατά, ούτε θεαματικά. Αρκεί να συμβεί. Σε μια εποχή που, όπως παραδέχεται, αν την κοιτάξεις κατάματα μπορεί να σε διαλύσει, η μουσική δεν λειτουργεί ως απόδραση αλλά ως τρόπος να σταθείς. Να αντέξεις χωρίς να αποσυνδεθείς.

Η «προσευχή» που περιγράφει δεν έχει τίποτα μεταφυσικό. Είναι πρακτική. Είναι η στιγμή που η φωνή σπάει λίγο, που η συγκίνηση ξεφεύγει από τον έλεγχο, που το τραγούδι παύει να είναι μόνο δικό της. Εκεί κάπου ανάμεσα σε πλήκτρα, κιθάρες και σιωπές, η Lou is ψάχνει αυτό που ονομάζει “Heaven” όχι ως τόπο, αλλά ως κατάσταση που έρχεται και φεύγει, αλλά όσο κρατάει είναι αληθινή.

– Πότε θυμάσαι τον εαυτό σου να έρχεται πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική;

Ήμουν σίγουρα πολύ μικρή καθώς η οικογένειά  μου αγαπούσε τη μουσική και της έδινε σπουδαία θέση κάθε μέρα.

– Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα για μια συναυλία σαν προσευχή;

Ενιωσα την ανάγκη να εκφραστώ σε μια συνθήκη που ο κόσμος θα με ακούσει. Θέλω να τραγουδήσω τον πόνο μου, τις ελπίδες μου, τις σκέψεις μου εκεί που θα υπάρχει χώρος και η δυνατότητα να πει κι ο άλλος από κάτω «Ναι! Κι εγώ έτσι νιώθω».

– Αυτή η προσευχή είναι καταφύγιο ή τρόπος να μην κοιτάς κατάματα τι συμβαίνει έξω;

Νομίζω πια ότι αν κοιτάξεις κατάματα αυτά που συμβαίνουν έξω θα διαλυθείς. Προσωπικά η προσευχή, η μουσική και η σύνδεση που φέρνουν είναι το καταφύγιο που βρίσκουμε τη δύναμης μας. Κοιτάμε γύρω και δεν είμαστε ούτε μόνοι ούτε αδύναμοι. Μόνο έτσι αλλάζει ο κόσμος.

– Πιστεύεις ότι ο χώρος κάνει τη μουσική πιο σημαντική ή απλώς πιο όμορφη;

Πιο όμορφη σίγουρα. Σημαντική είναι παντού.

– Το “Heaven” που περιγράφεις είναι ένας τόπος ή μια στιγμή;

Μια κατάσταση θα έλεγα η οποία δε γίνεται να είναι μόνιμη, αλλά μπορεί να είναι προσβάσιμη όποτε θέλω.

– Αν έπρεπε να αφαιρέσεις μία λέξη από το Hell into Heaven, ποια θα έμενε;

To Hell φυσικά όπως και το έκανα στον τίτλο της συναυλίας. Η αποξένωση, η απομόνωση, η καταπίεση του εαυτού μας είναι η κόλαση. Για μένα να πω τα τραγούδια μου μέσα στην Αγγλικανική εκκλησία σε αυτούς που θέλουν να με νιώσουν είναι παράδεισος.

– Πιστεύεις πραγματικά ότι η αγάπη αρκεί για να μετατρέψει την κόλαση σε παράδεισο ή είναι ένα όμορφο ψέμα που έχουμε ανάγκη;

Πιστεύω πραγματικά πως η ΑΓΑΠΗ, με κεφαλαία, είναι ο λόγος που υπάρχουμε. Η αγάπη ως ποιότητα, ως συνεκτική δύναμη, ως άνευ όρων συμπεριληπτικό συναίσθημα είναι η απάντηση σε όλα. Αυτή η αγάπη αρκεί. Ονομάζουμε πολλά συναισθήματα αγάπη χωρίς όμως να τα βιώνουμε σε βάθος και ανοιχτόκαρδα.

– Έχεις ζήσει ποτέ τη δική σου “κόλαση” χωρίς να βρεις καμία έξοδο;

Αρκετές φορές αλλά πάντα τη βρίσκω.

– Η “κόλαση” που τραγουδάς έχει όνομα; 

Αυτό που συμβαίνει στον κόσμο τα τελευταία χρόνια είναι μια κόλαση.

– Η σύνδεση που περιγράφεις είναι κάτι που χτίζεται ή κάτι που συμβαίνει τυχαία;

Θα έλεγα ό,τι σίγουρα χτίζεται και βαθαίνει. Πιστεύω όμως πως μπορεί να συμβεί σε μια στιγμή αν υπάρχει διάθεση και προθυμία.

– Έχεις νιώσει ποτέ ότι χρησιμοποιείς τη μουσική για να αποφύγεις μια αλήθεια;

Χρησιμοποιώ τη μουσική για να βρω την αλήθεια.

– Η μοναξιά είναι επιλογή ή αποτέλεσμα;

Για κάποιους η μοναχικότητα είναι επιλογή και μάλλον προτιμούν να νιώθουν μοναξιά ενίοτε από το να συνδέονται με άλλους. Η μοναξιά όμως είναι σίγουρα αποτέλεσμα επιλογών ή καταστάσεων. Η επιλογή είναι πάντα εκεί κατά κάποιο τρόπο κι αυτό εμένα με ανακουφίζει.

– Πώς γεννήθηκε το Lou is; Τι σημαίνει αυτό το όνομα για σένα;

Γεννήθηκε παιχνιδιάρικα για να μου δώσει άλλοθι να κρύβομαι.

– Η Lou is είναι καταφύγιο ή απόδραση από τη Λουίζα;

Για χρόνια νόμιζα ότι είναι διαφορετικά πρόσωπα αλλά τώρα τελευταία κατάφερα να τις συγχωνεύσω. Lou is Λουίζα, πάνω και κάτω από τη σκηνή.

– Έχεις βγει ποτέ από συναυλία σου και ένιωσες ότι δεν συνδέθηκες με κανέναν;

Ευτυχώς ποτέ!

– Υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις όταν τραγουδάς;

Υπάρχει πάντα μια πιθανότητα έντονης συγκίνησης οπότε και η φωνή λίγο τρέμει, λίγο σπάει. Έχω κλάψει σε συναυλία τραγουδώντας Leonard Cohen αρκετές φορές, αλλά και την Άνοιξη του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου στο Μετρό, αρκετά χρόνια πριν, κάτι που μου έφερε καλά πράγματα μετά.

– Μπορείς να νιώθεις μόνη ακόμα κι όταν όλοι σε ακούν;

Αν με ακούν δε νιώθω μόνη για πολύ.

– Έχεις μετανιώσει ποτέ για κάτι που μοιράστηκες μέσα από τη μουσική;  

Όχι ποτέ.

– Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι ακούν πραγματικά ή απλώς νιώθουν κάτι για λίγο;

Θέλω να πιστεύω πως αν νιώσεις κάτι, σίγουρα ένα κομμάτι σου ακούει.

– Έχεις πει ποτέ κάτι στη σκηνή που δεν θα τολμούσες να πεις σε έναν άνθρωπο απέναντί σου;

Μάλλον αντίθετα τα έκανα.

– Υπάρχει κάποια στιγμή πάνω στη σκηνή που έχει χαραχτεί έντονα μέσα σου;

Είναι πολλές και όσο προσπαθώ να ξεχωρίσω μία τόσο σκέφτομαι ότι είμαι πολύ τυχερή.

– Πώς θα περιέγραφες τη μουσική σου σε κάποιον που δεν σε έχει ακούσει ποτέ;

Συναισθηματική και σκεπτόμενη ποπ θα έλεγα.

– Τι σε προβληματίζει περισσότερο στην εποχή που ζούμε;

Πόσο άπληστος και στενόμυαλος είναι ο άνθρωπος.

– Πόσο εύκολο είναι να είσαι “αυθεντική” σε έναν χώρο που συχνά ζητά εικόνα;

Θεωρητικά δύσκολο αλλά εμένα μου ήταν πάντα πιο δύσκολο να φτιάξω μια εικόνα που μπορεί να πουληθεί οπότε εύκολα και από επιλογή έμεινα αυθεντική. Καταφέρνω όμως πια να εκτίθεμαι πολύ περισσότερο.

– Αν είχες την δυνατότητα πριν τη συναυλία να ψιθυρίσεις στο αυτί σε κάποιον από το κοινό, τι θα του έλεγες;

Σ´ευχαριστώ που ήρθες, περίμενα πως και πως αυτή τη συνάντηση.