Οι λέξεις παραμένουν πάντα ζωντανές. Ακόμα κι αυτές για τις οποίες μετανιώσαμε.

Ο συγγραφέας Μάνος Θηραίος γράφει για τη «Φώκια» και τις «Λέξεις των άλλων» που παρουσιάζονται στο θέατρο Άβατον μαρτυρώντας την καταλυτική δύναμη των λέξεων στη ζωή του.

Κάθομαι και κοιτάω το πληκτρολόγιο λίγο πριν το επίσημο φθινόπωρο, λίγο μετά το καλοκαίρι που τράβηξε φέτος πολύ… Ήταν και παράξενο καλοκαίρι, τώρα που το σκέφτομαι. Λες και σε προϊδέαζε ύπουλα για τις αλλαγές τις ξαφνικές του Σεπτέμβρη. Δεν πίστευα ποτέ μου στο φθινόπωρο, τώρα που το σκέφτομαι. Δεν είχαμε και πολλά φθινόπωρα στην Αθήνα, έτσι κι αλλιώς. Από τα κοντομάνικα μέσα Οκτώβρη, στα μπουφάν μέσα σε μια μέρα. Λες και η πόλη υπέφερε από χαμένα ρακόρ.

Σχηματίζω τις πρώτες λέξεις στην οθόνη κι αποζητώ τον ήχο από τα πλήκτρα να ακούγεται δυνατά, γράμμα το γράμμα. Είναι η καλύτερη παρέα μου αυτός ο ήχος, κάθε φορά που γράφω… Ανάμνηση βιωματική από τη γραφομηχανή, ίσως. Λες και κάθε πλήκτρο να επιβεβαιώνει τη γέννηση μιας ιδέας που μεταμορφώνεται σε λέξη. Στα χρόνια της γραφομηχανής δεν είχαμε delete. Η κάθε λέξη ερχόταν για να μείνει -εκτός κι αν πετούσες ολόκληρη τη σελίδα. Ποτέ μου δεν έσκισα σελίδες. Και το delete το έχω μόνο για λάθη τυπογραφικά ή ορθογραφικά. Αν κάτι γραφτεί, πρέπει να μείνει -αφού γεννήθηκε, τότε πρέπει να παραμείνει ζωντανό. Ποιος μπορεί να σκοτώσει τις σκέψεις του; Το πολύ πολύ να τις κρατήσει κρυμμένες.

Οι λέξεις, όταν γεννηθούν, παραμένουν πάντα ζωντανές. Ακόμα κι αυτές για τις οποίες μετανιώσαμε. Όπως οι ήρωες σε κάθε έργο, παραμένουν ζωντανοί για πάντα, μετά το τελευταίο save. Μάλλον, υπήρξαν ζωντανοί εξ αρχής, μέσα μας, από τότε που γεννιόμαστε. Μεγάλωναν μαζί μας, ανέπνεαν τις εμπειρίες, τους έρωτες, τις αλήθειες και τα ψέματα που μοιραζόμασταν μια ζωή με όλους αυτούς τους γνωστούς-αγνώστους. Και κάποια, στιγμή, αυτοί οι ήρωες, μεγαλώνουν, δυναμώνουν και φεύγουν από την αγκαλιά της ψυχής μας και βγαίνουν έξω στον δρόμο, για να συναντήσουν άλλους ήρωες και να μοιραστούν μαζί τους τον κόσμο.

Κι όταν αυτοί οι ήρωες λένε τις λάθος λέξεις στο πληκτρολόγιο, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να πατήσει delete. Δεν μπορείς να διαγράψεις κάτι που συνέβη στο παρελθόν. Κάθε space που χωρίζει κάθε λέξη σε κάθε σελίδα είναι και ένα άλμα στον χρόνο, ένα βήμα προς τα εμπρός. Δεν είναι η υπέρτατη ύβρις να αλλοιώσεις την ιστορία ενός ανθρώπου; Κι όποτε γράφω τη λάθος λέξη που ξεστομίζει ο κάθε ένας από τους ήρωες που γεννήθηκαν μαζί μου, όλα αυτά τα χρόνια της ύπαρξής μου, θεωρώ ως μοναδική μου ευθύνη να τους επιτρέψω να το διορθώσουν μόνοι τους στη συνέχεια ή να μάθουν να ζουν με αυτό. Στην αλήθεια μας, ποτέ δεν μπορούμε να διαγράψουμε ούτε πράξη ούτε λέξη ούτε ιδέα. Κι αν η Τέχνη που μας αξίζει οφείλει να έχει την αλήθεια της, τότε κι αυτή πρέπει να ζει με τα λάθη που διαπράττει, λέξη τη λέξη, σελίδα τη σελίδα, παράσταση την παράσταση.

Λίγο πριν το επίσημο φθινόπωρο και το πρώτο Σάββατο του Οκτώβρη, αναζητώ τα λάθη μου και μαζί τους τα λάθη των ηρώων μου και όσων πορευόμαστε παρέα σε αυτό το ξαφνικό, αναπάντεχο ταξίδι που ξεκίνησε μόλις πριν από ενάμιση χρόνο. Κι είναι όλα αυτά τα λάθη που προηγήθηκαν που εν τέλει μας πήραν από χέρι και μας έφεραν μέχρι εδώ, σήμερα. Πόσο χαρούμενος είμαι για όλα τα λάθη που με έφτασαν εδώ. Πόσο χαρούμενος είμαι για τα λάθη του Αλέξη και του Άρη, στις “Λέξεις των Άλλων”, αλλά και του Μάνου στη “Φώκια”. Χωρίς τα λάθη τους δεν θα υπήρχαν ιστορίες να ειπωθούν. Χωρίς τα λάθη μου δεν θα βρισκόμουν σήμερα εδώ, επάνω από το πληκτρολόγιο να αποζητώ τον ήχο κάθε πλήκτρου να συνοδεύει τη σκέψη μου και να επιβεβαιώνει τη μεταμόρφωση της ιδέας σε λέξεις, άρα και φωνή, άρα και πράξη, άρα και σε ύλη.

Είχαμε διπλή πρόβα σήμερα από νωρίς και για τα δύο έργα και για τη διπλή μας πρεμιέρα μέσα στις πρώτες εβδομάδες του Οκτωβρίου. Εκεί, στο θέατρο Άβατον, όπου βρέθηκα κατά λάθος και εν τέλει έγινε το θεατρικό μας σπίτι. Οι “Λέξεις των Άλλων” για τρίτη σεζόν και η “Φώκια” για δεύτερη. Παρέα με όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους των οποίων τα λάθη συνάντησαν τα δικά μου. Κι από τα λάθη γεννήθηκαν όνειρα για περισσότερες ιδέες, περισσότερες λέξεις και πιθανώς και για περισσότερα λάθη. Και μέσα από τις λέξεις και τις ιδέες και τις ιστορίες γεννήθηκε και μια ομάδα και μια εταιρεία και μαζί τους η ελπίδα και το όραμα. Κι αν τα λάθη του Βλάση Πασιούδη συνάντησαν τα δικά μου τη σωστή στιγμή, τότε είμαι διπλά χαρούμενος για όλα τα λάθη μου έως τώρα. Ενδεχομένως και για αυτά που θα έρθουν.