Υπήρξε ίσως η πιο φωτογραφημένη γυναίκα του 20ού αιώνα. Το πρόσωπό της έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, η φωνή της σημάδεψε την ποπ κουλτούρα και η εικόνα της εξακολουθεί να αναπαράγεται ασταμάτητα, δεκαετίες μετά τον θάνατό της. Κι όμως, πίσω από το χαμόγελο της Marilyn Monroe υπήρχε μια ζωή πολύ πιο σύνθετη από τον μύθο που δημιούργησε το Χόλιγουντ. Μερικές από τις πιο αποκαλυπτικές μαρτυρίες για αυτή τη ζωή δεν προέρχονται από συνεντεύξεις ή βιογραφίες, αλλά από τις σημειώσεις του ψυχιάτρου της. Στις καταγραφές των συνεδριών της αποτυπώνεται μια γυναίκα που προσπαθούσε να καταλάβει τον εαυτό της μέσα σε έναν κόσμο που την έβλεπε κυρίως ως εικόνα.
Η Marilyn Monroe γεννήθηκε ως Norma Jeane Mortenson το 1926 στο Λος Άντζελες. Από πολύ νωρίς γνώρισε την αστάθεια: η μητέρα της αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας και η παιδική της ηλικία πέρασε ανάμεσα σε ανάδοχες οικογένειες και ιδρύματα. Αυτή η εμπειρία εγκατάλειψης θα την ακολουθούσε σε όλη τη ζωή της.Στις συνεδρίες με τον ψυχίατρό της, η Monroe μιλούσε συχνά για την αίσθηση ότι ζούσε δύο παράλληλες ζωές. Από τη μία πλευρά υπήρχε η Marilyn — η διάσημη σταρ, το σύμβολο σεξουαλικότητας, η εικόνα που γνώριζε ο κόσμος. Από την άλλη υπήρχε η Norma Jeane, μια γυναίκα γεμάτη αμφιβολίες, ευαισθησίες και μια βαθιά ανάγκη για αποδοχή.
Αυτή η εσωτερική διάσπαση δεν ήταν απλώς μια προσωπική δυσκολία. Ήταν το αποτέλεσμα ενός συστήματος που κατασκεύαζε μύθους. Το Χόλιγουντ της δεκαετίας του ’50 δεν ενδιαφερόταν για την πολυπλοκότητα των ανθρώπων του· ενδιαφερόταν για εικόνες που μπορούσαν να πουληθούν. Και η Monroe έγινε η πιο επιτυχημένη από αυτές τις εικόνες. Ωστόσο, πίσω από τα φώτα των στούντιο, η ίδια πάλευε να ορίσει τον εαυτό της πέρα από τον ρόλο που της είχε αποδοθεί. Στις συνεδρίες της μιλούσε για την αγωνία να αποδείξει ότι ήταν κάτι περισσότερο από μια «ξανθιά σταρ». Διάβαζε λογοτεχνία, μελετούσε υποκριτική στο Actors Studio και προσπαθούσε να αναπτύξει μια καλλιτεχνική ταυτότητα που να μην περιορίζεται στην εικόνα της.
Οι σημειώσεις του ψυχιάτρου της αποκαλύπτουν επίσης μια γυναίκα με έντονη αυτοπαρατήρηση. Η Monroe είχε επίγνωση του μύθου που είχε δημιουργηθεί γύρω της και συχνά μιλούσε για την απόσταση ανάμεσα σε αυτόν τον μύθο και την πραγματικότητα της ζωής της.
Αυτή η απόσταση ίσως εξηγεί γιατί η Marilyn Monroe παραμένει μέχρι σήμερα μια από τις πιο αινιγματικές μορφές της ποπ κουλτούρας. Ο κόσμος γνώρισε την εικόνα της, αλλά σπάνια είδε τον άνθρωπο πίσω από αυτήν. Η γοητεία της δεν οφείλεται μόνο στην ομορφιά της ή στις ταινίες της. Οφείλεται και σε αυτή τη διαρκή αίσθηση ότι υπήρχε κάτι περισσότερο πίσω από το χαμόγελο που κατέκτησε το Χόλιγουντ.
Ίσως γι’ αυτό η ιστορία της εξακολουθεί να μας απασχολεί. Γιατί η Marilyn Monroe δεν ήταν απλώς μια σταρ της μεγάλης οθόνης. Ήταν ένας άνθρωπος που προσπαθούσε να καταλάβει τον εαυτό του μέσα σε έναν κόσμο που τον είχε ήδη μετατρέψει σε μύθο. Και στις ήσυχες σελίδες των συνεδριών της με τον ψυχίατρό της, μπορούμε να δούμε για μια στιγμή αυτή την άλλη ζωή, τη ζωή που υπήρχε πίσω από τη λάμψη.
