Στο 69ο δευτερόλεπτο, το Μαρόκο έκανε κάτι που οι περισσότερες ομάδες χρειάζονται ολόκληρο αγώνα για να πετύχουν. Έπεισε τους πάντες ότι θα κερδίσει. Ο Ισμαΐλ Σαϊμπαρί πρόλαβε να πανηγυρίσει πριν αρκετοί φίλαθλοι στο Gillette Stadium καθίσουν στις θέσεις τους. Η μπάλα του Μπραχίμ Ντίαθ έφτασε ακριβώς εκεί που έπρεπε. Το κοντρόλ ήταν άψογο, το τελείωμα βίαιο. Ο Άνγκους Γκαν δεν είχε καμία πιθανότητα αντίδρασης. Χρειάστηκαν μόλις εξήντα εννέα δευτερόλεπτα για να θυμίσει το Μαρόκο κάτι που αρκετοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη. Το 2022 δεν ήταν ατύχημα. Πριν από τέσσερα χρόνια στο Κατάρ, το Μαρόκο έγινε η πρώτη αφρικανική ομάδα που έφτασε σε ημιτελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η πορεία του μετατράπηκε σε παγκόσμια ιστορία. Εκατομμύρια ουδέτεροι φίλαθλοι αγάπησαν εκείνη την ομάδα που απέκλειε διαδοχικά ευρωπαϊκές δυνάμεις και αγωνιζόταν με την αυτοπεποίθηση ανθρώπων που δεν είχαν τίποτα να χάσουν.
Όταν τελείωσε το τουρνουά πολλοί θεώρησαν ότι είχαν παρακολουθήσει μια σπάνια στιγμή έμπνευσης, μια ωραία παρένθεση, μια ιστορία που θα έμενε στο άλμπουμ του Μουντιάλ ως ρομαντική ανάμνηση. Χθες απέναντι στη Σκωτία, το Μαρόκο έμοιαζε να απαντά σε αυτή την υπόθεση. Οι Μαροκινοί δεν έπαιξαν σαν ομάδα που προσπαθεί να αναβιώσει μια παλιά επιτυχία. Δεν έπαιξαν σαν αουτσάιντερ. Δεν έπαιξαν σαν έκπληξη. Έπαιξαν σαν ομάδα που θεωρεί πια αυτονόητο ότι ανήκει στο υψηλότερο επίπεδο. Ο Σαϊμπάρι και ο Ντίαθ ήταν οι καλύτεροι παίκτες του γηπέδου. Η συνεργασία τους έμοιαζε να έχει αναπτυχθεί εδώ και χρόνια. Κάθε φορά που ο ένας έπαιρνε την μπάλα, ο άλλος ήξερε ήδη πού έπρεπε να κινηθεί. Το γκολ που έκρινε την αναμέτρηση ήταν η πιο εντυπωσιακή έκφραση αυτής της χημείας, αλλά όχι η μοναδική.
Η Σκωτία αντέδρασε μετά το ημίχρονο. Πίεσε, ζήτησε πέναλτι σε μια φάση με τον Τζον ΜακΓκιν και κατάφερε να μετατρέψει το παιχνίδι σε μάχη. Παρ’ όλα αυτά, δεν δημιούργησε ποτέ την αίσθηση ότι μπορούσε πραγματικά να αλλάξει την ιστορία της βραδιάς. Το Μαρόκο έλεγχε κάτι περισσότερο από το σκορ. Έλεγχε την εικόνα του. Η νίκη το φέρνει μια ανάσα από την πρόκριση στους «32» και επιβεβαιώνει ότι η επιτυχία του Κατάρ δεν ήταν μεμονωμένο θαύμα. Ήταν αποτέλεσμα μιας ποδοσφαιρικής εξέλιξης που χτίστηκε μεθοδικά, μέσα από ακαδημίες, διασπορά, παίκτες στα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και μια εθνική ομάδα που έπαψε να συστήνεται στον κόσμο σαν ευχάριστη έκπληξη.
Την ίδια ημέρα λίγες ώρες αργότερα, η Τουρκία ζούσε την αντίθετη διαδρομή. Για μια ολόκληρη γενιά Τούρκων φιλάθλων, αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν η επιστροφή σε έναν τόπο που υπήρχε κυρίως στις αναμνήσεις. Η τελευταία συμμετοχή της χώρας είχε έρθει το 2002, όταν η Τουρκία έφτασε μέχρι τα ημιτελικά και ο Χακάν Σουκούρ πέτυχε το πιο γρήγορο γκολ στην ιστορία των Μουντιάλ. Είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα η επιστροφή αποδείχθηκε πολύ συντομότερη από όσο περίμεναν.
Η ήττα από την Παραγουάη δεν ήταν απλώς ένα κακό αποτέλεσμα. Ήταν το πρόωρο τέλος μιας από τις πιο ενδιαφέρουσες υποσχέσεις του τουρνουά. Η Τουρκία επέστρεψε με μια γενιά γεμάτη ταλέντο, ονόματα και προσδοκίες. Ο Άρντα Γκιουλέρ, ο Χακάν Τσαλχάνογλου, ο Κενάν Γιλντίζ. Παίκτες με φαντασία, τεχνική, ευρωπαϊκή εμπειρία και αρκετή ποιότητα για να κάνουν κάποιον να πιστέψει ότι η Τουρκία μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα επικίνδυνο αουτσάιντερ. Αντί γι’ αυτό, φεύγει νωρίς. Η Παραγουάη σκόραρε σχεδόν αμέσως, με τον Ματίας Γκαλάρσα να τιμωρεί την τουρκική αδράνεια πριν το παιχνίδι προλάβει να αποκτήσει κανονικό ρυθμό.
Διάβασε και αυτό από το World Cup Culture:
Υπάρχει μια μικρή ειρωνεία σε αυτό. Το γρηγορότερο γκολ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων ανήκει ακόμη στον Χακάν Σουκούρ από το 2002. Χθες, ένα ακόμη πολύ γρήγορο γκολ έγινε η αρχή του αποκλεισμού της Τουρκίας. Από εκείνο το σημείο και μετά η Τουρκία είχε την κατοχή, είχε παίκτες που μπορούσαν να δημιουργήσουν, είχε χρόνο. Δεν είχε λύσεις. Η αποβολή του Μιγκέλ Αλμιρόν στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου έδωσε στην Τουρκία ακόμη μεγαλύτερο αριθμητικό πλεονέκτημα. Δεν έφτανε όμως για να ανατρέψει το αποτέλεσμα. Η ομάδα του Βιντσέντζο Μοντέλα πίεσε, κυκλοφόρησε την μπάλα, προσπάθησε να φτάσει στην περιοχή, αλλά έμοιαζε εγκλωβισμένη στις ίδιες κινήσεις. Αυτό είναι το σκληρότερο μάθημα των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Το ταλέντο δεν σε κρατά απαραίτητα μέσα στο τουρνουά.
Η Τουρκία είχε ποδοσφαιριστές. Δεν είχε λύσεις. Είχε ποιότητα. Δεν είχε εναλλακτική διαδρομή όταν το παιχνίδι έκλεισε μπροστά της. Η Παραγουάη έκανε το απλό, δύσκολο και άβολο πράγμα που απαιτεί συχνά το Μουντιάλ. Προηγήθηκε, άντεξε, αμύνθηκε, επιβίωσε. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο εικόνες βρίσκεται ίσως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα του Μουντιάλ 2026. Ο παγκόσμιος ποδοσφαιρικός χάρτης δεν αλλάζει μόνο επειδή μικρότερες ομάδες παίρνουν αποτελέσματα. Αλλάζει επειδή ορισμένες χώρες μαθαίνουν πώς να χτίζουν διάρκεια, ενώ άλλες εξακολουθούν να περιμένουν από το ταλέντο να λύσει όσα δεν λύνει η δομή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξασφάλισαν την πρόκριση στους «32». Η Βραζιλία νίκησε την Αϊτή και συνεχίζει, χωρίς ακόμη να έχει πείσει πλήρως. Η καρδιά της αγωνιστικής όμως βρισκόταν στην αντίθεση. Στο Μαρόκο που πλέον δεν εκπλήσσει κανέναν όταν κερδίζει και στην Τουρκία που έφτασε με όλα τα ονόματα, όλες τις υποσχέσεις και όλη την προσμονή, αλλά επιστρέφει σπίτι πριν προλάβει να γίνει η ιστορία που ήθελε.
