Η «Medea’s Children» θέλει να σοκάρει. Το ερώτημα είναι αν καταφέρνει κάτι περισσότερο

Την ευριπίδεια Μήδεια με ένα αληθινό έγκλημα παιδοκτονίας διάλεξε να συνδέσει ο Μίλο Ράου στην παράσταση «Medea’s children» ανοίγοντας διάλογο μεταξύ τέχνης και αληθινού τραύματος. Διερευνώντας τα όρια της θεατρικής πράξης με την ρεαλιστική απεικόνιση, ο ριζοσπαστικός σκηνοθέτης  άντλησε υλικό από την υπόθεση της Βελγίδας Ζενεβιέβ Λερμίτ, η οποία τον Φεβρουάριο του 2007 σκότωσε τα πέντε παιδιά της και στη συνέχεια προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή της. Η 56χρονη καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη το 2008, πριν μεταφερθεί σε ψυχιατρείο το 2019. Το 2023 η Ζενεβιέβ Λερμίτ, υποβλήθηκε σε ευθανασία.

Πιστός στο όραμα του Διεθνούς Ινστιτούτου για τις Πολιτικές Δολοφονίες, που ίδρυσε το 2007, ο Μίλο Ράου τα τελευταία χρόνια εξέλιξε την καλλιτεχνική του έρευνα συνδυάζοντας τη πολυμεσική επεξεργασία ιστορικών γεγονότων με τη συλλογική συνείδηση. Τα εργαλεία που επιλέγει να παρουσιάσει πάνω στη σκηνή εστιάζουν στην ακριβή αναπαράσταση και τον ρεαλισμό επιμένοντας στο θέατρο – ντοκιμαντέρ, για αυτό και στις παραστάσεις του συνεργάζεται και με μη επαγγελματίες ηθοποιούς.

Παλιός γνώριμος του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, («Αυτοκρατορία» (2017), αλλά και του Εθνικού Θεάτρου, («Τα σκοτεινά χρόνια» (2016), ο Ελβετός σκηνοθέτης στήνει μια παράσταση γύρω από τρία επίπεδα. Το γεγονός, τη δραματουργική μεταγραφή του και τη σύνδεση του με τον μύθο. Σκοπός του Ράου δεν είναι η αναβίωση του μύθου, ούτε η κοινωνιολογική γενίκευσή της αλλά η ανατροπή της σκηνικής σύμβασης που αποφεύγει να παρουσιάσει τη βία στην πραγματική της διάσταση.

Τα όρια ανάμεσα στο ορατό και το ανεκτό επαναπροσδιορίζονται μέσα από μία αφήγηση που ξεκινά με τη συνθήκη θέατρο μέσα στο θέατρο. Έξι παιδιά πλαισιώνουν τον ηθοποιό Πέτερ Σέιναβε σε μια μετά – συζήτηση που πραγματεύεται τις οικογενειακές σχέσεις, την κακοποίηση, τη μοναξιά και τις ανθρώπινες αντοχές. Τα παιδιά, των οποίων η ερμηνεία είναι συγκλονιστική, μεταφέρουν την απορία του Ράου· για ποιο λόγο δεν αναπαριστώνται φόνοι παιδιών πάνω στη σκηνή. Σύντομα, η πλοκή μεταφέρεται στην δραματοποίηση των γεγονότων, ενώ παράλληλα με τη σκηνική δράση, προβάλλονται μαγνητοσκοπημένα πλάνα από τον μύθο της Μήδειας. Επιπλέον, συλλειτουργούσε η απευθείας αναπαράσταση μέσω της on stage κινηματογράφησης.

Τρεις διαστάσεις παρασταστικών μέσων που κλιμακώνονται με τη δολοφονία των παιδιών και που, ωστόσο, παρά την πραγματικά άψογη τεχνική εκτέλεση τους δεν κατάφεραν να δώσουν καμία ένταση και καμία περαιτέρω σκέψη.

Κανένα ερώτημα δεν τέθηκε, κανένα μοτίβο δεν έδωσε περαιτέρω υλικό και καμία σύνδεση της Μήδειας με τη δολοφονία στο Βέλγιο δεν δικαιολόγησε την ύπαρξη της παράστασης. Οι σκηνές των φόνων ήταν, μάλλον, αχρείαστες, όχι γιατί σόκαραν ή έσπασαν κάποιο τοίχο αλλά επειδή θύμισαν splater σκηνές από φτηνές horror σειρές.

Σε μια εποχή που, δυστυχώς, καταναλώνουμε βία καθημερινά, με τις εικόνες των ακρωτηριασμένων παιδιών των πολέμων να μας κοιτούν στα μάτια, δύσκολα μπορεί να μας σοκάρει ένας κομμένος λαιμός και ίσως αυτό να ήταν το μόνο εύστοχο πολιτικό σχόλιο της παράστασης.