Nike Air Max Dolce: Το νέο Air Max που κοιτάζει πέρα από το running και μέσα στη μόδα

Το Air Max δεν ήταν ποτέ απλώς ένα παπούτσι. Από τη στιγμή που η Nike αποφάσισε το 1987 να κάνει γνωστή την τεχνολογία Air, η σειρά άρχισε να λειτουργεί σαν κάτι περισσότερο από performance footwear. Έγινε design statement, αντικείμενο συλλογής, streetwear σύμβολο και τελικά ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια της σύγχρονης sneaker κουλτούρας. Το νέο Air Max Dolce δείχνει ότι η Nike εξακολουθεί να χρησιμοποιεί αυτή την κληρονομιά, αλλά αυτή τη φορά με σαφώς διαφορετική κατεύθυνση: λιγότερο running, περισσότερο fashion object.

Η πρώτη εντύπωση το κάνει αρκετά ξεκάθαρο. Το Air Max Dolce δεν προσπαθεί να μοιάσει με ένα ακόμη ανανεωμένο Air Max από τα αρχεία της εταιρείας.Η φόρμα του είναι πιο έντονα σχεδιασμένη, με καμπύλες και όγκους που του δίνουν σχεδόν αρχιτεκτονική παρουσία. Τα κορδόνια απουσιάζουν και η συνολική φόρμα παραπέμπει περισσότερο σε ένα σχεδιαστικό slip-on παρά σε ένα κλασικό running sneaker. Η Air στη φτέρνα είναι ίσως το πιο άμεσο στοιχείο που συνδέει το Dolce με την ιστορία του Air Max.

Αυτό έχει σημασία. Η Nike γνωρίζει ότι το Air Max κουβαλά ήδη αρκετό βάρος ώστε να μην χρειάζεται κάθε νέο μοντέλο να αποδεικνύει τη συγγένειά του με τα κλασικά. Το Dolce μπορεί επομένως να απομακρυνθεί περισσότερο από τις γνωστές φόρμες και να δοκιμάσει κάτι που μοιάζει πιο κοντά στη σημερινή σχέση ανάμεσα στο sneaker και τη μόδα. Οι πρώτες δύο εκδοχές του, Light Magenta και Silver, ενισχύουν αυτή την αίσθηση. Ιδίως η μεταλλική Silver έκδοση τοποθετεί το μοντέλο μέσα σε μια αισθητική που επιστρέφει έντονα τα τελευταία χρόνια: Y2K αναφορές, τεχνολογικές επιφάνειες, sci-fi φόρμες και την ιδιαίτερη φουτουριστική εικόνα που είχε η μόδα των πρώτων 2000s όταν προσπαθούσε να φανταστεί το μέλλον.

Εκεί ακριβώς γίνεται πιο ενδιαφέρουσα και η καμπάνια γύρω από το Dolce. Στο Μιλάνο, η Nike δεν περιορίζει το λανσάρισμα σε φωτογραφίες προϊόντος και influencers. Το Dolce XOXO συγκεντρώνει καλλιτέχνες, designers, filmmakers και δημιουργικές ομάδες γύρω από την κουλτούρα εκείνης της πρώτης ψηφιακής εποχής: avatars, customised profiles, glitter graphics, video games, πρώιμα social media και την εικόνα ενός internet πολύ λιγότερο ομοιόμορφου από το σημερινό.

Η επιλογή της Sara Sadik ταιριάζει ιδιαίτερα σε αυτή τη λογική. Η Γαλλίδα καλλιτέχνις χρησιμοποιεί video games, science fiction και pop culture για να μιλήσει για ταυτότητα, νεότητα και κοινωνική ένταξη. Ο Tudor Ciurescu κινείται ανάμεσα στη φωτογραφία, το αντικείμενο και τη γλυπτική, ενώ το Forniture Pallotta μετατρέπει ακόμη και το φαγητό σε υλικό εγκαταστάσεων και performances. Το κοινό τους σημείο δεν είναι το sneaker. Είναι η αντιμετώπιση της σύγχρονης οπτικής κουλτούρας σαν πρώτη ύλη.

Και αυτό λέει αρκετά για το πού βρίσκεται σήμερα η sneaker βιομηχανία. Οι μεγάλες εταιρείες δεν ανταγωνίζονται πλέον μόνο στην άνεση, στα υλικά ή στην τεχνολογία. Ανταγωνίζονται στην ικανότητα να δημιουργήσουν έναν κόσμο γύρω από ένα παπούτσι. Να το συνδέσουν με μουσική, design, τέχνη, internet culture και τις αισθητικές αναφορές μιας συγκεκριμένης γενιάς.

Το Air Max Dolce είναι προϊόν αυτής ακριβώς της εποχής. Κουβαλά το Air Max στο όνομα και στη φτέρνα, αλλά δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη νοσταλγία του running παρελθόντος του. Προτιμά μια διαφορετική νοσταλγία: εκείνη του internet των 2000s, όταν το ψηφιακό μέλλον έμοιαζε πιο παράξενο, πιο προσωπικό και πολύ λιγότερο προβλέψιμο. Αν το Dolce καταφέρει να γίνει σημαντικό sneaker, δεν θα συμβεί επειδή αναπαράγει την ιστορία του Air Max. Θα συμβεί επειδή καταφέρνει να την τραβήξει σε ένα καινούργιο μέρος.