Το δεύτερο συνεχόμενο ασημένιο μετάλλιο του Εμμανουήλ Καραλή σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ανοιχτού στίβου δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια ακόμη μεγάλη ελληνική επιτυχία. Είναι η στιγμή που ένας αθλητής περνά οριστικά από την κατηγορία της υπόσχεσης στην κατηγορία της βεβαιότητας. Όταν ένας επικοντιστής περνά με συνέπεια τα έξι μέτρα, όταν κοιτάζει στα μάτια τον άνθρωπο που έχει αλλάξει την ιστορία του αγωνίσματος, τον Μόντο Ντουπλάντις, και όταν ολόκληρος ο τελικός κρίνεται σε λίγα εκατοστά, δεν μιλάμε πλέον για μια έκπληξη. Μιλάμε για έναν από τους κορυφαίους αθλητές του κόσμου.
Στο Μπέρμιγχαμ, ο Καραλής έκανε έναν αγώνα που επιβεβαίωσε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Πέρασε χωρίς άγχος τα 5,55 μέτρα, άφησε τα 5,70, ξεπέρασε τα 5,85 και τα 5,95, πέρασε τα 6,00 στη δεύτερη προσπάθεια και έφτασε μια ανάσα από τα 6,10. Το άλμα ήταν σχεδόν τέλειο. Είχε καθαρίσει τον πήχη, όμως στο κατέβασμα τον ακούμπησε ελάχιστα με το στήθος. Στον πρωταθλητισμό, καμιά φορά η απόσταση ανάμεσα στο χρυσό και στο ασημένιο είναι τόσο μικρή ώστε δεν τη χωρά ούτε το ανθρώπινο μάτι.
Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του τελικού δεν ήταν το ασημένιο μετάλλιο. Ήταν η εικόνα του Ντουπλάντις. Για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, ο Σουηδός δεν αγωνιζόταν μόνο απέναντι στον πήχη. Αγωνιζόταν απέναντι στον Καραλή. Παρακολουθούσε κάθε προσπάθειά του, υπολόγιζε τις επιλογές του, ήξερε ότι απέναντί του δεν είχε έναν ακόμη φιναλίστ αλλά τον μοναδικό άνθρωπο στην Ευρώπη που μπορούσε πραγματικά να απειλήσει την κυριαρχία του. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη διάκριση που δεν καταγράφεται στα στατιστικά. Ο σεβασμός του καλύτερου προς εκείνον που τον ακολουθεί.
Ο Καραλής δεν έχει φτάσει τυχαία μέχρι εδώ. Πίσω από τα χαμόγελα υπάρχει μια διαδρομή γεμάτη δυσκολίες. Έχει μιλήσει δημόσια για τις κρίσεις άγχους, για τον ρατσισμό που βίωσε, για τις στιγμές που λύγισε ψυχολογικά, ακόμη και για την επιθυμία να εγκαταλείψει τον αθλητισμό. Δεν επέλεξε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως άτρωτο. Επέλεξε να δείξει ότι ακόμη και ένας κορυφαίος αθλητής μπορεί να φοβάται, να αμφιβάλλει και να συνεχίζει. Αυτή η ειλικρίνεια είναι που τον κάνει να ξεχωρίζει. Όχι μόνο επειδή είναι σπάνια στον αθλητισμό, αλλά επειδή είναι σπάνια γενικά στη δημόσια ζωή. Ο Καραλής δεν προσπαθεί να κατασκευάσει έναν μύθο γύρω από τον εαυτό του. Δεν παίζει τον ρόλο του αλάνθαστου πρωταθλητή. Παραμένει αυθεντικός, ακόμη κι όταν γνωρίζει ότι αυτή η αυθεντικότητα τον εκθέτει.
Δύσκολα θα έβαζες τον Εμμανουήλ Καραλή και τον Μίλτο Τεντόγλου στην ίδια πρόταση, αν δεν γνώριζες ότι είναι δύο από τους πιο στενούς φίλους του ελληνικού αθλητισμού. Ο ένας είναι εξωστρεφής και εκδηλωτικός, ο άλλος λιγομίλητος και σχεδόν ασκητικός. Κι όμως οι δύο τους μοιράζονται κάτι βαθύτερο από έναν κοινό χώρο προπόνησης ή μια φιλία. Αντιμετωπίζουν τον πρωταθλητισμό με τον ίδιο τρόπο. Δεν τους απασχολεί η εικόνα που κατασκευάζουν. Τους απασχολεί η επίδοση που θα γράψει ο πίνακας.
Αυτή η στάση έχει ιδιαίτερη σημασία στην εποχή που ζούμε, όπου η δημόσια αναγνώριση συχνά προηγείται της πραγματικής αξίας. Η προβολή δημιουργεί την εντύπωση της επιτυχίας πριν ακόμη υπάρξει η επιτυχία. Ο Καραλής και ο Τεντόγλου ακολουθούν την αντίθετη διαδρομή. Δεν επένδυσαν ποτέ στην περσόνα τους. Επένδυσαν στην προπόνηση, στην επανάληψη, στη λεπτομέρεια. Η αναγνώριση ήρθε αργότερα, ως συνέπεια και όχι ως στόχος. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο διακρίνονται σε αγωνίσματα όπου η πραγματικότητα δεν επιδέχεται καμία ερμηνεία. Ο πήχης δεν συγκινείται από τη δημοφιλία. Η μεζούρα δεν επηρεάζεται από τα κοινωνικά δίκτυα. Στο τέλος δεν μετρά η εικόνα που έχεις δημιουργήσει για τον εαυτό σου, αλλά το ύψος που πέρασες και τα εκατοστά που κατέκτησες.
Ο Καραλής, όμως, προσθέτει κάτι ακόμη σε αυτή την εξίσωση. Τη χαρά. Είναι δύσκολο να θυμηθεί κανείς έναν Έλληνα πρωταθλητή που να χαμογελά τόσο αυθόρμητα μέσα στον αγώνα, που να πανηγυρίζει τις επιτυχίες των αντιπάλων του, που να δείχνει ότι απολαμβάνει πραγματικά αυτό που κάνει. Δεν μειώνει τον ανταγωνισμό. Τον εξευγενίζει. Σε μια κοινωνία που συχνά πιστεύει ότι για να φτάσεις στην κορυφή πρέπει να γίνεις σκληρός, κυνικός ή αλαζόνας, ο Εμμανουήλ Καραλής αποδεικνύει κάτι διαφορετικό. Ότι μπορείς να διεκδικείς την κορυφή του κόσμου χωρίς να χάσεις την καλοσύνη σου. Ότι η δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στους μυς ή στην τεχνική, αλλά και στον χαρακτήρα.
Το δεύτερο συνεχόμενο ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα δεν είναι απλώς μια ακόμη διάκριση στο βιογραφικό του. Είναι η επιβεβαίωση ότι η Ελλάδα διαθέτει έναν αθλητή που δεν κυνηγά πλέον τις μεγάλες επιτυχίες. Τις θεωρεί μέρος της κανονικότητάς του. Και αυτό είναι ίσως το πιο αισιόδοξο μήνυμα που αφήνει ο Καραλής μετά το Μπέρμιγχαμ. Όχι ότι η Ελλάδα μπορεί να βγάλει σπουδαίους πρωταθλητές. Αυτό το γνωρίζαμε ήδη. Το πιο σημαντικό είναι ότι μπορεί ακόμη να βγάλει ανθρώπους που, όσο πιο ψηλά ανεβαίνουν, τόσο λιγότερη ανάγκη αισθάνονται να αποδείξουν ότι είναι σπουδαίοι. Στον αθλητισμό, όπως και στη ζωή, αυτή είναι η πιο δύσκολη κορυφή.
