Ωρόρα Μαριόν: «Είμαστε όλοι λίγο Άμλετ»

Με μικτή καταγωγή από την Ελλάδα, το Βέλγιο και τη Ρουάντα, η ηθοποιός Ωρόρα Μαριόν είναι ένα ξωτικό της πόλης που όταν δεν παίζει στο θέατρο και δεν βρίσκεται σε γυρίσματα έχει ωραίες ιστορίες να διηγηθεί. Όπως αυτή που ήταν μωρό και την είχε αγκαλιά ο Γρηγόρης Βαλτινός. Κόρη του Κώστα Αρζόγλου και της Εστέλ Μάριον μεγάλωσε, σχεδόν, μέσα στο θέατρο. Με θεωρητικές σπουδές στην θεατρολογία και στο κινηματογράφο έχει ήδη αποσπάσει το  Β’ βραβείο γυναικείου ρόλου στο κινηματογραφικό φεστιβάλ «Les Magritte du Cinema» στις Βρυξέλλες, για την ερμηνεία της στην ταινία Noces. Με αφορμή την παράσταση «ΑΜΛΕΤ (machine)», σε σκηνοθεσία Σοφίας Αντωνίου, που παίζεται στο θέατρο Πορεία, καταδυθήκαμε στο υπαρξιακό σύμπαν του Σαίξπηρ και του Μίλλερ και μιλήσαμε για μια, περιέργως, πολύ οικεία τρέλα.

– Τι σημαίνει το όνομα σας;

Στη λογοτεχνία σημαίνει αυγή. Ωστόσο το Aurora προέρχεται από το Aurora Borealis, που είναι το βόρειο Σέλλας.

– Ποιος το επέλεξε;

Υπάρχει μια αστεία ιστορία γύρω από το όνομά μου. Η απόφαση δεν ήταν ούτε της μητέρας μου ούτε του πατέρα μου, αλλά της κολλητής της μάνας μου. Είχαν βάλει στοίχημα η θεία μου με τη κολλητή της μάνας μου. Η μία νόμιζε ότι θα ήμουν αγόρι, η άλλη νόμιζε ότι θα ήμουν κορίτσι. Η κολλητή της μαμάς μου πίστευε ότι θα ήμουν κορίτσι, οπότε αυτή κέρδισε, οπότε αυτή έγινε η νονά μου και αυτή αποφάσισε το όνομά μου.

– Τόση ομορφιά σε ένα όνομα που, τελικά, ήταν θέμα τύχης.

Ίσως τελικά όλα να είναι θέμα τύχης. Το όνομά σου, ο τόπος που γεννιέσαι, η οικογένεια που σε διαμορφώνει, ακόμη και το αν θα καταφέρεις να κάνεις αυτό που αγαπάς. Εμένα μου έτυχε αυτό. Συχνά υπενθυμίζω τον εαυτό μου ότι από τύχη ζω. Νιώθω βαθιά τυχερή που βρέθηκα στις πρόβες του «Άμλετ» με αυτή τη συγκεκριμένη ομάδα. Και ακόμη πιο τυχερή τώρα, που μαζί με αυτά τα πλάσματα επί σκηνής θα ξαναζήσουμε το ταξίδι του δικού μας Άμλετ ξανά και ξανά.

– Ούτως ή άλλως η τέχνη είναι ένα εξελισσόμενο πεδίο. Αναιρείται και επιβεβαιώνεται, συνεχώς, και αυτή είναι η γοητεία της.

Από όλες τις τέχνες, με κέρδισαν το θέατρο και ο κινηματογράφος. Με αυτές συνυπάρχω, μέσα από αυτές εκφράζομαι. Και μόνο για αυτές μπορώ να μιλήσω. Οπότε το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η τέχνη γενικά δημιουργεί, προκαλεί συναισθήματα, ανακαλεί, μεταμορφώνει.Πιο συγκεκριμένα στην υποκριτική, η προσπάθεια να πλησιάσεις την απόλυτη αλήθεια είναι ένας από τους βασικούς λόγους που κάνω αυτή τη δουλειά. Και αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ να αλλάζει μέσα από το ίδιο σου το σώμα, αλλά και από εξωτερικούς παράγοντες που σε κρατούν διαρκώς σε εγρήγορση. Αυτό το προσωπικό ραντεβού με τον χρόνο με γοητεύει πιο πολύ. Το να προσπαθώ να ζήσω «το τώρα».

– Τι μπορεί να συμβεί όταν ο Σαίξπηρ συναντήσει τον Χάινερ Μίλλερ;
Τα δύο έργα συνομιλούν. Ο Μίλλερ μιλά για το παρόν μέσα από το παρελθόν. Τη «Μηχανή Άμλετ» την έγραψε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και είναι σχεδόν τρομακτικό πόσο επίκαιρος παραμένει. Όπως και ο Σαίξπηρ. Αυτά που αντιπροσωπεύει ο Άμλετ είναι διαχρονικά. Στην ουσία ο Σαίξπηρ και ο Μίλλερ συναντιούνται μέσα από τους δαίμονες του Άμλετ, που είναι και δικοί τους.

– Η γλώσσα του Σαίξπηρ είναι λυρική σε αντίθεση με του Μίλλερ που είναι πιο ρεαλιστική, σχεδόν σκληρή. Πως διαχειρίζεστε αυτή την αντίθεση;

Ισχύει αυτή η αντίθεση. Αλλά θα ήθελα να προσθέσω ότι βρίσκω άγριες σκέψεις στον Σαίξπηρ και ποίηση στον Μίλλερ. Είναι απρόσμενα ταιριαστοί. Και στην παράστασή μας αυτά τα δύο υλικά ενώνονται με έναν τρόπο σχεδόν αόρατο. Η συρραφή της Σοφίας Αντωνίου, σκηνοθέτρια της παράστασης είναι τόσο οργανική, που η μετάβαση από το ένα κείμενο στο άλλο μοιάζει φυσική.

– Η παράσταση θα ακολουθήσει τη φόρμα θέατρο μέσα στο θέατρο, όπως συμβαίνει και μέσα στο κείμενο του Σαίξπηρ;

Ναι, ναι, είναι μια παράσταση μέσα στην παράσταση, μέσα στην παράσταση.Μετά τον θάνατο του γιου του, ο Σαίξπηρ στράφηκε στις τραγωδίες. Ο Άμλετ είναι μια από αυτές. Πρόκειται για ένα έργο που – αν όχι από το Σαίξπηρ μόνο – γράφτηκε ξανά και ξανά πολλές φορές. Σαν να ήθελε διαρκώς να την ξαναπεί, να την τελειοποιήσει, να μην ξεχαστεί ποτέ ο Δανός πρίγκιπας.

– Που ταυτίζονται ο Άμλετ του Σαίξπηρ με τον Άμλετ του Μίλλερ;

Στην οργισμένη απελπισία τους, εκεί βρίσκονται οι δυο τους. Στη συνειδητοποίηση ότι η διαφθορά κυβερνάει τον κόσμο και στην αδυναμία να την ανατρέψουν.  Όταν ο Άμλετ αντιλαμβάνεται τη δολοφονία του πατέρα του, ανοίγει μπροστά του μια αυλαία: αποκαλύπτονται οι μηχανισμοί της εξουσίας. Και μαζί τους έρχεται η απόλυτη απόγνωση: Ότι, όσο κι αν βλέπεις καθαρά, δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα. Και ο Άμλετ διαλύεται. Εκεί βρίσκεται και ο Μίλλερ. Σε αυτή τη ρωγμή. Στον άνθρωπο που βλέπει και δεν αντέχει αυτό που βλέπει.

– Πώς μοιάζει ο Άμλετ σήμερα;

Ο Άμλετ είναι παγιδευμένος στον χρόνο, εγκλωβισμένος σε έναν φαύλο κύκλο βίας από τον οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει. Είναι ένα προνομιούχο μοναχοπαίδι που κουβαλά πένθος, γνώση, απογοήτευση, εμμονές και ένα χρέος που δεν ξέρει αν θέλει ή αντέχει να εκπληρώσει. Προσπαθεί να σκεφτεί καθαρά, αλλά μέσα του υπάρχει η κληρονομιά της βίας που τον τραβάει πίσω και γύρω του ένα σάπιο περιβάλλον που τον περιορίζει. Ζει σε έναν κόσμο όπου η διαφθορά μοιάζει κανονικότητα και η τιμωρία απουσιάζει. Ένας κόσμος όπου ο πόλεμος δεν έχει πια όρια. Κι έτσι φτάνει σε μια οριακή κατάσταση, μια τρέλα σχεδόν αναγκαία για να υπάρξει. Μια, περιέργως, πολύ οικεία τρέλα. Ο Άμλετ, όπως και τότε, βρίσκεται στο μεταίχμιο μιας νέας εποχής: πολιτικές αναταραχές, θρησκευτικοί και κοινωνικοί πόλεμοι, οικονομικές αλλαγές, αποικιακές επεκτάσεις, κλιματικές και πολιτιστικές μετατοπίσεις, επιστημονικές ανακαλύψεις. Τότε όπως τώρα, όλα συνωμοτούν να δοκιμάσουν την ψυχή του και τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Ίσως για αυτό μας αφορά ακόμη τόσο βαθιά. Γιατί, με έναν τρόπο, είμαστε κι εμείς λίγο Άμλετ.

– Επηρέασε την απόφασή σας να ασχοληθείτε με την υποκριτική, το γεγονός ότι και οι δύο γονείς σας είναι ηθοποιοί;

Εννοείται πως την επηρέασε. Όλες οι εικόνες που έχω με τους γονείς μου είναι μέσα σε ένα θέατρο ή σε ένα studio. Θυμάμαι να παρακολουθώ τη μητέρα μου στη σκηνή και να σφίγγω στην αγκαλιά μου το αρκουδάκι μου γιατί είχα αγωνία. Υπάρχει ένα ανέκδοτο με τον Γρηγόρη Βαλτινό και τον πατέρα μου που με είχε μωρό στο καμαρίνι. Έκλαιγα και ο πατέρας μου για να βγει στη σκηνή με έδωσε στον Βαλτινό που δεν είχε κρατήσει ποτέ μωρό στα χέρια του. Εκείνος πανικοβλήθηκε και άρχισε να φωνάζει «δώσε του ένα μπιμπερό, ένα μπιμπερό γρήγορα».

– Να σας πάω στην ταινία «Gorgonà», της Εύης Καλογηροπούλου, όπου οι γυναίκες παίρνουν τον έλεγχο μιας πόλης που έχει παρακμάσει. Στη δική μας κοινωνία η σωτηρία από πού θα έρθει;

Πέρασα φανταστικά στα γυρίσματα της ταινίας και είμαι πολύ περήφανη για αυτή τη δουλειά και που είχα την ευκαιρία να δοκιμαστώ σε τόσα. Είχα σκηνές μάχης με όπλα, χορό με ματσέτες, βόλτες με τζετ σκι, τραγούδια, μια ιστορία αγάπης, ομαδικούς χορούς και μέσα σε όλα αυτά απέκτησα φίλους. Δυστυχώς, η πατριαρχία είναι πολύ βαθιά ριζωμένη στην κοινωνία μας και μέσα μας. Χωρίς να κάνω spoiler την ταινία, δεν είμαι σίγουρη ότι ο νέος αρχηγός θα είναι καλύτερο από τον προηγούμενο. Ίσως αν είχαμε περισσότερες γυναίκες στην εξουσία τα πράγματα να ήταν αλλιώς αρκεί να μην προσπαθούσαν να μιμηθούν τους άντρες. Κατάγομαι από τη Ρουάντα και το έχω δει να συμβαίνει. Οι γυναίκες μπορούν να σώσουν τον κόσμο αρκεί να συνειδητοποιήσουν πως η δύναμη είναι δική τους και δεν την χρωστούν σε κανέναν.